Category Archives: 058 – De kiosk

Het Pad van de Pelgrims – De kiosk

De lucht draagt de gesproken woorden die hun weerklank vinden in de gelezen woorden als het blauwe boek opengeslagen wordt.

God is de Denkgeest waarmee ik denk. Ik heb geen gedachten die ik niet deel met God. Ik heb los van Hem geen gedachten, omdat ik geen denkgeest heb los van de Zijne. Als deel van Zijn Denkgeest zijn mijn gedachten de Zijne en Zijn gedachten de mijne. (Wd1.h1.59:5)

Niets meer

Niets minder

Niets

In de wetenschap dat in de duisternis van het aardse bestaan één allesdoordringende hemelse lichtflits genoeg is om het denken te splijten tot Niets, richten de pelgrims hun gedachten en schreden op de wijsheid die oneindig veel groter is dan zijzelf.

En terwijl de avond valt, overvalt hem het gevoel van dankbaarheid voor het contact dat er tussen de water-landers is. Met rasse schreden nadert de nacht die deze keer voor hem niet droomloos zal verlopen. En ergens in de verte klinkt de stem van afstemming.

In het opbloeien van de nieuwe dag komt Jerfaas bij bewustzijn en hij ziet de droom die in zijn ‘blikveld’ voorbij komt. En als de ochtend goed en wel op gang is gekomen, klinkt het: Goedemorgen ‘all inclusive’ Tetty. Hier is Jerfaas weer, hoewel Jan en zijn regiment natuurlijk ook hun medewerking geven. Wij allen hopen dat je deze ietwat dualistische manier van weergeven nog even kunt verdragen. Zolang ‘ík’ niet weet wie ik ben, of hoe ik het bewustzijn wat ik voel moet benoemen, is dat toch oké? Want ‘ik ben’ en iedere andere identiteit roept een innerlijk reactie op. Maar laat ik je de droom vertellen waarmee ik wakker ben geworden.

 ‘De kiosk’ 

Op dezelfde heuvel aan de bosrand waar eerst de bunker stond, is nu een ronde kiosk geplaatst. Roze en wit gekleurd met een puntdakje en in het midden bovenop een rood hart. De kiosk is aan alle kanten open en Jan staat erin en deelt marsepeinen snoepjes uit aan mensen van alle leeftijden;  kinderen en bejaarden, en noem maar op. En die snoepjes hebben de vorm van een mondje wat een kusje geeft. Dus eigenlijk de vorm van twee lipjes.

Vind je het niet schattig? Een oude man van bijna 66 wordt wakker met zo’n droom?

Ja, dat is wel een hele mooie droom. En dat je deze droom op Sinterklaasdag krijgt, verbaast mij niets. Ik weet wel dat jij een Goed Heilig Man bent. Ja, wie zoet is krijgt lekkers. 

Alsjeblieft Tetty, vanuit mijn kiosk geef ik je een grote puntzak marsepeinen kusjes. Ze zijn licht verteerbaar. 

Nou, het is dat mijn hart open is, maar anders zou het hierdoor opengaan. Het is zogezegd het toppunt op de droom. Maar dat kan natuurlijk ook niet anders, als je bedenkt dat het dakje op de kiosk de vorm van een toppunt met een hart heeft. 

En je hebt goed aangevoeld dat ik iets licht verteerbaars nodig heb. Want ook al zijn de blaadjes van de plant ‘Tetty’ altijd naar de Zon gericht, ze hangen toch nog wel wat slap. Ik zit in alle opzichten in een overgangsperiode, wat ik via mijn dromen ook al genoemd heb, en dit uit zich ook in fysieke symptomen. Het lichaam lijkt energetisch opnieuw afgestemd te moeten worden op een ander trillingsniveau. En op dit moment is het nog zoeken naar de juiste balans, ook wat betreft mijn voeding en eetpatroon. Ik verdraag nauwelijks iets en eet heel basic. Ik kan mij niet herinneren dat ik ooit een Sinterklaastijd heb gehad zoals nu, zonder lekkers en met name zonder marsepein. Je begrijpt nu misschien des te beter hoe welkom die licht verteerbare marsepein is. HEER-lijk! We zijn goed afgestemd, JJ. 

Toch tuning?

Ja, voor mij is dat al vanaf onze eerste ontmoeting zonder vraagteken, ook al zou het misschien wel eens kunnen lijken dat er wat ruis op de lijn zit. Maar diep van binnen…maar dat heb ik jou al verteld naar aanleiding van de Ontmoetingsdroom waar ik jou geestelijk Thuis een bezoek heb gebracht. En als ik dan nu naar die grote puntzak kusjes kijk, dan kan ik niet anders zeggen, om met Judy Garland te spreken:  

For it was not into my ear you whispered,

but into my heart.

It was not my lips you kissed,

but my soul. 

HARTelijk dank, JJ. Met deze puntzak onder handbereik kom ik deze pelgrimse dagreis wel door. En dan wil ik jou ook wat geven. De spreuk van de dag waar mijn dag mee begon is:  

Een innige omhelzing is als een stukje Hemel op aarde. 

Vervolgens lees ik in de krant de column van vandaag en die gaat over een innige omhelzing. Nu zegt men dat alle goede dingen in drieën bestaan, en die Heilige Drieëenheid wil ik natuurlijk niet tekort doen. Dus daarom…alsjeblieft….een innerlijke omhelzing…en als het weer zover is…een fijne nacht in Dreamland, Jan Jerfaas. 

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 058 - De kiosk | Leave a comment