Category Archives: 049 – Een innerlijk proces

Het Pad van de Pelgrims – Een innerlijk proces

Waar twee vergaderd zijn…de pelgrims zitten bijeen…

Hij heeft zich afgevraagd hoe haar droom-weekend is verlopen en of de plant al nieuwe scheuten heeft gekregen. In woord en gebaar wordt op het TV scherm zichtbaar hoe ze al levenderwijs en schrijvenderwijs is gekomen tot de stellige uitspraak: ‘Ik zal nooit meer iets met iemand samen doen, ik zal altijd alleen blijven’. En het luisterend oor van JJ vangt het verhaal op over haar innerlijk proces.

Door het lezen van haar boek ‘Verdwaald verlangen – Een zoektocht naar de hemel op aarde’ heeft hij al een kijkje gekregen op het pad dat ze 13 jaar lang gelopen heeft, waarbij Maurice fungeerde als reisgenoot en gids op de weg van bewustwording en zelfinzicht. Hij weet dat het boek een schepping is die vorm heeft gekregen door jaren van innerlijke transformatie heen en dat het de reiservaringen door het landschap van haar leven beschrijft voordat en nadat haar bijnadoodervaring aan het licht is gekomen.

Zoals je ook hebt kunnen lezen, JJ, is het boek als het ware de vrucht aan de boom die geplant is toen wij beiden geboren zijn. Op het moment dat Maurice en ik elkaar ontmoetten, waren wij ons niet bewust dat wij in de geest de afspraak hadden gemaakt om samen dit boek te schrijven. Onze ontmoeting als cliënt en coach was onderdeel van het plan. Vanuit deze gevoelsmatige ontmoeting kwam gaandeweg bij ons beiden de wens om een boek te schrijven tot leven. En zo kwamen onze dromen samen om een boodschap bij de mensen neer te leggen, die getuigt van hoop en inzicht, en die persoonlijke groei en spirituele ontwikkeling beoogt.

Hij hoort haar vertellen hoe de vrucht aan de boom tot rijping is gekomen tot het moment dat de tijd gekomen is om het los te laten. Op het TV scherm verschijnen beelden van de laatste fase van dit proces. Hij hoort haar vertellen over de heftige weeën en complicaties die zich voordeden om in gezamenlijkheid het geestelijk kind geboren te laten worden. Hij hoort haar vertellen hoe een en ander ertoe geleid heeft dat vlak voordat het kind ter wereld kwam op onverwachte wijze het contact verbroken is en er een eind gekomen is aan hun gezamenlijke reis.

Het is zo gelopen. Na 13 jaar met elkaar opgelopen te hebben, zijn onze wegen uiteen gelopen. Het is geëindigd waarmee het boek ook eindigt: ‘Onze reis gaat verder. Ieder zijn eigen weg en samen op weg, als vrienden in de geest, verbonden in Liefde’. En zo is het. En zo voelt het voor mij. 

Dat hij in mijn leven is verschenen, heb ik als een groot geschenk ervaren. Dat hij uit mijn leven is verdwenen heb ik als een groot verdriet ervaren. Maar…dat is slechts de ervaring vanuit het mensbewustzijn. Vanuit het zielsbewustzijn weet ik: alles was en is perfect en zal zo zijn in hoe het moet zijn. Het gebeurt. En ik kan dan wel denken dat ik liever niet wil dat het zo gebeurt, maar ik weet dat niets zomaar gebeurd. Niet mijn wil, maar Uw wil geschiede. Alles heeft een doel en dient je geestelijke groei. Deze ervaring heb ik moeten meemaken. Het heeft ertoe bijgedragen dat ik alleen verder ben gegaan. Onafhankelijk en zelfstandig. 

Ook al heb ik wel moeite gehad met de wijze waarop het universum alles in scène heeft gezet en heb ik er menige traan om gelaten, ik weet diep van binnen dat het zo heeft moeten gaan en niet anders heeft kunnen gaan. Dat maakt dat ik ook dankjewel heb kunnen zeggen voor alles en iedereen die een rol heeft gespeeld in het tot stand brengen van deze ervaring die voor mij nodig was om die stap te zetten. Zo heb ik het feit dat hij uit mijn leven is verdwenen ook als een geschenk kunnen ervaren. 

Wat er ook toe bijgedragen heeft dat ik heb kunnen accepteren dat het zo moest gaan, zijn de signalen die ik in de maanden voorafgaande aan de geboorte van het boek ontving die duidelijk maakten dat voor mij de tijd aangebroken was om alleen verder te gaan. Ik heb alle tekenen bij dag en bij nacht gezien die in die richting wezen. Met name twee dromen met een voorspellend karakter zijn bewaarheid geworden. Evenzo hebben in de periode na de geboorte van mijn geestelijk kind de negen dromen waarin Maurice een rol speelde ook een waardevolle inzichtelijke bijdrage geleverd ter afsluiting van het proces.  

Niettemin heeft de moeite die ik er destijds dus ook mee had, mij doen zeggen: ‘Ik zal nooit meer iets met iemand samen doen, ik zal altijd alleen blijven.’ En zo is het ook gegaan. Al schrijvend ben ik de afgelopen twee jaar in twee verschillende boeken terechtgekomen. Je kunt je nu wellicht ook voorstellen, JJ, dat in het licht van mijn stellige uitspraak van toen jouw woorden over het schrijven van een boek door Jan en Tetty bij mij triggerden tot een innerlijke weerstand. En dat is de hindernis waarvoor ik mij nu geplaatst zie. Een blokkade, slechts door woorden in het leven geroepen, om als het ware op voorhand te voorkomen dat zo’n situatie zich nog eens zou voordoen, om mijzelf te behoeden voor pijn en verdriet. Wat een illusie.  

Zoals gezegd wordt: Het wegnemen van de blokkades vraagt dat we ze leren herkennen en onder ogen zien. Hindernissen brengen je slechts tot stilstand zodat je stil kunt staan bij hoe ze je behulpzaam kunnen zijn om verder te gaan. Die zelfopgelegde beperking zal op mijn innerlijke scherm blijven verschijnen zolang ik het in gedachten in standhoudt en het zal mij belemmeren om de weg voluit te gaan. 

JJ, ik heb mij afgevraagd: moet ik de pelgrimsreis die ik nu maak wel maken? Maar ik voel heel duidelijk dat ik deze reis samen met jou moet maken. Waarom weet ik niet, maar God zal het weten. Het enige dat nu telt is overgave aan het pad en vertrouwen op het pad. Er is geen hindernis.  

En de woorden die ooit de hindernis in het leven geroepen hebben waaien weg op de wind van de geest die ze doet oplossen in het licht van bewustzijn, Gods Liefde.

Ze heeft hem alles verteld, met een lach en een traan, en met liefde en dankbaarheid voor alles wat was en is. Het is gezegd en het is klaar. Vrede spreidt haar vleugels uit en daalt op de pelgrims neer.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 049 - Een innerlijk proces | Leave a comment