Category Archives: 194 – De Oceaan van Liefde

Het Pad van de Pelgrims – De Oceaan van Liefde

Warnsborn juli 2014 050

de koelte van de ochtendbries

bladeren ruisend in de wind

het heldere prille ochtendlicht

streelt de nieuwe dag

tot een ontwakend begin

In het Groen Gelukkige sprookjesbos oogt zelfs het beekje groen van geluk. Het Elfje zit aan de oever van haar dierbare vriend. Haar ganzenveertje beweegt zich over de laatste bladzijde van haar lichtschriftje. Haar gedachten gaan terug in de tijd waar geschreven staat: Zo worden tijdens het open huis op één van negen, van elf tot twee, rond de klok van één, de twee bij-één gebracht. Beiden zijn ze zich nog niet bewust hoe de symboliek van het tijdstip van ontmoeting een rol zal gaan spelen tijdens de aanstaande pelgrimsreis. Een reis waar ze ook nog geen weet van hebben. Maar waartoe ooit het besluit genomen is, dat tot leven is gekomen in de ‘Ontmoeting in de Geest’.(6-Bij-één stromen) 

Haar blik blijft liefdevol rusten op het beekje, haar muze, haar inspiratiebron, terwijl haar ganzenveertje de woorden aaneenrijgt op de wijze zoals het beekje ooit Paulus Poëet liet zeggen:

‘Meesteres ElfeHart, jij die in staat bent de letters van het alfabet tot een oneindig aantal woorden samen te voegen, en die woorden dan ook weer in een oneindig aantal zinnen kunt vormgeven, zoals een bloemschikster met verschillende bloemen ruikers kan maken met een niet te benoemen aantal verschillende parfums.’

Aldus heeft het Elfje in geuren en kleuren verhaalt over hoe het Beekje op haar pad is gekomen als een gids voor alles waarvan voorbestemd was dat ze het in de toekomst zou gaan doen. Het verhaal van het Pad van de Pelgrims stond al in de sterren geschreven, de pelgrims moesten het alleen nog beleven. Het Pad van de Pelgrims was al onder de stippen uitgestippeld, de pelgrims moesten het alleen nog lopen. 

Vaak heeft de ene pelgrim gesproken over het maken van de sprong. Nu, dat is ook gebeurd. Al die tijd tijdens het Pad van de Pelgrims hebben de pelgrims al sprekend en schrijvend de sprong in bewustzijn gemaakt. Maar het gaat erom dat je springt. Uiteindelijk is de andere pelgrim gesprongen. En verder valt er NU NIETS meer te zeggen. Je hoeft slechts het Pad van de Pelgrims te volgen waar alles is gezegd en geschreven.

Spring Pelgrim, Spring. Springen doe je alleen. En als je boven komt…

De Sprong maak je als eenling. Je kunt alleen als eenling een verbinding aangaan met de Christusnatuur in jezelf. Dat kan niet als groep. De verbinding met de goddelijke bron in jezelf, het loslaten van ‘de wereld’ om je heen, is een proces dat je als individu, in je levende eentje, dient te gaan. (Bram Moerland) 

IK BEN ÉÉN-ling. Ik doe niets, ik word gedaan. 

Ik ga met God in volmaakte heiligheid. Ik verlicht de wereld, ik verlicht mijn denkgeest en alle denkgeesten die God als één met mij geschapen heeft.(Wd1.156.8:5-6)

De pelgrim trekt niet langer door de wereld heen. De wereld trekt door de pelgrim heen. Aldus is het Pad van de Pelgrims voor TV, zoals voorspeld door JJ, naar gebed en wens beëindigd. Er is nooit een reis geweest. De reis is er alleen maar geweest, zolang zij dachten dat die er was. En de andere pelgrim? Trekt hij nog door de wereld heen of trekt de wereld nu ook door hem heen? Wie zal het zeggen…God zal het weten… 

En nu zeggen wij: ‘Amen.’ Want Christus is gekomen om de woning te betrekken die U voor Hem hebt toebereid in de vredige eeuwigheid, voor er sprake was van tijd. De reis loopt ten einde, en eindigt op de plaats waar ze begon. Geen spoor ervan blijft achter. Aan geen enkele illusie wordt geloof gehecht, en geen enkel plekje duisternis blijft nog over om het gelaat van Christus voor wie ook te verbergen. Uw Wil is geschied, volledig en volmaakt, en heel de schepping herkent U en kent U als haar enige Bron. Helder naar Uw evenbeeld straalt het licht uit van al wat leeft en zich beweegt in U. Want we zijn aangekomen waar wij allen één zijn, en we zijn thuis, waar U wilt dat wij zijn.(T.31.VIII.12:1-8)

De laatste lessen zeggen: nu zijn woorden overbodig en wordt er louter nog stilte gevraagd.

Indien het woord dat je gaat uitspreken

niet mooier is dan de stilte die je verbreekt

zwijg dan.

Het Elfje is opgestaan. Het ganzenveertje heeft haar werk gedaan, het lichtschrift is gesloten. Waartoe heeft alles geleid? Het heeft tot Niets geleid. Het was ´a neverending story’ voor zolang als het duurde. Het is ‘an amazing grace story’ die eeuwig duurt. Ze zullen elkaar weerzien. Waar? On Earth…in Heaven…in Heaven On Earth? Ze zal haar trusty friend omhelzen en de sprookjesachtige glans van het in toegewijde saamhorigheid gelopen pad zal zich weerspiegelen in Green Eyes. In eeuwigdurende verbondenheid.

Het wordt nu wel heel licht. Alles in haar opent zich om zich te laten volstromen door het warme licht. In plaats van nog ergens een gedachte aan te wijden, weid ze zich in de gedachten Gods. Alles stroomt, niets is blijvend. De Oceaan van Liefde neemt haar in zich op.

OceaangangersTerwijl het Elfje haar vleugels spreidt, spreidt de hemel haar vleugels over haar uit. In deze eindeloze omarming zweeft het Elfje weg op de opstijgende lucht, gedragen door de adem van Gods Liefde vliegt zij naar de Hoge dimensie, naar het hemelse licht, waar het Licht Is.

Het is geschied zoals Jerfaas ooit haar beeld met woorden heeft geschilderd. Het meisje dat eerst in een spagaat lag met haar hoofdje als een geknakte zwanenhals naar beneden veerde overeind en trok haar roze gympen aan. Nu liep zij naar een deur, het hoofdje omhoog, en voetje voor voetje als een koorddanseres. De deur opende vanzelf toen zij dichterbij kwam. Daarbuiten werd een cirkelvormige regenboog zichtbaar en het meisje sprong en zweefde er als het ware doorheen, een wit licht tegemoet.

Ze is de kosmische danser zoals Nietzsche het noemt. Een koorddanser is degene die lichtvoetig tussen de ene en de andere dimensie heen en weer beweegt zonder ooit zolang in één van die werkelijkheden te blijven. Het zijn de mensen die tussen twee dimensies heen en weer kunnen bewegen. 

En vanuit de Schuilplaats des Allerhoogsten klinkt haar wens…

Warnsborn juli 2013 002…dat hij mag vinden wat hij zoekt…

…maar de zoeker en het gezochte zullen pas samenvallen als hij zich laat vinden… 

… à Dieu …

Posted in 194 - De Oceaan van Liefde | Leave a comment