Category Archives: 038 – Een rol spelen

Het Pad van de Pelgrims – Een rol spelen

Tetty, ik verlang ernaar om altijd de Liefde van God te voelen, voor iedereen en alles wat leeft. Ik verlang ernaar altijd de Vrede te voelen die alle verstand te boven gaat. Nu is dat niet zo. Korte momenten lijkt het enigszins in de buurt van die Liefde en Vrede te komen en dan is het weer weg. Dan zijn de jantjes weer actief. Vooralsnog amuseren zij zich in de speeltuin van illusies. En Jerfaas kijkt naar de jantjes die af en toe fratsen uithalen. Ze vormen een vat vol tegenstellingen en dat schijnt het ego weer te geven.

Begrijpelijk dat de jantjes af en toe fratsen uithalen en mooi dat Jerfaas zoals altijd in alle rust naar Jan kijkt, maar wat doet dat uiteindelijk met Jan? Als jij Jerfaas als het bewustzijn ziet, m.a.w. als Jerfaas liefde is, dan is Jan het instrument waardoor die liefde kan gaan stromen en het hier op aarde voelbaar, hoorbaar en zichtbaar tot uitdrukking mag brengen. Daarin hebben wij een mooie taak. Maar dan lijkt het mij zo dat Jerfaas niet alleen toekijkt hoe de jantjes hun eigen gang gaan en dat maar laat gaan, maar dat hij de jantjes ook laat zien hoe ze in overeenstemming met Jerfaas in die speeltuin hun gang kunnen gaan. En dat hoeft echt niet minder amusant te zijn. 

Zolang die jantjes dat vat vol tegenstellingen blijven vormen, zijn ze moeilijk bruikbaar voor Jerfaas, terwijl Jerfaas ze wel speciaal heeft uitgezocht om zichzelf hier op aarde te ervaren, en niet alleen als toeschouwer. En dan kan hij die deur in die bunker wel opendoen, maar dan? En zolang het scherm er nog tussen staat? Jerfaas wil heel graag en als die jantjes zich meer en meer laten omvormen…

Op dit moment is het nu eenmaal zo dat er een subject lijkt te zijn in de vorm van Jerfaas, die niet anders kan dan zich ‘ik’ te noemen, en het object is dan uiteraard Jan en zijn lichaam-tijd-denk activiteiten. Jerfaas realiseert zich steeds meer dat Jan toch ook een soort intrinsieke verschijning is, voelt er ook veel compassie voor, maar beseft ook dat zonder tijd er geen Jan is. De ‘juf’ zou zeggen: ‘Ik Ben is de 1e persoon enkelvoud van het werkwoord Zijn. Onthoud dat goed!’

Als individuen zijn wij acteurs die een rol spelen in het goddelijk spel. Maar die rol zegt niets over wie wij werkelijk zijn. Die rol kan ons brengen tot wie wij werkelijk zijn. Wij moeten ons niet identificeren met de acteur en de rol die gespeeld wordt, maar met degene die als het ware in de huid van de acteur gekropen is om die rol te spelen, het bewustzijn erachter. Dus dat er contact onderhouden wordt met de regisseur, die jij Jerfaas noemt. Ik noem dat God. Maar soms wekt jouw verhaal bij mij de indruk dat Jerfaas ook tot een rol geworden is. Zit God daar dan weer achter? Of komt het omdat het een en ander soms moeilijk in woorden weer te geven is? 

Au, de gedachte dat jij soms denkt dat Jerfaas een rol is die Jan speelt doet een beetje pijn. Maar die pijn kan alleen van Jan zijn. Dus hoe zit dat? Tetty, ik ga nu even diep naar binnen…

…daar komt Antwoord…

Die zogenaamde pijn wordt veroorzaakt doordat Jan het ‘besef’ van Jerfaas claimt als iets van hem. Terwijl Jerfaas, ofwel bewustzijn, ofwel God zich laat zien aan Jan en door hem heen werkt, mits die deur maar enigszins op een kier staat. Dan zal het besef doordringen dat je in werkelijkheid niet los van anderen in een lichaam bestaat, dat wij allen in de geest met elkaar verbonden zijn in één ondeelbaar Zelf en dat daarom niemand gekwetst kan worden. Zoals in het blauwe boek staat:

Niets kan jou kwetsen, tenzij jij het de macht daartoe geeft.

(T20.IV.1:1) 

Wanneer je dat weet dan ben je in staat om alles, iedereen en elke situatie te accepteren zoals ze zich voordoet, zonder weerstand, zonder iets te willen veranderen. Dat is Het Wonder.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 038 - Een rol spelen | Leave a comment