Category Archives: 062 – Sprookjes-spraak

Het Pad van de Pelgrims – Sprookjes-spraak

De pelgrims zitten in stilte en ze kijkt en voelt om haar heen. Alles ademt een mystieke sfeer. Ze ziet de bomenrijen, dichtbij en veraf, en het voelt alsof ze zich op een plek in het buitenland bevind, waar ze helemaal op haar plek zit. Zacht klinkt haar stem als ze zegt:

Het voelt alsof ik bezig ben een sprookjesachtige spannende reis te maken naar onbestemde verten dichtbij, waarvan ik voel dat ik het al ken en zal gaan herkennen, omdat ik AL gekend ben. Want het gevoel buitenlands te zijn ontstaat vanuit het binnenlands Zijn. 

Ik voel mij als Djaiana die in het boek ‘Het woud der inwijding’ van Marcel Messing het woud betreedt, waarin de geheimen van Het Leven geopenbaard zullen worden, waarin het Zijn zich laat voelen. Het is het gevoel dat ik ook had tijdens mijn BDE toen ik voor die poort stond waar het Wezen van Licht als een poortwachter stond. 

Ik word gekend. Hij wenkt mij om dichterbij te komen en ik voel een groot verlangen om verder te gaan. Ja, ik wil niets liever dan verder gaan in het Licht. Het heeft een onweerstaanbare aantrekkingskracht, want ik weet het zeker: als ik bij de poort kom, zullen de deuren voor mij geopend worden waardoor ik verder in de hemel zal komen en dan zullen er geweldige dingen aan mij geopenbaard worden. Ik voel ongelooflijke blijdschap. (Verdwaald verlangen – Een zoektocht naar de hemel op aarde) 

In haar woorden kijkt hij met haar mee. Hij weet dat tijdens haar BDE de deuren gesloten bleven, maar nu lijkt het alsof de deur op een kier staat en hij luistert naar het beeld wat ze daar doorheen ziet. 

Ik zie ons op een pad lopen. Een onverhard pad, rotsachtig en zanderig. Het is een kustweg tegen de berg aan. Links van het pad is her en der lage begroeiing van struikgewas en beneden in de diepte strekt, als een wijds uitzicht, de oceaan zich uit. Rechts van ons bevindt zich, als een soort bescherming, de rotsachtige wand van de berg. Het is een warme, maar niet te warme, zonovergoten dag. Wij lopen daar naast elkaar en alles ademt ‘het gaan in Alomtegenwoordigheid’. 

Het is het pad waarop we ons bevinden, Tetty. Het is het sprookje van twee spirituele zoekers die een Heilige relatie opbouwen, en dat weer binnen het sprookje van een leven als man c.q. vrouw op aarde… enzovoort… enzovoort…

Je weet inmiddels dat ik een liefhebber van sprookjes ben. Toen we over ‘symbolen’ spraken heb ik jou verteld dat ik als 5-jarig kind de ervaring had: IK BEN EEN SPROOKJE.

Wat is een sprookje? Waar komt dat woord vandaan? Is er een etymologische verwantschap met het woord ‘spraak’? Ik weet het niet. Als je kijkt naar onze westerburen, de Britten, die hebben zo’n mooi woord voor sprookje. Fairy Tale. Alleen de uitspraak al brengt me in een toestand van zalige fantasieën, in een wereld waar alles mogelijk is en louter mooie dingen beleefd kunnen worden. En het woord Fairy betekent elfje of fee. En Tale betekent verhaal. Dus een sprookje is een elfjes verhaal. Prachtig!!

Geweldig JJ! Tja, men zegt dat sprookjes niet bestaan. Maar ik ben niet voor niets een sprookje. En als jij in mij gelooft, geloof je ook in sprookjes. En om het geheel nu tot een sprookjesachtig moment te maken, vraag ik jou: Welk sprookje denk jij dat ik ben?

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 062 - Sprookjes-spraak | Leave a comment