Category Archives: 067 – De Metamorfose Show

Het Pad van de Pelgrims – De Metamorfose Show

Bij dag wordt het TV programma herhaald en terwijl JJ met haar meekijkt, krijgt het betekenis.

‘De Metamorfose Show’

Ik ben uitgekozen als één van de kandidaten voor de Metamorfose Show. Ik bevind mij in de grote hal waar in aanwezigheid van veel publiek de TV-opname van de show zal plaatsvinden, die op een later tijdstip zal worden uitgezonden.

Je bent één van de weinige mensen die in dit tijdsbestek een gedaanteverandering zal ondergaan. Voor veel mensen is dat iets waar ze ook naar verlangen en wat ze bij jou dus graag willen aanschouwen. Uiteraard heeft dit een geestelijke betekenis.

Aangezien ik moet wachten totdat ik aan de beurt ben, besluit ik die tijd niet backstage door te brengen maar tussen het publiek. Ergens midden tussen de toeschouwers neem ik plaats.

Omdat je het gevoel hebt dat het nog even duurt voor het zover is, houd je zo goed mogelijk contact met andere mensen die daar ook naar verlangen.

Ik voel hoe de mensen met bewondering naar mij kijken, omdat ze weten dat ik één van de uitverkorenen ben om kandidaat te zijn. Maar juist door te midden van hen plaats te nemen probeer ik zonder woorden aan te geven: ‘Kijk, ik ben het nu, maar ik ben één van jullie en de volgende keer kan het één van jullie zijn. Het feit dat ik nu uitgekozen ben, maakt mij niet meer of minder bijzonder dan jullie’.

Het kandidaat zijn is al een grote gebeurtenis ‘op zich’ en kwam tot uitdrukking in je BDE. Voor anderen is dat een teken dat je een uitverkorene bent voor een nog grotere ‘event’.

Opeens bedenk ik mij dat nu het toch nog even duurt voordat ik aan de beurt ben, ik net zo goed nog een poosje naar buiten kan gaan. Buiten pak ik mijn fiets en ik rijd door het centrum naar de buitenrand van de bebouwde kom. Het is heerlijk weer en ik voel mij licht en vrij.

Ook besluit je, omdat daar toch nog gelegenheid voor is, nog even rond te kijken in de wereld zoals die er nu uitziet.

Eenmaal aangekomen op de landweg buiten het stadje besluit ik terug te keren, omdat ik anders te ver ga om nog op tijd terug te kunnen zijn. Terug fietsend passeer ik het marktplein waar een  caravan staat, die als viskraam dienst doet. Het is een oude caravan van donkergrijs plaatwerk zonder ramen. 

Omdat de tijd nadert richt je je op de kern van het menselijk bestaan. Het marktplein in het centrum is doorgaans het Kerkplein. En vanuit de viskraam wordt volksvoedsel verstrekt zoals dat over de hele wereld in enigerlei vorm gangbaar is. Het grauwe bouwvallige karakter symboliseert de institutionele kerk in deze tijd.

Terwijl ik erlangs fiets, zie ik tot mijn schrik hoe ineens de viskraam in beweging komt. De voorkant van de caravan laat volledig los en valt met een klap in zijn geheel naar voren, zodat voor een kort moment de inhoud van de kraam zichtbaar wordt. Het echtpaar van wie de viskraam is, staat volledig te kijk. 

Je ziet hoe het instituut begint te wankelen en scheuren gaat vertonen, waarbij tal van interne zaken bloot komen te liggen.

Dan valt met een enorme dreun de complete caravan ook naar voren. Terwijl dit gebeurt, hoor ik de vrouw in paniek gillen tegen haar man: ‘Oh, heb je nu het hete vet over je heen gekregen? Ik constateer dat het een vreselijk ongeluk is wat daar gebeurt en ik vind het afschuwelijk om te horen wat er met die mensen gebeurt, maar ik ga er verder niet op af om mogelijk hulp te bieden. 

Dan stort de gehele structuur in en er ontstaat veel menselijk leed bij degenen die er deel van uitmaken. Maar je ziet er geen enkel nut in ook maar iets aan deze gang van zaken te veranderen.

Terwijl de stem van de vrouw in mijn oren naklinkt, fiets ik verder, richting de opname van de Metamorfose Show.

Hoewel het gebeuren je aangrijpt en je het niet direct kunt loslaten, richt je je op de komende gedaanteverandering en daarmee naar buiten te treden.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 067 - De Metamorfose Show | Leave a comment