Category Archives: 098 – Een ‘mystieke’ dagreis

Het Pad van de Pelgrims – Een ‘mystieke’ dagreis

Met het oranje geschrift in de hand

gaan wij door het ganse innerlijke land

De pelgrims zijn in alle vroegte aan hun dagreis begonnen. En hoofdstuk 1 van het oranje boek mag zich meteen verheugen op hun volle aandacht. Al lezend en lopend langs ’s Heeren dreven raakt de ene water-lander al vrij snel op dreef.

JJ, ik lees: Wat is mystiek? En ieder woord dat na deze vraag geschreven staat, kan ik alleen maar ja-knikkend be-Amen. 

Mystiek is de leerschool, de weg, van een veronderstelde externe en persoonlijke God naar de onkenbare, alomtegenwoordige God, dan wel het Absolute. Het is de weg van een persoon die zich een God denkt – ‘ik hier en U daar’ – naar het verdwijnen van die persoon, waarna niets anders dan God blijkt te bestaan. Dat is mystiek. 

Dit raakt aan de weg die ik in mijn leven ben gegaan. Dit is mijn Godservaring en zo is het. Dit beschrijft precies mijn veranderde Godsbeleving. Heel treffend vind ik de zin: Het is de weg van een persoon die zich een God denkt – ‘ik hier en U daar’- naar het verdwijnen van die persoon, waarna niets anders dan God blijkt te bestaan.

Zolang je over God denkt, plaats je God buiten jezelf, op het moment dat je het naar het voelen toebrengt, plaats je het binnen jezelf. En als denken en voelen samenkomen, als binnen en buiten samenvallen ben je in het hart van God, waar je je thuis voelt. 

Ik herken mij ook volledig in wat er verder geschreven staat:

Mystiek is een reis. Gedurende die reis is God aanspreekbaar, persoonlijk en is Hij voor mij de ander, de tweede. Ik denk mij veilig aan Zijn hand. Ik kan tot Hem bidden, Hem smeken, Hem prijzen en erop vertrouwen met Hem te verkeren. 

Bij thuiskomst blijkt God niet zo te zijn, maar volstrekt anders. Bij thuiskomst blijkt Hij de Ene zonder tweede, de Onkenbare Alomtegenwoordige. Bij thuiskomst blijk ik voor altijd verdwaald, onvindbaar, opgelost en verloren in Hem. Dat is mystiek. 

Als ik het woord ‘thuiskomen’ lees, moet ik altijd weer denken aan de cruciale vraag die ik 20 jaar lang tot aan de her-innering aan mijn BDE angstig stelde zodra ik mij buitenshuis moest begeven: ‘Zou ik wel weer thuiskomen?’ Want de enige plek waar ik mij veilig voelde, was binnenshuis. Hoe symbolisch is dit achteraf gezien. Ik ben Thuisgekomen. Vanaf dat moment voel ik Thuis en voel ik mij Thuis, hoewel soms verdund aanwezig. En mijn verlangen is om het ten allen tijde onverdund te voelen en te Zijn. 

Thuiskomen impliceert dat je ooit je thuis verlaten hebt. Waarvan wij ons nu bewust zijn dat dàt ook slechts een gedachte is. Weet je, JJ, vanmorgen werd ik wakker met de boodschap die in de droom tot mij gekomen is:  

Haar gedachten hebben haar gebracht op een plek waar ze denkt te leven. 

En zo is het. We zijn nooit van huis gegaan dan alleen maar in onze gedachten. Maar…je kunt pas weten wat thuis is, als je er zogenaamd bent weggegaan en je in de wereld hebt begeven. En dat is wat we gedaan hebben. 

Ooit, wanneer dan ook en hoe dan ook, om wat voor reden dan ook, hebben we als Geest in een gedachteflits Thuis verlaten. We hebben ons ondergedompeld in het troebele water van de rivier de Vergetelheid. En toen we met ons hoofd (denken) boven water kwamen, zagen we op de oever figuren staan die ons stonden op te wachten en ons uitnodigend toeriepen om ons uit het water (gevoel) te trekken. Gehoor gevend aan deze oproep hebben we ons, in onze onwetendheid, ingelaten met deze figuren die zich ontpopt hebben als onze persoonlijke begeleiders.  

Inmiddels zijn we hoofdzakelijk door het leven, waarin Het Leven op gevoelige wijze de hand heeft, wakker geschud en beseffen we dat we opgescheept zitten met een fraai stelletje jantjes en tetjes. En zie ze maar eens kwijt te raken. Want op het moment dat je er vanaf wilt, laten ze zich gelden: ‘Ja, hallo, jullie hebben ons ingehuurd en wij doen alleen maar waar jullie ons voor hebben ingehuurd.’  

Zo kunnen ze blijven denken en doen, prima, maar dan hebben ze toch buiten de ‘geestelijke’ waard(e) gerekend. Die heeft uiteindelijk het laatste woord. Want die IS HET WOORD, waarin de Verloren Zoon huiswaarts keert en zijn Thuiskomst viert. De Vader sluit Zijn kind in de armen, zoals Jerfaas de jantjes omarmt en zoals Tetty de tetjes omarmt. En uit ervaring kan ik je verzekeren dat zo’n thuiskomst meer dan plezierig is. Het overstijgt je stoutste dromen.  

Kijk JJ, dit is nu het moment waarop ik je de foto laat zien waar het elfje eerder over sprak. De foto die in het groot aan de wand van de TV-werkkamer hangt, en in het klein nu op haar tafel in de boshut staat. Naast de Lelietjes der Dalen.

De foto die voor haar ‘hemels’ is en altijd met haar meegereisd is naar de plek bij de bron. Zoals het elfje al zei, ‘ziet’ TV, nu ze in gezelschap van het beekje is, dat die foto Jerfaas en de jantjes voorstelt. Goed beschouwd zijn Jerfaas en de jantjes er altijd geweest en zullen ze er ook altijd zijn. Eigenlijk laat die foto zien hoe je de jantjes laat verdwijnen terwijl ze er toch zijn.

Thuiskomen is welkom geheten worden en met open armen ontvangen worden zonder dat er gekeken en gevraagd wordt naar wie je bent en hoe je bent.  

Thuiskomen is de plek waar je je veilig en geborgen voelt. De plek die jou beschermt en omhult. De plek waar je geaccepteerd wordt zoals je bent, de plek waar je kunt zijn wie je bent. Kortom, de plek waar alle uiterlijke zaken wegvallen. De plek waar je zonder aanzien des persoons geliefd bent, waar je de Geliefde bent. Het is de plek waar je je als ziel verenigd met het Goddelijke om als Geest op te lossen in God. Omdat je niet anders kunt Zijn wat je Bent. GOD. 

Ach, en het feit dat God plotseling volstrekt anders wordt bij die thuiskomst, lijkt alleen maar zo. God wordt niet anders. God is wie Hij Is. Dat hij voor ons anders wordt is omdat wij vanuit ons menszijn ons een God gedacht hebben die niet bestaat. Zoals ik eerder geschreven heb:

Wij zijn geschapen naar Gods beeld, als Zijn gelijkenis, maar wij hebben God geschapen naar ons beeld, vormgericht als wij zijn. Een Godsbewustzijn dat wij hebben gepersonifieerd. God is dit en God is dat, God is zus en God is zo. Hoeveel beelden van God waren mij van jongs af aan wel niet voorgehouden? Al die beelden vertroebelden God als de scheppende kracht die Liefde is. Door mijn bijnadoodervaring ben ik in één keer losgekomen van al die gecreëerde beelden en ontdekte ik dat ons idee over God meer over onszelf zegt, dan over Hem.  

God zegt: ‘Ik Ben die ik Ben. Er is Eén en dat ben jij.’ Als je door de ogen van Liefde naar jezelf kijkt, zie je het evenbeeld van God. Wij zijn Liefde. Dat is onze essentie. God kun je niet verklaren. God kun je alleen maar ervaren. Zijn aanwezigheid is voor mij een innerlijke belevenis.

Dat is thuiskomen en hoe dat in zijn werk gaat? Nou, daar zijn we nu mee bezig.

Thuiskomen is jezelf ontmantelen tot de naakte waarheid en bekleed worden met onvoorwaardelijke liefde. Thuiskomen is Het Leven vieren. En Het Leven vieren is niets anders dan volledige toewijding aan het moment NU, omdat alles, hoe alledaags het ook mag lijken, de heiligheid in zich heeft. Dan ga je met God.

In CIW les 160 staat geschreven: Hij is de weg kwijt, tenzij een wonder hem op het spoor komt en hem toont dat hij nu geen vreemdeling is.(Wd1.160.6:4) 

We zijn niet langer de weg kwijt, we zijn op weg. Wij zijn het wonder, door God op elkaars spoor gezet, om onszelf en elkaar op het spoor te houden, door elkaar te laten horen en voelen dat we geen vreemdeling zijn, maar tot in het diepst van ons wezen door ons Zelf gekend worden.

Zoals in CIW les 162 geschreven staat: En wie zou nu niet een broeder willen zijn voor jou, jij, zijn bevrijder en verlosser? Wie kan nog nalaten jou met een liefdevolle uitnodiging te verwelkomen in zijn hart, verlangend om zich te verenigen met iemand in heiligheid aan hem gelijk? Jij bent zoals God jou geschapen heeft.(Wd1.162.6:1-3) 

Jij bent zoals God jou geschapen heeft. Ik ben zoals God mij geschapen heeft. Wij zijn zoals God ons geschapen heeft. En in zoals wij zijn leiden wij elkaar met zachte hand naar Huis, waar we Thuishoren. Zo werkt God in ons, met ons, door ons.  

Eén broeder is alle broeders. Elke denkgeest omvat alle denkgeesten, want elke denkgeest is één. Dat is de waarheid.(Wd1.161.4:1-3)

Dag broeder, ik heb jou ooit liefdevol verwelkomd in mijn hart en dat is de plek waar jij bent en zult zijn. Tot het ‘definiëren’ van de volgende etappe.