Category Archives: 065 – De Oceandreamers

Het Pad van de Pelgrims – De Oceandreamers

In gezelschap van het elfje en het beekje vervolgen de pelgrimerende Oceandreamers hun pad. De Secret Garden woorden van The Dream klinken hen nog steeds als muziek in de oren en het beeld dragen ze in hun hart mee.

We keep on sailing, JJ, and…’One day arriving behind the far blue’. Kijk toch eens hoe mooi het licht bij de invallende duisternis aan de horizon schijnt en hoe een lichtstraal het levensbootje raakt. En nu gaat mij nog een toepasselijk lichtje op. Juist op deze dag zegt de Cursus ons:

Ik ben het licht van de wereld. Dat is mijn enige functie. Dat is de reden waarom ik hier ben. (Wd1.61.5:3-5)

Tetty, hier lees ik:

Ik wil dat er licht is. Laat me het licht aanschouwen dat Gods Wil en de mijne weerspiegelt. (Wd1.73.10:2-3)

Hoezo, ik wil dat er licht is…Jan Jerfaas, je staat AL in het licht! 

Inderdaad TV-tje, helaas grotendeels in theorie, maar gelukkig in korte momenten ook in beleving.

Dan laat TV-tje nu een mooie tekst voor Oceandreamers op het scherm zien.

Al duurt het lang,

water slijt iedere rots.

≈ 

Wie zijn huis bouwt

op de rots van waarheid

zal de oceaan van liefde vinden

en opgaan in onvergankelijk licht.

 (Marcel Messing)

In de hoop dat zo je geloof te hulp gekomen wordt…Vaar-wel Jan Jerfaas…we will sail ‘cross the ocean…met een rotsvast vertrouwen…op het ritme van The Dream. 

Wij zijn het licht van de wereld en…het Licht zal ons leiden. Van hart tot hart.

Van vreugde voelt het vrolijke vissertje hoe haar hart een sprongetje maakt en spontaan welt het elfje in haar op. 

Terwijl de avond is gevallen, lijkt hij op te staan en vredig in te dalen. Het elfje zit voor haar boshutje. Ze kijkt terug op een dag die in volkomen vrede zijn loop heeft gehad en nu pas op de plaats heeft gemaakt voor de avond, die zijn adem ook al begint in te houden. 

Het elfje kijkt om zich heen en ziet hoe de nevels een zachte waas over de bomen hebben gelegd, alsof ze alvast zachtjes toegedekt worden voor de nacht. De stilte durft nauwelijks nog geluid te maken. Alleen de vogels luiden de dag in alle toonaarden uit. De sfeer is sprookjesachtig en sereen, vol belofte. Het elfje hoort het zachte ruisen van de beek die zich straks ook ter ruste zal gaan leggen.  

Op de Dream-erige klanken van het elfje heeft het beekje in vele toonaarden van zich laten stromen. Zachtjes en lieflijk kabbelen eb en vloed door het innerlijk dat zo wijd open is als alle werkelijkheid. Het was een van Hogerhand gezegende dag die het wonder van bewustzijn aan de dag heeft gelegd. Terwijl het ‘natuur’lijk decor in het donker begint te vervagen, is de ware natuur in het licht aanwezig. 

Het elfje kijkt omhoog en ziet de wolken verdwijnen. Nog even en de maan zal zijn licht laten schijnen op the wonderful trip die geen dag en geen nacht kent maar tot in alle eeuwigheid IS. En terwijl de nevels nu de grond aanraken en het elfje, zittend in het donker, snel zal oplossen in dit alles, wenst ze het beekje een gezegende nacht.

 wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 065 - De Oceandreamers | Leave a comment