Category Archives: 087 – Rimpelingen

Het Pad van de Pelgrims – Rimpelingen

Goedemorgen Twee Eentjes met je Jolige Jubelteentjes. Verkwikt ontwaakt, jij die het blauwe boek onder en vanuit de blauwe hemel leest?

Nou, TV kan zich bezinnen op enkele woorden uit les 151 van de Cursus, en uitgerekend is het tekst 11: En Hij zal alles wat jij ziet en al wat voorvalt, iedere omstandigheid en elke gebeurtenis die jou op enige manier lijkt te treffen, opnieuw interprete­ren vanuit Zijn ene referentiekader, volkomen eenduidig en zeker. En jij zult de liefde achter de haat, de bestendigheid in de verandering, het zui­vere in de zonde, en niets dan de zegen van de Hemel over de wereld zien. (Wd1.151.11:2-3) Ja, ja… 

Wat is er gebeurd? Welke wolk ontnam het zicht op de blauwe hemel?

Weliswaar verkwikt ontwaakt had het elfje vervolgens een buitengewoon onverkwikkelijk gesprek met een oud vrouwtje. Het werd een gesprek dat niet bijdroeg tot zuivering, maar eerder tot vergiftiging. Nou, daar kan Sneeuwwitje over meepraten. Dit alles gebeurde terwijl ik mij in hemelse sferen midden in het bos bevond. Ik had juist menig elfenbankje met een bezoek vereerd en bewoog mij in de stroom van het beekje. Zittend op het zoveelste bankje had ik het beekje naast mij gevoeld en ik had gefluisterd: kijk eens om je heen, weet je hoe deze plek heet? Het paradijs!  

Nauwelijks opgestaan om verder te gaan kruiste een kwestie betreffende een persoon mijn pad, die om actie vroeg. Ik zag de simpele oplossing onder handbereik, dus ik zou dat wel even regelen met het oude vrouwtje dat daar ook bij betrokken was. Nou, het bleek mij al na de eerste zin dat die oplossing bij haar niet zo simpel lag.  

Tijdens het aanhoren van de hebzucht en liefdeloosheid die iemand ten toon kan spreiden, rezen mijn korte haren ter berge, en voelde ik mij inwendig giftig worden. Ik moest alle zeilen bijzetten om mij niet mee te laten slepen in de energie van de ander, maar al met al lukte het mij niet om het gesprek op de golfstroom van pure Liefde te laten bewegen. Uiteindelijk ben ik in woorden kort maar krachtig van wal gestoken, wat mij door het oude vrouwtje niet in dank is afgenomen, maar wat wel tot resultaat heeft geleid voor de persoon in kwestie. Maar hoe snel kun je je vanuit het paradijs als het ware in de hel laten meeslepen. 

Wat mij betreft kan het oude vrouwtje door het putje, maar ja, dat is natuurlijk geen elfenswaardige gedachte. Maar kijkend naar de Lelietjes bij de zuivere Bron sudderden er bij Sneeuwwitje ook gedachten na die niet het geschenk van sneeuwwitte lelies op de wereld leggen, waar in dezelfde Cursusles over gesproken wordt: Dit is jouw Paasfeest. En zo leg je het geschenk van sneeuwwitte lelies op de wereld, ter vervanging van wat van zonde en van dood getuigt. Nee, Sneeuwwitje is nog niet verlost. Lezende Jouw dienaarschap begint wanneer al jouw gedachten gezuiverd zijn heb ik dus nog wat te doen voordat Door jouw gedaanteverandering is de wereld verlost en vreugdevol van schuld bevrijd.  

En tot slot staat er: Nu heffen we blij en dankbaar onze verrezen denkgeest op tot Hem die ons onze innerlijke gezondheid teruggegeven heeft. Wat betreft dat ‘heffen’ stapt het elfje zo eerst maar eens op haar stalen ros, wie weet…misschien wel richting café St. Jan, Jan Jerfaas…ga ik daar eerst maar eens het glas heffen…en wellicht draagt het heffen van het glas, oftewel cappuccino met taart, bij tot Jolige Jubelteentjes. 

En in een zucht fladdert het elfje weg, het beekje verschrikt achterlatend door haar woordenstroom, die hevige rimpelingen laat zien, waar JJ zich hardop op bezint.

Dat is wel even schrikken voor JJ, het elfje is een beetje boos op een oud vrouwtje. Aan de andere kant weten de jantjes natuurlijk wel dat het elfje soms menselijke gedachten heeft, maar dat komt natuurlijk zelden voor. Die jantjes zijn ook geen heilige boontjes, dus die vinden het wel mooi als het elfje weer even denkt dat ze nog Tetty is. Dus eigenlijk is het elfje niet boos, eventjes vergat ze zichzelf als Elf. Kan gebeuren…shit happens now and then.

Gelukkig leest Tetty nu de CIW lessen en daardoor herinnert ze zich weer dat ze een Elf is. Ze zal daar in St. Jan nog wel even aan teruggedacht hebben, of is wroeging haar vreemd? Zo hoort het eigenlijk, want alles gebeurt in de illusie. Als Tetty geen lichaam met een persoonlijkheid is, dan is de persoon in kwestie dat ook niet, en dat oude vrouwtje al helemaal niet. Binnen de droom van de illusie heeft de zogenaamde Tetty gewoon in het oude vrouwtje een zondebok gevonden voor haar diep verborgen schuldgevoel. Wanneer ze over haar verlies van Vrede enige wroeging voelt, dan noemt de CIW dat ‘hergebruik van schuld’, typisch een trucje van het ego.

De jantjes trappen daar af en toe ook nog in. Jerfaas heeft nu een beetje meer grip op ze, maar ze zijn er nog, jengelen af en toe wat, maar nemen af in aantal en in invloed. Gelukkig is de Cursus een heldere spiegel waarin alles van het menselijk gedrag op de juiste wijze zichtbaar wordt.

Het elfje wordt deze dag niet meer zichtbaar door het beekje waargenomen. Het is al laat die avond als JJ terugkomt van de avondwandeling. Een ondergaande zon aan de einder en een zwerk met de mooiste pasteltinten in lila, rose, grijs…

Hij is ook nog even over het kerkhof gelopen langs enkele graven van goede bekenden. Dat doet hem altijd wat. Ondanks dat het herinnert aan het verleden, brengt het hem in het NU en de uniciteit ervan. Ineens ziet hij dan veel scherper de eenmaligheid van alles wat beweegt, met daarnaast het besef dat datgene wat niet beweegt ook aan het veranderen is en op micro-nivo ook nooit meer zal zijn zoals het net nog was.

Hij ziet nu dat het tien over tien is en dat is een mooi tijdstip om welterusten te zeggen. En met het beeld van het elfje op zijn netvlies zegt hij: Laat alle restjes van ergernis nu maar van uw vleugeltjes afvloeien en vlieg maar even een rondje om de bron. Slaap zacht, de engelkens zullen over u waken.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 087 - Rimpelingen | Leave a comment