Category Archives: 189 – De eenzame pelgrim

Het Pad van de Pelgrims – De eenzame pelgrim

De rivier stroomt en op beide oevers loopt een pelgrim eenzaam voort, zo is zijn beleving. Ze lopen in dezelfde richting, en dat is stroomopwaarts in de richting van de bron. Het lijkt of de rivier de laatste dagen veel breder is dan voorheen. Eerder konden ze regelmatig samen op eenzelfde oever optrekken en wanneer ze op hun eigen oever verbleven, dan waren er de duifjes die via de lichtboog pijlsnel heen en weer vlogen om berichtjes te brengen. Maar de lichtboog is verwaaid en tot een labyrinth geworden en de rivier lijkt nu onoverbrugbaar.

DSC_0050

De rivier is het leven van de mens en aan de oppervlakte toont zich de psyche, dat waar de mens zich mee vereenzelvigt, zijn gedachten en emoties. En die rivier kan een woeste stroom zijn met draaikolken en stroomversnellingen. Het is mogelijk dat het oppervlak glad is, maar dieper gelegen objecten zorgen er vaak voor dat het water anders gaat stromen en het gladde oppervlak verstoord wordt. Die dieper gelegen objecten zijn veelal niet zichtbaar, ook niet voor de rivier zelf. Toch zullen de pelgrims elkaar weer ontmoeten, in het uiterste geval bij de bron, daar waar de beide oevers uiteindelijk samenkomen.

DSC_0049Wat is er toch gebeurd dat de rivier de pelgrims uit elkaar dreef? De ene pelgrim weet het niet. Nu kan hij wel menen dat het veroorzaakt werd doordat de andere pelgrim regelmatig niet in vrede was, maar mogelijk was het zijn eigen projectie in het manifeste. Maar stel dat de andere pelgrim inderdaad regelmatig in onvrede viel, waardoor werd dat veroorzaakt? Hij weet het niet.

Was het omdat zijn Cursus citaten haar irriteerden? Of vond zij dat haar meningen, die zij oprecht als inzichten beschouwt, te weinig door hem werden geaccepteerd? Maar waarom dan die heftige reacties, waarbij de lieve oogjes plotseling vurig werden en het welbespraakte mondje als bij toverslag tot een dunne streep werd. Hoe is dat toch allemaal mogelijk. Uiteindelijk zijn alle inzichten en overtuigingen, meningen en concepten, louter gedachten. En die komen en gaan. Dat is te zien door eenieder die zijn ‘observer’ heeft gevonden. Het zijn geen ervaringen pur sang, hoewel over ervaringen later wel gedachten kunnen komen. Maar achter de gedachten ligt de Leegte, de Liefde, en daarin verschijnt alles. Dus wat claimen we van alles wat er verschijnt? Want dat is wat er gebeurt.

De ene pelgrim weet het niet, hij neemt via Jerfaas waar wat er zo door de jantjes wordt vernomen. En die jantjes, of minstens een aantal ervan, vormen grotendeels de ene pelgrim. Ze willen rust, ze menen dat het heel moeilijk is om met de andere pelgrim hun gedachten te delen wanneer dat tot onvrede leidt. En die onvrede geeft de jantjes, de persoon, een onbehaaglijk gevoel. Ze zien een andere persoon die boos gedrag vertoont, maar zich dat kennelijk niet realiseert. Uiteindelijk is alles een les die God de mens graag ziet leren en zijn die waarnemingen daar onderdeel van. Waarom de twee pelgrims elkaar in dit leven weer moesten ontmoeten, zal ook een les zijn. Mogelijk was het Pad van de Pelgrims de hele les. Misschien komt er een volgende les. De ene pelgrim legt het in Gods hand. Voor zover hij nog iets van toekomstverwachting heeft, gaat dat gepaard met het onstuitbare verlangen naar Vrede en Rust en Stilte. Hij hult zich daarom nu weer volledig in stilte.

Hecht je aan niets,

ook niet aan het verlangen naar Niets.

Bevrijding is niet de vervulling van het verlangen,

het is de realisatie dat bevrijding vrij van verlangen is.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 189 - De eenzame pelgrim | Leave a comment