Category Archives: 047 – Tijd voor contemplatie

Het Pad van de Pelgrims – Tijd voor contemplatie

Ieder woord door hem gesproken kan ze van harte onderstrepen en dat is ook hoe zij erin staat.  Maar toch…haar voetstappen klinken aarzelend. Opnieuw een trigger. Eerst ‘een boek schrijven’ en nu ‘deze weg samen kunnen gaan’. Daar zijn ze toch al mee bezig. Terwijl hij nietsvermoedend zijn schreden richt op het pad, houdt zij zich in en houdt ze haar schreden in om pas op de plaats te maken. Opnieuw loopt ze tegen de nog altijd aanwezige hindernis aan. Om verder te kunnen gaan, hetzij alleen hetzij samen, zal die toch eerst genomen moeten worden. Ze zal zich op dit punt niet langer moeten inhouden.

JJ, zoals het lied wat door jou gegeven is het nodige teweegbrengt, zo brengt de droom over ‘De nieuwe school’ ook het nodige teweeg. Een gezamenlijke opdracht…ik weet het niet, Jan Jerfaas. Er is een innerlijk proces gaande waarbij ik een dilemma in mijzelf ervaar, wat nog eens extra getriggerd wordt door ‘als we deze weg samen kunnen gaan’. Ja, ik zou dat graag willen, maar… 

En dan gaat het er niet om wat we gaan doen, of hoe we iets gaan doen, en of we überhaupt wel iets gaan doen of niet. Dat is helemaal niet belangrijk. Het gaat niet om de toekomst of een resultaat of wat dan ook. Het gaat er op dit moment om dat mij iets in de weg staat en dat heeft niets met jou te maken, maar dat heeft onder andere te maken met een eerdere relatie met iemand waarin ik mijn grootste verdriet en mijn grootste geschenk ervaren heb. Ik voel dat alles nu samenkomt om dat wat mij in de weg staat op te gaan ruimen. Er wordt mij natuurlijk niet voor niets gevraagd de vloer schoon te maken. 

Nou, Tetty, dat is toch een beetje een triest verhaal dat je mij nu vertelt.

Maar, zo is het niet bedoeld. Wat maakt nu dat jij dit verhaal als triest ervaart? Als ik vertel dat ik innerlijk iets aan het opruimen ben, hoeft dat toch niet per definitie triest te zijn. Hoeveel moois kan eruit tevoorschijn komen? En ook al kan het soms gepaard gaan met tranen…tranen spoelen de vloer ook schoon. Er doet zich iets voor en ik doe er wat mee. Ik gebruik het, zonder er in te gaan zitten of er een drama van te maken. Als zodanig is het tijd voor contemplatie. 

Ja, die contemplatie verbaast me niets, want voor jou is het nu het droom-weekend waarin de plant in de vensterbank, dus in het licht, moet groeien. Neem de tijd daarvoor, want wat is een weekend op de eeuwigheid? In de tijd echter kan het een wereld van verschil maken. Ik meen dat ik aanvoel wat je probleem is, althans waarvan je meent dat het een probleem is of het kan worden. Maar er is geen probleem, nu niet en nooit niet!

Dat mij iets in de weg staat, zie ik niet als probleem maar als een kans om iets op te ruimen.

Wij staan onder leiding van de H.G. die heeft de regie. Wij hoeven niets te doen. Alleen te kiezen voor de Universele Liefde en de Vrede die alle verstand te boven gaat. Jezus zei het aldus: ‘Zoek eerst het Koninkrijk der Hemelen en al het andere zal u toegeworpen worden’.

Dus namens mijzelf gesproken, ik verlang alleen dat koninkrijk en die vrede. Op het niveau van ‘de wereld’ heb ik geen enkele wens.

Ik kan dit vol-ledig be-amen, JJ. De weg die wij tot nu toe zijn gegaan bezie ik met geestelijke ogen, beluister ik met geestelijke oren en ervaar ik met een geestelijk hart en ik weet dat dit bij jou ook zo is. Daarom kunnen we ook ‘in de wereld’ zo met elkaar omgaan. En misschien ten overvloede, maar die eerdere relatie waarover ik sprak was geen fysieke relatie, maar een geestelijke relatie.  

Ik ben mij bewust dat ik die zelfopgeworpen belemmering ook zelf moet opruimen, maar ik voel ook de behoefte om jou deelgenoot te maken van mijn innerlijk proces. Dus ik wil je vragen als het moment daar is om mee te kijken naar een gebeurtenis die ik zal afspelen op het TV scherm.

Misschien markeert dat dan de hele weg die we samen gaan, wel een korte overigens. En misschien is het de eerste stap van een lange weg.

Who knows. Maar als ik zie hoe vanaf onze eerste ontmoeting de weg zich ontvouwd heeft, dan heb ik er alle vertrouwen in dat dit niet de eerste stap van een lange weg inluidt, maar een volgende stap op een lange weg. 

Laat maar gebeuren wat gebeurt. Er zijn geen problemen, alleen gebeurtenissen en meningen daarover. Ik voel me geleid bij alles wat er gebeurt. De mens is geneigd om steeds weer uit het NU te stappen, eerst naar het verleden en van daaruit naar de toekomst. En als je goed kijkt, geldt dat voor alles tot nu toe. Pas wanneer we in volledige overgave gaan leven, en je was ontroerd door het lied wat daar over gaat, dan zal alles wat komt ons dichter brengen bij Thuis, daar waar geen tranen of teleurstellingen zijn.

Ja, dat is ook mijn ervaring en daarom gebeurt dit ook.

Mijn lijfspreuk is tegenwoordig: ‘Wat de toekomst brengen moge, mij geleidt des Heren hand’. Wat er ook gebeurt, het is goed zo.

En zo is het. Amen. 

Tetty, ik wens je heel veel innerlijke vrede en een spagaat-vrij innerlijk proces toe.

wordt vervolgd…tot NU…

 

Posted in 047 - Tijd voor contemplatie | Leave a comment