Category Archives: 184 – Liefdevolle omarming

Het Pad van de Pelgrims – Liefdevolle omarming

Terwijl de pelgrims te voet het pad verder volgen, lezen ze nog CIW 223. 

God is mijn leven. Ik heb geen leven buiten dat van Hem. 

Ik heb me vergist toen ik dacht dat ik los van God leefde, als een afzon­derlijk wezen dat zich in afzondering bewoog, aan niets gebonden, en ge­huisvest in een lichaam. Nu weet ik dat mijn leven dat van God is, ik geen ander thuis heb en los van Hem niet besta. Hij heeft geen Gedachten die niet deel zijn van mij, en ik heb geen andere dan de Zijne. 

Onze Vader, laat ons het gelaat van Christus zien in plaats van onze vergissin­gen. Want wij die Uw heilige Zoon zijn, zijn zondeloos. We willen onze zonde­loosheid aanschouwen, want schuld verkondigt dat we Uw Zoon niet zijn. En we willen U niet langer meer vergeten. We zijn eenzaam hier, en verlangen naar de Hemel, waar we thuis zijn. Vandaag willen we terugkeren. Onze Naam is de Uwe, en we erkennen dat wij Uw Zoon zijn. 

JJ, in plaats van er oeverloos over te blijven spreken, kunnen we beter oeverloos worden, Beekje. De tijd is gekomen om niet langer scheiding aan te brengen. Door steeds weer Jerfaas gescheiden te blijven zien van de jantjes, creëer je illusie. Het tijdperk van de afgescheidenheid heeft zijn tijd gehad. 

Alle beelden die Zijn Zoon lijkt te maken, hebben geen effect op wat hij is. Ze dwarrelen door zijn denkgeest als door de wind opgewaaide bladeren die een ogenblik een patroon vormen, uit elkaar vallen, zich hergroeperen en wegvliegen. Of als luchtspiegelingen die boven een woestijn worden gezien, oprijzend uit het stof.(Wd1.186.9:4-6) 

Herinner je je het bladerenpatroon bij de deur van de hunker van de bunker? Herinner je je de bunker waarin jij jezelf gewapend en al verschanst hebt. Lees je eigen verhaal er op na en alles wat daarover gezegd is. (35-De bunker)(36-Een innerlijke strijd)(37-Hunker in de bunker)(38-Een rol spelen)(39-De uitnodiging)(40-De Engelen van Hunker) 

Ooit las ik ergens dat het er vaak op lijkt dat we nog liever opgesloten zitten in de bunker van onze vertwijfeling dan de eeuwigheid, hier en nu, te omarmen. Wellicht is dit moment een uitnodiging tot het zetten van de volgende stap, een sprong in bewustzijn, tegen alle angst en vertwijfeling in. Het is tijd om jezelf te ontwapenen. Er wordt aan jouw deur geklopt. Bevrijd jezelf. Verlaat de bunker. 

Leg je wapens neer en ga zonder verdediging de stille plaats binnen waar de hemelse vrede alles tenslotte in stilte bewaart. Leg alle gedachten aan gevaar en angst af. Laat geen aanval met jou mee naar binnen gaan. Leg het wrede zwaard des oordeels neer dat je tegen je eigen keel houdt, en stop de vernietigende aanslagen waarmee jij je heiligheid probeert te verbergen.(Wd1.190.9:1-4) 

Wat dat omarmen betreft, staat er in les 317 van het blauwe boek geschreven: Vader, Uw weg kies ik vandaag. Waarheen die me leidt, verkies ik te gaan; wat die wil dat ik doe, verkies ik te doen. Uw weg is zeker en het einde is gewaarborgd. De herinnering van U wacht me daar op. En al mijn smart eindigt in Uw omhelzing, die U beloofd heeft aan Uw Zoon, die bij vergissing dacht dat hij van de veilige bescherming van Uw liefdevolle armen was afgedwaald. 

Zie je de foto die Jerfaas en de jantjes voorstelt nog voor je? De foto die voor mij ‘hemels’ is. De foto die laat zien hoe je de jantjes laat verdwijnen terwijl ze er toch zijn.(98-Een ‘mystieke’ dagreis)

 

Er wordt wel gezegd dat verlichting niets anders is dan het omarmen van je schaduwzijden. Het gaat erom het ego niet te onderdrukken, maar te transformeren. Het omarmen van je schaduwzijden is de sprong in bewustzijn. Je individualiteit zal versmelten met de Eenheid, vrij van alle tegenstellingen. Zoals ik eerder gezegd heb: In jou komen hemel en aarde samen. Als Jan en Jerfaas elkaar omarmen, omarm je eigenlijk je goddelijkheid als mens. Dan ontwaakt Christus in jou, dan verwerkelijk je in jezelf de eenheid. Je komt zogezegd Thuis. 

En als TV dan nog even op de repeat gaat: Thuiskomen is welkom geheten worden en met open armen ontvangen worden zonder dat er gekeken en gevraagd wordt naar wie je bent en hoe je bent. Thuiskomen is de plek waar je je veilig en geborgen voelt. De plek die jou beschermt en omhult. De plek waar je geaccepteerd wordt zoals je bent, de plek waar je kunt zijn wie je bent. Kortom, de plek waar alle uiterlijke zaken wegvallen. De plek waar je zonder aanzien des persoons geliefd bent, waar je de Geliefde bent. Het is de plek waar je je als ziel verenigd met het Goddelijke om als Geest op te lossen in God. Omdat je niet anders kunt Zijn wat je Bent. GOD. (98-Een ‘mystieke’ dagreis) 

Wat valt er verder nog te zeggen… dan slechts AMEN…

2015-08-24 20.48.44

Langzaam daalt de nacht over het bos en de berg waakt vol vuur…

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 184 - Liefdevolle omarming | Leave a comment