Category Archives: 036 – Een innerlijke strijd

Het Pad van de Pelgrims – Een innerlijke strijd

Tetty, één van de dingen die regelmatig door mijn hoofd gaan is het besef dat ik vaak geen liefde voel voor anderen.

Maar daarover spreekt jouw droom. In hoeverre laat jij die liefde toe, in de eerste plaats voor jezelf. Want in de liefde voor jezelf ligt de liefde voor de ander.  

Waar vroeger vaak een vorm van antipathie voor anderen gevoeld werd, is nu meer neutraliteit gekomen. En steeds meer voel ik me ook verbonden met mensen. Maar echte liefde voelen en dan voor iedereen, dat is er nog niet bij. En dat geeft geen schuldgevoel, het wordt eenvoudigweg gesignaleerd door Jerfaas. Het zijn gedachten die opduiken en het komt voort uit het egopakket, zoals dat in diverse spirituele richtingen wordt beschreven. Dus dat gebeurt en dat is het.

Deze droom is een mooi voorbeeld van ‘het product van je eigen denken is je omgeving’ en hoe je jezelf kunt bevrijden van dat wat jou belemmert om de liefde te voelen. Deze droom laat zien wat er in jou leeft en daarin lijkt zich een innerlijke strijd af te spelen tussen denken en voelen. 

Je hebt jezelf verschanst in een betonnen bunker. Waarom heb jij jezelf verschanst? Wat maakt dat jij denkt dat jij jezelf moet verdedigen? Tegen wie of wat moet jij je verdedigen of probeer jij jezelf te verdedigen? Als jij je bewust bent dat al die beelden, personen en situaties slechts projecties zijn, zoals je altijd zegt, waarom schiet je dan? Je doet jezelf geweld aan. Je ziet overal vijanden, maar er is geen vijand. Je bent je eigen vijand. 

Projecties kunnen ook een mechanisme zijn waarmee je je eigen gedachten, gevoelens en verlangens, die je mogelijk voor jezelf onaanvaardbaar vindt, probeert te ontkennen en die als zodanig op de omgeving geprojecteerd kunnen worden. Het kan iets zijn wat je diep wegstopt, in de bunker zogezegd, en het kan je van binnenuit belagen. Het kan zijn dat er op een dieper niveau iets ligt, waar je je mogelijk niet van bewust bent, waardoor je de liefde niet kunt voelen. Je schiet voortdurend op jezelf, maar schiet je er iets mee op?  

Dat die beelden worden waargenomen via een camera geeft aan dat je niet zelf waarneemt. Bovendien wordt er op die manier gefocust op een detail, een bepaalde situatie, waardoor het niet in een ruimer perspectief wordt gezien. En dan wordt het ook nog eens beoordeeld door het brein, in de vorm van een computer, waarbij gevoel en emotie geen enkele rol spelen.  

Mechanische patronen in het brein, zoals conditioneringen of andere onbewuste patronen, kunnen een rol spelen waarin je verstrikt raakt of waarin je je gevangen voelt, als je de werking als zodanig niet herkent, maar misschien wel denkt te herkennen. Je moet het in de ogen kijken. Maar je kijkt niet zelf, want er zit een scherm tussen, waar slechts projecties op te zien zijn. Je kijkt naar wat jou van buitenaf getoond wordt en dat is altijd een beperkt deel van de werkelijkheid. En daar reageer jij op.  

Je zit ‘binnen’ maar je kijkt niet naar binnen. Je hebt jezelf verschanst in een systeem van hoe het denken in elkaar zit en van waaruit jij jezelf en je omgeving beschouwt en analyseert. M.a.w. je zit in je hoofd. Je hanteert een systeem waarbinnen je je veilig denkt te voelen, maar waardoor je moeilijk in contact kunt komen met je gevoel. Het doet jou handelen op een afstandelijke, neutrale manier en brengt jou niet bij jezelf, bij je gevoel.  

En dan krijg je te horen dat wat jij ziet niet de waarheid is. Aan de ene kant is het zo dat je je kunt afvragen welke bindingen jou ervan weerhouden om de waarheid te zien? Aan de andere kant maakt de boodschap ‘trek al die snoeren maar los’ duidelijk dat de verbinding op een andere manier gelegd moet worden.  

En je krijgt de oplossing aangereikt om uit je verschansing tevoorschijn te komen. Er wordt aan jouw deur geklopt. Jouw innerlijke stem, of Gods stem zo je wilt, spreekt tot jou. Die stem kan nooit dwingend zijn, maar het dwingende wat je er misschien in hoort kan komen doordat je voor jezelf wellicht het gevoel hebt van: kom op, je bent nu lang genoeg bezig geweest. Hoelang wil je nog bezig blijven op de manier waarop je bezig bent?  

Je innerlijke stem roept jou: open de deur, m.a.w. open de deur naar je hart, m.a.w. ga voelen. Je hoeft het gevecht niet aan te gaan, staak de strijd, stop met schieten. Geef je als het ware over. Je hoeft alleen maar een deur open te doen. Die deur is er al. Maar hij is nog dicht. Je moet er naar toe. 

Want dat wat jou mogelijk belemmert is je eigen denken en misschien je ongeloof of je overgave aan je geloof, die ervoor zorgt dat je innerlijke deur op slot blijft. Je bent je eigen belemmering. Je kunt heel bewust bezig zijn om je niet te identificeren met je gedachten, onthecht te willen zijn van gedachten en emoties, al dan niet krampachtig streven naar spiritueel perfectionisme, wat ook ego is, of wat dan ook, maar je moet het naar het voelen toe brengen.  

Je kunt bij alles zeggen: dat is niet wie ik ben, dat zijn projecties vanuit mijn egopakket, en natuurlijk is dat ook wel zo, maar door het zo op afstand te houden kan het inzicht wat daarin zit je ook ontgaan en  ondertussen wordt dát wie je bent niet gevoeld. Er is geen verbinding. Het gaat erom dat je een gedachte of emotie niet alleen maar ziet, maar ook voelt en beleefd, pas dan kun je het loslaten. Het gaat erom jezelf onder ogen te zien zoals je bent: een stoffelijk mens met lichte en donkere kanten. En hoe je ook bent, er wordt van je gehouden. 

Dus ja, al met al zou je je ook kunnen afvragen: Wat in mij houdt mij tegen om die deur te openen? Ben ik bang om wat er mogelijk tevoorschijn komt als ik ga voelen? De keus is aan jou, JJ. Laat jij het toe of niet. Het is aan jou om die deur te openen, die jou in contact brengt met je gevoel. Het mooie in het verhaal is dat het denken wel een deur vormt die tegelijkertijd toegang geeft naar je hart.  

Er wordt jou te verstaan gegeven de deur aan de achterkant van de bunker te openen zodat Liefde kan binnenkomen. De zichtbare werkelijkheid heeft een onzichtbare kant, de ‘achterkant’ der dingen’. Die zie je niet, die moet je voelen. Als je kijkt met de ogen van je hart, dan zal de waarheid zich openbaren, dan zul je Liefde ‘zien’. De eerste vorm van zien is voelen. Dan zul je Liefde voelen. 

Open je innerlijke deur, open je hart, want je hart is de toegang tot die grotere werkelijkheid. De Bron van Liefde is in je hart. Als de deur opengaat kan het licht van Bewustzijn, Gods Liefde, binnenstromen en zich met jou verbinden. Dan wordt er een dimensie verwezenlijkt die dieper gaat dan het denken. Dan komen binnen en buiten samen en kun je de volheid van het leven ervaren. Dat is bevrijding. 

Lieve Beste Jan Jerfaas, er wordt aan je deur geklopt. Het is een uitnodiging. Christus staat aan de deur van je hart en Hij zegt:  

Ik sta voor de deur en klop aan.

Als iemand mijn stem hoort en de deur opent, zal ik binnenkomen,

en we zullen samen eten, ik met hem en hij met mij.’

(Openbaringen 3:20)

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 036 - Een innerlijke strijd | Leave a comment