Category Archives: 074 – Doe niets

Het Pad van de Pelgrims – Doe niets

Door de eerdere gedachtestroom van het lieve-jans-beestje wordt het beekje gedreven daarop verder te drijven. Hij weet dat het in het bijzijn van het elfje mogelijk is om de gedachten zonder uitzondering spontaan te laten stromen. Dus ‘here we go’ van het beekje naar het elfje.

Tetty, iets wat me nog steeds bezighoudt, is de ogenschijnlijke discrepantie tussen de belangrijkste adviezen van grote leraren. Enerzijds stelt men dat op spiritueel niveau gedachten in wezen zinloos zijn, dat het Hier en Nu betrachten die gedachten wegneemt en dat in dat Hier en Nu contact met je diepere Zelf mogelijk is. Dus via ‘niet denken’ komt middels de zintuigen op volle kracht het Zelf dichterbij? Anderzijds hebben alle grote leraren meer of minder uitgebreide adviezen om middels aanpassingen in levenswijze en ‘denken’ met dat Zelf in contact te komen. En die adviezen moeten toch weer door het denken verwerkt worden. Hoe zit dat toch, wat kun je wel doen en wat niet.

Heeft Tetty haar BDE opgeroepen? Heeft ze daar als het ware iets voor gedaan? Of gebeurde het gewoon? Was de tijd rijp? Maar je gaf zelf al aan dat je nooit bewust gezocht hebt naar jezelf verliezen in God, maar dat het je is toegevallen.

Nu denkt Jan aan de piekmomenten die hij beleefd heeft. Die kwamen gewoon. Vrijwel alle pogingen die hij zelf deed om zoiets te herhalen of die een soortgelijke ervaring moesten opleveren, hadden geen succes. Louter Nu-ervaringen ontstonden af en toe. Dus ‘doe niets’ is het parool?

Ja, je geeft zelf het antwoord al. Het is geen kwestie van iets wel of niet doen. Alleen een persoon denkt in termen van wel of niet doen. Er hoeft niets gedaan te worden. Je hebt mijn boek gelezen, dus je weet dat ik mijn BDE en de Her-Innering aan mijn BDE niet opgeroepen heb. Ik had er zelfs nog nooit van gehoord. En zo is het met alle ervaringen. Die komen nietsvermoedend als een donderslag bij heldere hemel.  

Het enige wat ik ervan kan zeggen is dat een en ander weliswaar onbewust in werking is gezet toen ik aan mijzelf ging werken, zoals dat wel genoemd wordt. Waarbij gezegd moet worden dat bij veel mensen en in veel therapieën, cursussen en workshops, ‘het werken aan jezelf’ niet verder gaat dan de persoon. Men houdt zich bezig met persoonlijke zaken waarin men zich verdiept en waarin men inzicht hoopt te krijgen. Nou, in mijn geval ging dat anders.  

De ontmoeting met Maurice Oosterhof luidde het begin in van een innerlijke reis, waarin ik danig met mijzelf als persoon geconfronteerd werd zoals je in mijn boek ‘Verdwaald verlangen’ hebt kunnen lezen. Aan de hand van de gesprekken met Maurice kwam er een bewustwordingsproces op gang, waarin ik voortdurend mijzelf en mijn leven onder ogen moest zien en waarin ik moest gaan voelen. Voelen is de weg naar binnen en het brengt je dichter bij de waarheid over wie je bent dan denken. Hier werd geraakt aan mijn spirituele laag, ook al had ik dat op dat moment niet in de gaten.  

Ik had mij überhaupt nog nooit beziggehouden met iets wat men onder de noemer ‘spiritualiteit’ schaart en had ook niet het gevoel dat ik daar toen mee bezig was. Dus er was ook geen zoeken naar de een of andere spirituele ervaring die mijn leven zou verlichten. Maar zonder dat ik het mij bewust was, vond er een groei plaats naar een ruimer bewustzijn en begrip, van waaruit ik anders leerde kijken naar wat er in het leven gebeurt en van waaruit ik mijn ontwikkeling kon plaatsen. En dat vond plaats middels een radicaal en uiterst confronterend zelfonderzoek. 

Mijn hele leven trok aan mij voorbij in een chaos van beelden en gedachten die zich steeds heftiger aan mij opdrongen, om mij als het ware te dwingen te kijken. Alsof ieder detail van mijn leven erom vroeg aan een onderzoek onderworpen te worden. Het was een grote wirwar, waar ik steeds verder in verstrikt raakte. Het proces leek onhoudbaar en was onontkoombaar en alles vernietigend. 

Alles wat ik dacht…wat ik voelde…al mijn ideeën, overtuigingen, meningen, aannames…weg ermee…

Alles werd blootgelegd, niets ontziend…

Alles werd omvergeworpen, niets leek nog houdbaar…

Alles wat ik voor zekerheid had door laten gaan, werd in twijfel getrokken…

Alles waaraan ik enig houvast dacht te vinden, ontglipte mij…

Niets had ik meer in de hand…

Niets had ik meer onder controle…

Als je ontdekt dat je eigen gedachten je in de weg staan…

Als alles waaraan je je zekerheid denkt te ontlenen, zich van je afkeert…

Als de zogenaamde vaste grond onder je voeten begint te schuiven…

Als het steeds moeilijker wordt om jezelf staande te houden…

Mijn hele leven stond op de kop. Alles werd overhoop gehaald. De onderste steen moest boven. Het voelde alsof mijn zorgvuldig steen voor steen opgebouwde leven als een kaartenhuis instortte. Alles bleek een illusie. Alsof ik op hardhandige wijze werd wakker geschud: ‘Word wakker, Tetty, word eindelijk wakker. Open je ogen en kijk. Kijk naar wie je bent en zie jezelf.’ Het was een complete ontmanteling van de persoonlijkheid die zichzelf, weliswaar onbewust, door het leven heen met van alles en nog wat had bekleed. 

Het was een zeer pijnlijk proces, doordat de emotionele pijn zich steeds heviger fysiek uitte. Het bracht mij op steeds diepere lagen van mijn bewustzijn. En de frisse wind die ik door mijn leven dacht te blazen wakkerde aan tot stormkracht. Het was niet zozeer iets wat ik deed, maar het gebeurde en het was niet meer te stuiten. Toen de stormwind raasde, kwam het moment dat alles uit mijn handen en van mijn lijf werd gerukt. Daar stond ik, met lege handen, naakt in de wind. En toen ik omver geblazen werd, kon IK opstaan. Ontwaakt. De Wedergeboorte in de Geest. Ik Ben die Ik Ben.

Toen ik in mijn ziel geraakt werd, werden blokkades weggenomen en  kwam ik uit de droom van mijn ego. Het gebeurde omdat ik het kon laten gebeuren. Dat was de overgave. Here I Am. Toen kon bewustzijn mij vinden omdat ik volledig beschikbaar was om mijn Zelf te laten vinden.  

Nu komen de al eerder aangehaalde woorden van de Cursus weer in beeld: De Cursus beoogt niet de betekenis van liefde te onderwijzen, want dat gaat wat onderwezen kan worden te boven. Het beoogt echter wel de blokkades weg te nemen voor het bewustzijn van de aanwezigheid van liefde, die ons natuurlijk erfgoed is. (T.Inl.1:6-7) 

We hebben er ook al over gesproken naar aanleiding van ‘De nieuwe schoenen’ droom, maar om in de droom van de illusie waarin wij lijken te leven te ontwaken uit de droom en de bewustzijnssprong te maken, zal alles wat niet op Waarheid berust en niet in Waarheid rust aan het licht komen om gezuiverd te worden. 

Door de confrontatie met mijzelf en de weg van zelfinzicht te gaan, zette ik iedere keer een stap op het pad van ontpersoonlijking en vond de ontmaskering plaats van degene die ik dacht te zijn. Ik moest ontwaken, bewust worden, zoals mijn bijnadoodervaring mij dat op symbolische wijze heeft laten zien. Daarom was dat nietsontziende en allesverterende zelfonderzoek ook nodig. Want wakker worden uit de droom is heel wat anders dan blijven slapen in de droom en proberen hier en daar wat persoonlijke zaken te bewerken, te herschikken of te veranderen in de droom. Op die manier blijf je jezelf in slaap sussen. En dat is wat veel mensen ook onbewust blijven doen. Die brengen hun leven slapend door, terwijl ze denken wakker te zijn.  

Dus ja, wat betreft die zogenaamde aanpassingen in levenswijze en denken?… 

Intensief zelfonderzoek kan niet alleen buitengewoon verhelderend en bevrijdend zijn, maar is in veel gevallen ook een noodzakelijk iets. Want je kunt wel weten en begrijpen hoe het allemaal zit en wie je bent, maar daarmee ben je het nog niet. Begrip kan ook een hindernis zijn.  

Dus ja, om met dat Zelf in contact te komen…het jezelf verliezen in God… 

Op het moment dat jij denkt dat jij je daar mee bezig moet houden, omdat jij dat graag wilt, is je ego aan het woord en sta je jezelf in de weg. Met alles wat mij gebeurde en nu gebeurt, ben ik op geen enkele wijze zelf bezig. Ik doe niets. Alles gebeurt op de juiste tijd en de juiste plaats. ‘Boven’ weten ze precies wat je nodig hebt, of je het nodig hebt, en wanneer je het nodig hebt. Daar hoef jij je niet mee bezig te houden. Daar moet je op vertrouwen en je aan overgeven.  

Iets willen oproepen, iets willen ervaren, een contact met gene zijde tot stand willen brengen, of een bepaalde toestand willen bereiken, is altijd ego gekleurd. Je kunt daarin niet sturend, en dienovereenkomstig handelend, bezig zijn omdat jij van mening bent dat het wat moet opleveren. Het gebeurt, zoals je zelf al zegt, als de tijd rijp is. Je kunt hooguit openstaan voor wat zich aandient. En dan nog dient het zich niet altijd aan op de manier waarop jij denkt of hoopt dat het zich moet aandienen. Of het dient zich aan en je ziet het niet, omdat je daar een bepaald idee bij hebt waar het niet aan beantwoord. 

Ik heb het, in zijn algemeenheid, zo vaak meegemaakt met mensen die zich spiritueel aan het ontwikkelen zijn. Hoe de nadruk voortdurend ligt op het ervaren en het willen ervaren. Je kunt dat bijvoorbeeld heel duidelijk zien bij mediteren en visualiseren. Men kan zo bezig zijn met iets te willen ervaren, dat het de ervaring in de weg staat. Hoe vaak klinkt na een groepsmeditatie wel niet de vraag: ‘En, wat heb je ervaren?’ En dan wordt er ter geruststelling ook wel gezegd: ‘Het is niet belangrijk of erg hoor als je niets ervaart.’ Hou op zeg, waar gaat dit over. Alleen al de manier waarop erover gesproken wordt, spreekt boekdelen. 

Vervolgens wordt er, soms met enige bewondering of afgunst, geluisterd naar een prachtige ervaring of doorgeving die iemand heeft gehad. En degene die niets heeft ervaren en niets heeft doorgekregen, voelt zich toch een beetje lullig. Jammer, nog niet ver genoeg ontwikkeld, nog niet verfijnd genoeg afgestemd, nog niet in een hogere trilling aangekomen, enzovoort… 

En om nog even bij meditatie als voorbeeld te blijven: Veelal wordt er gemediteerd omdat men iets wil bereiken. Men hoopt op iets en verwacht er iets van. Rust, balans, iets van heelheid ervaren. Men is bezig iets te doen en het blijft steken in het doen. Degene die zit te mediteren, zit te wachten op datgene waarop gewacht wordt. Dat schept tweeheid.  

Sommige mensen nemen iedere dag de tijd voor meditatie. Alleen het idee al dat je daar tijd voor moet nemen. Vraag jezelf eens af waar je in vredesnaam mee bezig bent. Er wordt wel gezegd dat meditatie het middel is om te komen tot Zijn. Maar in plaats van dat men de rommel opruimt, waaronder het Zijn bedolven ligt, gaat men steeds weer door de rommel heen om tot het Zijn te komen. En soms kan het lijken dat je voor een moment even ergens van verlost bent. Een NU-ervaring. ‘Oh, wat een geweldige meditatie heb ik gehad.’ Ja…en? Morgen maar weer? Men komt niet verder dan het beoefenen van een spirituele oefening. In de hoop dat het je dichter bij je Zelf brengt of dat je tot je Zelf komt? Maar dat veronderstelt een activiteit. Het is een illusie dat je dichter bij je Zelf kunt komen. Je bent het Zelf. Je bent NU. Daar kun je niet dichterbij komen dan je nu bent. Ik mediteer niet. Ik ben de meditatie.  

Wat moet ik doen? Hoe kan ik het doen? Wat moet ik laten? Niets. Helemaal niets. Het gebeurt als het moet gebeuren en zoals het moet gebeuren, of niet. Let it be. 

Je ervaart zelf dat die piekmomenten gewoon komen. En dan kun je wel je hele leven tot één piekmoment willen maken. Ja, jippie, maar kennelijk is het nog niet zover. Jezus werd ook pas volledig Christus toen hij aan het kruis stierf. En tot die tijd…krijgen we de gelegenheid om onszelf stap voor stap om te vormen tot de Liefde die we zijn, door ons hart te openen en te gaan leven vanuit ons hart. Leef en geniet en wees dankbaar. 

Hoe krampachtig ben ik wel niet bezig geweest na mijn Her-Innering om dat gevoel van totale eenheid, wat toch wat weggeëbd was, weer te bereiken. En maar denken dat ik iets moest doen, dat ik het niet goed deed, of anders moest doen. Tot het moment dat ik het losliet, alles liet zijn en mijzelf liet zijn. Wees je bewust en leef dat je het al bent in plaats van dat je denkt dat je het moet worden.  

We hebben het er al eerder over gehad, maar je kunt niets doen om te worden wat je al bent. Je bent goed zoals je bent. Maar streef niet naar iets waarvan het misschien niet de bedoeling is dat je dat nu meemaakt of zult bereiken. En wat het willen bereiken van een Zijnstoestand betreft, kun je je afvragen: Wordt dat van mij gevraagd? Of vraag ik dat van mijzelf? Als het zo moet zijn, zal het je geopenbaard worden, zonder dat jij daarin dan ook maar iets wilt. Niet mijn wil, maar Uw wil….. 

Je bent op dit moment precies zoals je moet zijn. Tenzij jij denkt dat het anders of meer moet zijn, maar dan ga je niet liefdevol en accepterend met jezelf om en zit je wil ertussen. Dan is er weerstand. En iedere gedachte waar weerstand in doorklinkt, hoe gering ook, brengt je niet in contact met de Bron. Door inzicht en bewustwording van je gedachten en door die als het ware om te vormen, kom je steeds meer in contact met je diepere Zelf. 

Gedachten komen en gaan en maken je bewust. Dus in die zin hebben ze zin en een functie. Gedachten creëren. En op de weg van bewustwording zal je gaandeweg gedachten anders gaan ervaren. Om nog even terug te komen op meditatie; ook daarbij zie je vaak dat de nadruk ligt op het streven naar een leeg hoofd. Het ‘vrij zijn van gedachten’ lijkt het ultieme doel. Maar dat is een illusie.

Er zijn nu eenmaal gedachten en hoe krampachtiger je probeert om je daarvan te willen ontdoen, en het Hier en Nu te willen betrachten, hoe sterker ze worden en hoe krachtiger ze zich laten gelden of je in een spagaat brengen. 

Tijdens mijn Her-Innering was er drie dagen lang de ervaring van non-duaal bewustzijn. IK had geen gedachten meer, maar er waren wel gedachten. Het Hier en Nu neemt de gedachten niet weg, je ervaart ze alleen niet meer als zodanig, omdat er geen identificatie mee is. Toen ik mij aan gene zijde bevond, waren er ook gedachten. Maar op een heel ander niveau. Alles begint toch met een gedachte. Wij zijn een gedachte Gods.  

Zolang je hier op aarde met je mens-zijn te maken hebt, zullen er gedachten zijn. Maar de invloed ervan en hoe je ermee omgaat verandert of kan veranderen. Door inzicht en bewustwording zullen je gedachten zuiverder worden. Door de weg van onvoorwaardelijke liefde te gaan zullen je gedachten meer en meer doorstraald worden door de Liefde die je bent. Maar daarom zijn ze er nog wel.  

Nogmaals, wat al die adviezen of aanpassingen in levenswijze en ’denken’ betreft, laat het los, laat God. Let it be. Het komt zoals het komt, het gaat zoals het gaat. Breek je hoofd niet over adviezen van wie dan ook, of hoe je aanpassingen in je levenswijze en denkwijze moet doorvoeren, hoe waardevol ze ook kunnen zijn. Maar volg vooral je hart. Je hart wijst jou de weg. En…voel! Het gaat erom wat je voelt te doorvoelen. Kortom…

op de vraag:

Dus ‘doe niets’ is het parool?

is het antwoord:

Doe zelfs niet ‘doe niets’!

 

…WORD GEDAAN…

Het enige dat het beekje nu doet is de elfse woordenstroom in zich opnemen. Door al die woorden heeft het elfje het gevoel gekregen dat ze in een beekse stroomversnelling is terechtgekomen. En haar zachte stem lijkt uit het water omhoog te klinken als ze tegen het beekje zegt:  

je bent in mijn hart

waar je altijd al was

waar je altijd zult zijn

ik draag je in mij mee

 ≈

wij zijn één

in de vorm van twee

 

en het beekje stroomt

van HARTe verder.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 074 - Doe niets | Leave a comment