Category Archives: 083 – Het onpersoonlijke leven

Het Pad van de Pelgrims – Het onpersoonlijke leven

Goedemorgen Sneeuwwitje onder groene tak. En daarboven nu geen blauw maar grijs. Hoewel… boven dat grijs is het altijd blauw. Het grijs is slechts een sluier. Het sprookje gebruikt vandaag iets andere kleuren, maar ze komen allen uit de regenboog.

Goedemorgen Green Eyes, je klinkt zo vroeg op de ochtend alsof je al uit het spraakwaterige beekje gedronken hebt. Of komt het door de woorden uit het boekje, waarin je zit te lezen, dat je al zo vroeg op dreef bent?

Ja, Jan kreeg een oud boekje in handen. Het heet ‘Het onpersoonlijke leven’. Er staan prachtige dingen in. Eigenlijk gaat het over de sluier die de blauwe hemel bedekt. Luister, ik lees je een stukje voor.

Verhef je en bevrijd jezelf – nu en voor altijd – van de overheersing door je persoonlijkheid met haar opgeblazen en zichzelf verheerlijkende geest. Want van nu af aan moet die geest je dienaar zijn en het verstand je onderdaan, indien Mijn woord wil doordringen tot je ziel bewustzijn. IK BEN komt nu tot je ziel bewustzijn, dat IK opzettelijk heb aangewakkerd, in voorbereiding tot de ontvangst van Mijn woord.  

Nu, zo je sterk genoeg bent om het te verdragen; zo je in staat bent alles terzijde te zetten van eigen persoonlijke gedachten, geloofsovertuigingen en meningen, die slechts de waardeloze rommel zijn die je hebt verzameld op de afvalhopen van anderen; zo je sterk genoeg bent om dit alles weg te werpen, dan zal Mijn woord voor jou een bron zijn van oneindige vreugde en zegen.  

Maar wees erop voorbereid dat die persoonlijkheid van je voortdurend twijfel zal wekken aan Mijn woord wanneer je het leest. Want haar eigen leven komt in gevaar; en ze weet dat ze niet kan leven en gedijen en voortgaan te heersen over je gedachten en gevoelens, over je komen en gaan, wanneer je Mijn woord opneemt in je hart en het toestaat daar te verblijven.  

Ja, IK BEN komt nu tot je om je bewust te maken van Mijn tegenwoordigheid. Want IK heb eveneens je menselijke geest voorbereid, zodat deze enigermate Mijn bedoeling kan begrijpen. IK ben altijd bij je geweest, maar je wist het niet.  

Met opzet heb ik je geleid door de wildernis van boeken en leringen, van religies en filosofieën, terwijl IK je geestesoog steeds het visioen voorhield van het beloofde land, je voedende met het manna van de woestijn, opdat je het zou kunnen onthouden en waarderen en je zou blijven verlangen naar het brood van de geest.  

Nu heb IK je geleid tot de rivier de Jordaan, die je scheidt van je goddelijke erfenis. Nu is de tijd voor je gekomen om Mij bewust te kennen; de tijd voor je is gekomen om over te steken naar Kanaän, het land van melk en honing. 

Ben je gereed? 

Wens je te gaan? 

Volg dan dit Mijn woord, de ark van Mijn verbond en je zult droogvoets de overzijde bereiken.

Dat is toch prachtig, Tetty?

Ja, dat kan ik alleen maar be-Amen. Luisterend met hart en ziel voel ik de diepe waarheid die het in zich draagt, juist omdat het zich ook zo heeft voltrokken in mijn persoonlijk leven. Naast dat ik het herken als mijn eigen ervaring, hoor ik bovendien eigenlijk niets anders dan wat ook in de Cursus staat en in de Reis voorbij Woorden. En toch raakt het op het moment dat ik het nu hoor weer iets aan, omdat het zo toepasselijk is voor wat er op dit moment op het pelgrimspad gaande is. Want dat stukje tekst van Mozes raakt mij. ‘Ben je gereed? Wens je te gaan?’… Alsof het een klein tipje van de sluier wil oplichten. Voor mij getuigt alles van de leiding die iedere stap begeleidt. Net zoals Sneeuwwitje zo duidelijk laat zien wat er gaande is. En vervolgens sluit Mozes nu ook aan in de rij op de weg van ontpersoonlijking die de pelgrims gaan. 

JJ, zou jij trouwens het verhaal van hoe Sneeuwwitje in Tetty is ontstaan willen lezen?

Ja, graag.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 083 - Het onpersoonlijke leven | Leave a comment