Category Archives: 042 – Een nachtdroom

Het Pad van de Pelgrims – Een nachtdroom

In het spel van de herfst zien de pelgrims hoe de natuur zich klaarmaakt om in zichzelf te keren. Alles wordt losgelaten. De gevallen herfstbladeren die de vergankelijkheid van het leven laten zien, markeren het einde van iets of iemand. De natuur sterft af in het vertrouwen dat dit einde een nieuw begin inluidt.

Niets duurt voort behalve verandering.

(Heraclitus –Grieks filosoof)

Zoals alle goede dingen in drieën komen, zo wordt er ‘voor de verandering’ een volgende episode aan het ‘droomboek Tetty’ toegevoegd. In de nachtdroom van zij met die groene ogen stapt ze de nieuwe school binnen.

 ‘De nieuwe school’

Ik ben als leerling op een voor mij nieuwe middelbare school gekomen en word welkom geheten door één van de leerkrachten die over de gang van zaken binnen de school gaat. Hij vertelt mij dat ik als speciale taak krijg het verzorgen van de planten en het schoonhouden van de vloer.  

Ik ga gelijk beginnen met de planten water te geven en daarna ga ik de vloer vegen. Als ik de vloer veeg, merk ik dat het lastig is vanwege alle schoolspullen en leerboeken die de andere leerlingen her en der op de grond hebben liggen. Ik moet overal omheen vegen en zo wordt de vloer niet helemaal schoon. Als ik klaar ben, maakt iedereen zich gereed voor het weekend.  

Als ik om mij heen kijk, zie ik dat die ene grote plant in de vensterbank zijn bladeren al weer slap laat hangen. Die kan zo niet het weekend in, dat redt hij niet, denk ik. Dus ga ik hem weer water geven. De gieter is een rieten mand met een binnenpot die ik vol water laat lopen. Het water loopt zelfs over de binnenpot heen tot aan de rieten bovenrand, maar tot mijn verbazing dringt het water niet door het riet heen. 

Vervolgens krijg ik ook nog te horen dat het mijn taak zal zijn om te zorgen voor het wekelijkse leerzame toneelstukje dat opgevoerd wordt voordat het weekend begint. De opdracht is wekelijks een script te schrijven waarin een levenssituatie uitgebeeld wordt en dit ook op te voeren voor de leerlingen. Er wordt mij op deze manier duidelijk gemaakt dat ik niet alleen maar de leerling ben, maar er wordt ook een beroep gedaan op de leraar in mij. 

Ik wil dit wel, maar ik vraag mij af of ik het wel kan om iedere week weer een nieuw en boeiend script te schrijven. Dat komt omdat er maar twee personen zijn als spelers, ikzelf en de manspersoon die voelt als Jan. Ik zie mijzelf als de poppenkastspeler die maar twee handen heeft, er kan geen derde persoon aan te pas komen.

Hoe kun je iedere week een boeiend verhaal neerzetten als de situatie zich moet beperken tot twee mensen. Wordt dat niet vreselijk eentonig? 

Diep in mijn hart voel ik dat het mogelijk is omdat iedere situatie in het klein het grote weerspiegeld, en een man en een vrouw tezamen de afspiegeling zijn van alles en iedereen en het volledige potentieel in zich dragen. En toch voel ik de beperkingen van mijn middelen. Is het mogelijk? 

Met die vraag word ik wakker.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 042 - Een nachtdroom | Leave a comment