Category Archives: 061 – My trusty friend

Het Pad van de Pelgrims – My trusty friend

Vooruitkijkend op wat komen gaat, bladert TV in gedachten nog even terug in de afgelopen tijd waarop het pelgrimspad vorm heeft gekregen en voor ze het weet raakt ze verzeild in het verhaal Tetty & Jan Jerfaas. Al mijmerend en bezinnend herinnert ze zich de woorden die de water-landers tot elkaar hebben laten stromen. Wat een verhaal! Vanaf de eerste ontmoeting, via een ontmoeting in de geest, tot aan nu toe, wordt door beiden een boeiende en inspirerende kijk gegeven in allerlei interne zaken. En met verwondering komt de gedachte hoeveel verhalen zij wellicht al samen beleefd hebben voordat zij in dit verhaal weer samen zijn gekomen. Waarom en waartoe?

Het voelt alsof deze terugblik de overgang van het oude naar het nieuwe waarin de pelgrims zich bevinden, wil bekrachtigen met datgene wat zich in de afgelopen tijd zo bijzonder heeft ontwikkeld en in bepaalde opzichten een belofte in zich lijkt te hebben met betrekking tot datgene wat zich zal gaan ontwikkelen.

Uiteindelijk, geroerd door alles wat ze in gedachten heeft gelezen, is de laatste bladzijde tot nu toe omgeslagen. Ze heeft geen benul van uur en tijd gehad, zoals ze ook niet gehoord heeft dat er vanuit de verte een lied naderbij gekomen is. Maar nu wordt ze zich ineens volledig bewust van het lied dat ze hoort, alsof ze het nog nooit eerder heeft gehoord. Op de een of andere manier klinkt het perfect bij het moment dat ze als perfect ervaart.

‘Auld Lang Syne’ hoort ze zingen. Ja, dat is de titel van het lied, dat weet ze wel, en de melodie is natuurlijk ook overbekend. Maar zo indrukwekkend als ze het nu hoort, heeft ze het nooit eerder ervaren. En ze weet dat dit haar altijd bij zal blijven en haar zal herinneren aan dit moment waarop het verhaal van Jan & Tetty tot leven is gekomen. Als de laatste tonen hebben geklonken, vraagt ze zich af wat voor lied het nu eigenlijk is en wat precies de tekst zal zijn.

‘Auld Lang Syne’ is een gedicht en lied van de Schotse dichter Robert Burns. De titel kan vertaald worden met ‘lang geleden’ of ‘vervlogen tijden’. Traditioneel wordt het lied gezongen bij de overgang van het oude naar het nieuwe jaar. Het lied is melancholiek van aard en wordt ook wel gebruikt als afscheidslied. De tekst verwijst naar de herinneringen aan oude tijden, waaraan men gezamenlijk terugdenkt onder het genot van een goed glas.

Days Long Ago 

Should old acquaintances be forgotten
And never be remembered?

Should old acquaintances be forgotten
and days long ago.

For days long ago, my dear,
For days long ago
We’ll drink a cup of kindness yet
For days long ago!

And surely you’ll have your pint tankard
And surely I’ll have mine.
And we’ll drink a cup of kindness yet
For days long ago.

We two have run about the hills
And pulled the daisies fine
But we’ve wandered many a weary mile
Since the days long ago.

We two have paddled in the stream
From morning sun till dinner-time
But the broad seas have roared between us
Since the days long ago.

And here’s my hand, my trusty friend,
And give me your hand too,
And we will take an excellent good-will drink
For the days of long ago.

Aandachtig neemt ze de woorden in zich op. Ze herinnert zich nog dat Jan Jerfaas eens zei: Tetty, ik zie en voel jou nog steeds als een oude bekende in wier aanwezigheid ik een sterk gevoel van rust ervaar’ en Onderweg lijkt er van alles te gebeuren en kan het zijn dat je iemand ontmoet die in hetzelfde tempo dezelfde richting gaat. Soms voor korte tijd, soms voor een lange tijd, vaak zijn het ‘oude bekenden’. Raakt dit lied aan zo’n ‘lang vervlogen ogenblik’ wat gezamenlijk beleefd is en waaruit in een Green Eyes ogen-blik de beleving nu is voortgekomen?

Op het TV scherm verschijnen de in dit leven geziene Schotse Hooglanden. Over hoeveel heuvels en bergen zijn ze gegaan? Hoeveel madeliefjes zijn er geplukt? Hoelang is er gezworven over vele moeizame afstanden? Hoe vaak hebben ze gepeddeld in de stroom? Hoelang buldert de wijde zee al tussen hen? De zee waar de Oceandreamers nu naar op weg zijn. In ieder beeld is de verbinding voelbaar aanwezig.

Ook hij heeft verrast meegeluisterd. Het lied roept een ietwat weemoedige herinnering op aan een verblijf in Schotland. Hij was daar ooit een dag of vijf in Findhorn, de beroemde Spiritual Community. Hij herinnert zich een late avond, met een heldere lucht en windvlagen. In de verte was boven zee het Noorderlicht te zien en met het geruis van de golven op de achtergrond hoorde hij een vrouwenstem een Schots lied zingen. Dit was al een sprookjesachtig gebeuren, maar de plotselinge korte windvlagen onderbraken af en toe voor korte tijd het gezang. Althans het horen daarvan. Het leek of er stukjes uitgeknipt werden. Nooit zal hij dat vergeten.

Hoe mooi dat je daar geweest bent, JJ. Al met al ervaar ik in dit tot de verbeelding sprekende moment en lied een buitengewoon krachtige energie. Ik vind het zeer toepasselijk en heb hier niets anders aan toe te voegen dan als ‘oude bekende’, genaamd Tetty, te zeggen: PROOST! ‘oude bekende’, genaamd Jan Jerfaas. 

En wat er allemaal tot het verhaal van Jan Jerfaas en Tetty geleid heeft…ach, het gaat daarin om het verhaal NU! En de spreuk van de dag op de Findhorn kalender zegt: De zaken van de geest, daar gaat het om. Begin nu meteen te leven naar de geest en bewandel de wegen van de geest. 

NU…als wij samen die weg gaan…..met Liefde… and here’s my hand, my trusty friend, and give me your hand too…

wordt vervolgd…tot NU…

 

Posted in 061 - My trusty friend | Leave a comment