Category Archives: 064 – Het beekje

Het Pad van de Pelgrims – Het beekje

Al vroeg in de ochtend duikt het vrolijke vissertje tevoorschijn. Klaar voor vertrek. Alles waarvan ze dacht dat gedaan moest worden, is gedaan. Alles waarvan ze kennelijk niet dacht dat gedaan moest worden, is niet gedaan. Nog eenmaal kijkt ze in haar werkkamertje om zich heen en werpt een laatste blik op de grote foto aan de wand. De foto die voor haar ‘hemels’ is. Hoeveel jaar hangt die foto daar al, maar sinds ze in gezelschap van het beekje is, ‘ziet’ TV dat die foto Jerfaas en de jantjes voorstelt. Goed beschouwd zijn Jerfaas en de jantjes er altijd geweest en zullen ze er ook altijd zijn. Altijd is de foto in een kleiner formaat met haar meegereisd naar de plek bij de bron en ook nu neemt ze die met zich mee. Eigenlijk laat die foto zien hoe je de jantjes laat verdwijnen terwijl ze er toch zijn, zo mijmert het elfje. Misschien is het wel zo dat bij de zuivere en heldere bron het moment is om de foto eens aan JJ te laten zien. 

Nog eenmaal luisterend naar het zachte suizen van de wind door de baardgrasjes, verlaat ze haar huisje tussen de baardgrasjes om ter bezinning haar elfenvleugeltjes neer te strijken bij haar boshutje te midden van het groen bij de zuivere bron.

Daar waar ‘haar’ bloemen, de Lelietjes der Dalen, in tere witte kleuren groen gelukkig geuren, staat aan de rand van het kleine open veld onder het bladerdak van hoge bomen het elfenhutje. 

Ze heeft in een boekje over deze plek in het bos gelezen dat hierachter spontaan een smal beekje ontspringt met heel zuiver water. Dus men is hier op deze plek in het bos ook op de hoogte is van een beekje. Maar alleen het elfje weet dat als er over een beekje gesproken wordt het niet zomaar om een beekje gaat. Het gaat om HET BEEKJE dat in een sprookje terecht is gekomen. HET BEEKJE met het zuiverste water. 

Het vrolijke vissertje hoopt van gans-er harte dat het beekje hier ook haar kant uitstroomt. Zodat ze niet alleen aan de oever van het beekje kan zitten, maar met het beekje ook aan de oever van de andere beekjes in het sprookjesbos kan zitten. Het elfje weet daar menig elfenbankje te staan, waar luisterend naar het murmelende beekje ook schriftjes geopend kunnen worden, waarin de geschreven woorden stille zachtmoedige innerlijke windvlagen brengen. Kortom, Green Eyes kijkt er nu al naar uit om met het beekje langs het beekje te gaan.

Kijk beekje, op het plaatje kun je alvast jezelf zien. Vol Groen Geluk!