Category Archives: 056 – Tekens in het donker zien

Het Pad van de Pelgrims – Tekens in het donker zien

Kyrie eleison, down the road that I must travel
Kyrie eleison, through the darkness of the night
Kyrie eleison, where I’m going, will you follow?
Kyrie eleison, on a highway in the light 

(Mr. Mister)

Varend in de waterstroom of rijdend in de verkeersstroom…

Terwijl de pelgrims zich laten leiden… door het donker van de aarde op weg naar het licht van de hemel… gaat JJ een licht op, of beter gezegd, lichten er voor hem vele lichtjes op die hem tegemoet komen. En aangezien TV tijd niet aan tijd gebonden is, laat hij meteen op haar scherm het beeld zien dat hij ziet.

In het donker rijd ik achter een vrachtwagen. Op de achterkant van die wagen is een groot symbool geschilderd. Is het nu een a of een o? Is het de alpha of de omega of allebei, gaat het door mij heen. Eronder staat de bedrijfsnaam en dat is ‘Visser’.

Mooi dat je dat ziet, JJ. Geweldig! We zijn de Alpha en de Omega, begin en einde in elkaar overvloeiend in-Eén Eindeloos Bewustzijn. Zij van Visser heeft dat ervaren en sinds die tijd is ze uit naam van de Grote Visser in bedrijf om het werk in uitvoering te brengen.

En dan moet ik denken aan logion 8 van het Evangelie van Thomas, één van de Nag Hammadi Geschriften. Daar staat geschreven:  

En hij zei:

De mens is als een wijze visser,

die zijn net uitwierp in de zee.

Hij haalde het net op uit zee,

vol met kleine vissen.

Tussen hen vond hij een grote mooie vis.

De wijze visser

wierp alle kleine vissen terug in zee

en koos zonder moeite de grote vis.

Wie oren heeft om te horen, die hore.

In het boek ‘De laatsten zullen de eersten zijn’ van Marcel Messing wordt dit logion ook genoemd. Het gaat over de innerlijke mogelijkheid van de mens, zijn goddelijke potentie, de eenheid in het vele, de innerlijke Christus. Zoals voor de wijze visser het sleepnet het middel is om vis te vangen, zo is voor de leerling de geest het sleepnet dat in het eigen onbewuste, de wereldzee der veranderingen, wordt uitgeworpen om in de veelheid der verschijnselen het Ene, het rijk der hemelen, boven water te krijgen. 

Naast de vrachtwagen zie ik, omdat de weg een heel lange bocht maakt, een schier eindeloze streng lampjes in rood en wit. Het wit van de tegemoetkomende auto’s en het rood van de auto’s voor me, en dat door elkaar heen. Een lang snoer van gekleurde lichtjes. Het is als het ware de toekomst gemengd met het verleden en gezien vanuit een glijdend Nu. De witte lampjes zijn de toekomst als gebeurtenissen die snel op me afkomen om dan voorgoed te verdwijnen. De rode lampjes zijn het verleden wat ik al dan niet enigszins vervormd nog een tijdje blijf zien. Ze gaan eigenlijk met me mee, maar veranderen enigszins en wachten erop tot ik deze weg zal verlaten.

Tetty, dit hele beeld met diepgang, als symbool, gaat door me heen.

Om even in de sfeer van de lichtjes te blijven: Schitterend!, zoals je dit beeld beschrijft. Het is zo mooi als je in zo’n alledaags gebeuren de symboliek ziet omtrent jezelf en je leven. Dat is met andere ogen kijken en achter de uiterlijke verschijnselen de diepgang zien in alles wat slechts een illusie is. Zo krijgt het een innerlijke betekenis.  

Het is net als wanneer je aan de lopende band staat en het leven trekt langs je op. Er komt iets aan, als waarnemer kijk je ernaar, soms doe je er wat mee, je maakt er even deel van uit zonder erin mee te gaan, en het gaat voorbij en is verleden geworden. En oneindig veel meer werkelijk dan je eigen verleden is dat je in alles je eigen aanwezigheid in essentie voelt.

En nu het beeld door me heen is gegaan, voel ik met een zucht van verlichting! het volgende komen: Alles wat ik waarneem berust op interpretatie en dat rechtvaardigt zogenaamd mijn reactie daarop. Ik kan er alles bij bedenken. Je zou kunnen zeggen; ik zie wat ik wil zien en hoor wat ik wil horen, het zijn allen beelden die ik maak. En een feit, daar kun je niet kwaad op worden, maar wel op de interpretatie van een feit.

Ja, het is zoals het is, en de rest is alleen maar invulling. 

Waar komt die interpretatie dan vandaan? Het komt razendsnel ‘blub’ ‘blub’ uit de soep van het onderbewustzijn. Het is vrijwel altijd ingegeven door het ego, het ‘ik-makertje’ dat graag de woordjes ik, mij en mijn ergens voor zet. Of juist andersom, niet ik, dus jij of jouw.

Dat is Jan. Die is het ego, want dat houdt van dat soort dingen en is altijd aan de persoon gebonden. En dan te bedenken dat ‘persona’ masker betekent. Het masker dat een mens aanneemt om het eigen werkelijke wezen te verbergen.

En hoe mooi is het als je elkaar door dat masker heen ziet en jezelf herkent in de ander. Dat er geen onderscheid is en dat je elkaar in verbondenheid kunt ontmoeten. Dat is hoe ik het ervaar.  

Als alles in werkelijkheid één is, dan kan Jan niet werkelijk zijn. Hij is een verschijning ter onderscheiding van anderen. Een heel nuttige gebeurtenis was de pensionering van Jan. Oh, wat was hij belangrijk voor de onderneming en wat wist hij veel. Kort daarna was het een verhaal en niet meer. Een herinnering zonder enige waarde. Een ego aspect. Mijn verhaal. En in waarheid iets wat voorgoed voorbij is en nooit meer zo zal zijn. En zo zal het ook zijn met het hele levensverhaal, al die daden, al die gedachten, al die lichamen. Men vindt er niets van terug.

En dan te bedenken dat ieder mens zo aan een levensverhaal begonnen is, onwetend van het feit dat het slechts een verhaal is. Druk doende is ieder in zijn of haar eigen verhaal gaan zitten. Men hecht  er waarde en geloof aan. Menigeen is of wordt zich niet bewust dat het uiteindelijk maar een verhaal is. Want ja, wat is het waard? Hopelijk komt ieder op een bepaald moment in zijn leven erachter dat het een herinnering is waarvan de enige waarde die het heeft, de waarde is die men er zelf aan gegeven heeft. En daar kun je alleen maar achter komen door achter de dingen te kijken. De waarheid zit hem niet in dingen. De waarheid zit in dat wat jou in staat stelt dingen te beleven.

Dat is die Jerfaas, die zonder oordeel alles gadeslaat en die regelmatig iets zichtbaar maakt wat niet van Jan kan komen. Jerfaas, die er altijd was en zal zijn. Is hij de bewoner van het ‘Koninkrijk der Hemelen’ zoals Jezus dat benoemde?

Ja! Het ‘Koninkrijk der Hemelen’ is in jou. Dat is de bewustzijnstoestand van Onvoorwaardelijke Liefde. Dat is wie jij bent en wie wij zijn.

Degene die dit zegt, weet niet goed wie hij is, maar er is een ‘gevoel’ dat hij beide is en dat er langzaam een verschuiving gaande is. En er is een heel duidelijk beeld van dat onderscheid.

In jou komen hemel en aarde samen. Als Jan en Jerfaas elkaar omarmen, omarm je eigenlijk je goddelijkheid als mens. Dan ontwaakt Christus in jou, dan verwerkelijk je in jezelf de eenheid. 

Naar mijn gevoel is ‘Heaven on Earth’ een ervaringstoestand die een opstap is naar het ‘Koninkrijk der Hemelen’ zoals Jezus dat bedoeld. Daar is er contact tussen Jerfaas en Tetty-Zelf en in die ‘Space’ is communicatie zonder enige terughoudendheid. Nu doemt een beeld in me op.

Plaats je gedachten voor de spiegel van de eeuwigheid.

(Clara van Assisi)

We staan samen, of met meerderen, voor een spiegel. In beginsel zien we hetzelfde in die spiegel. Dan schrijven we met een stift op de spiegel wat we zien. En dat zien we ook weer beiden, enzovoort. Dus door communicatie tonen we elkaar wat er in de ‘geest’ voorbijkomt aan gedachten en gevoelens. Die kunnen egogekleurd zijn, so what, ze komen voorbij. Het kunnen meningen zijn, so what, het is een gedachte die ‘blub’ opkomt. Alles wat voorbij komt wordt gezien…zonder oordeel. Datgene wat ziet is wie we zijn en dat is gelijk bij ieder. Dat is het gelaat van Christus en dat trekt me naar zich toe.  

De waarheden die we leren kennen,

zijn een spiegel waarin we het gelaat van God aanschouwen.

(Emanuel Swedenborg)

Nou Tetty en Tetty-Zelf…

Tetty is all-in, Jan Jerfaas. Door het apart te benoemen geef je juist waarde aan het ego, maak je het groter dan het mogelijk is, en houd je het op die manier in stand. Dan blijft er onderscheid en afscheiding. Vind ik niet wenselijk op de weg naar eenwording, naar het Gewijd aan God zijn, zoals Tetty bedoeld is.  

En onderweg zijnde naar het Licht van Bewustzijn ervaar ik deze TV tijd van tekens in het donker zien als een lichtpunt. Het is niet alleen, wie oren heeft, die hore, maar ook, wie ogen heeft, die ziet. Deze verlichtende beelden laten het Rijk Gods in ons oplichten. We zullen zien, als onze innerlijke zintuigen van harte zuiver afgestemd zijn. 

Zalig zijn de reinen van hart; want zij zullen God zien.

(Mattheüs 5:8)

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 056 - Tekens in het donker zien | Leave a comment