Category Archives: 182 – De filters van het denken

Het Pad van de Pelgrims – De filters van het denken

Paulus blijkt nog niet uitgesproken te zijn. ´Het denken´ en ´het lichaam´ blijven in zijn gedachten ronddwalen. Hij bladert nog even door het blauwe boek en zijn oog valt op een kernachtige tekst. Het lichaam is de tempel van het ego, zo leest hij, die twee zijn onlosmakelijk verbonden. En het lichaam kan nooit de tempel van de Heilige Geest worden, dat kan alleen de relatie zijn, en wel de alomvattende relatie met God en de zogenaamde medemens. Lichamen zullen, zo leest hij verder, nooit een rol spelen bij de Liefde, want ze zijn per definitie ´gemaakt´ om Liefde uit te sluiten. Natuurlijk heeft het ego andere definities van dat woord, maar dat is bekend. Het ego houdt graag een sluier in stand.

En dan het oranje boek…wat is dat toch een geweldig boek dat C.B.Zuijderhoudt aan de hand van Meester Eckhart heeft geschreven. Het is geen handleiding, maar toch klinkt er een geweldige oproep in door. Ook in dit boek wordt gesproken over de rol van het denken.

Het denken is in aanvang onmisbaar om bepaalde inzichten over het mystieke proces te verwerven. Vervolgens blijkt datzelfde denken net zo onmisbaar om alle concepten weer kwijt te raken. Tot men het denken gaat ervaren als een blokkade voor het zijn. In het onmiddellijke zijn is geen denken. 

De verklaring van Eben Alexander komt weer in zijn gedachten op, dat tijdens zijn bijnadoodervaring zijn lichaam, zijn hersenen, dusdanig gestopt was met functioneren dat alle filters van waarneming waren weggevallen. Ook in het oranje boek worden de filters van het denken benoemd.

Laten we beseffen dat het denken filters aanbrengt, want het denken is bij uitstek geconditioneerd. Het denken staat het pure zijn in de weg. Hij of zij die de verlichting of wedergeboorte heeft ondergaan, ervaart dat hij als geestelijk wezen in het geheel is opgenomen, daar ongedifferentieerd deel van uitmaakt en identiek is aan de grond van het zijn. Dat is A-dvaita, niet- tweeheid. Dat houdt tevens in dat de zichtbare en tastbare wereld, die ons door de filters van de zintuigen wordt voorgespiegeld, een illusie wordt, ook wel maya genoemd. Men moet innerlijk iets hebben ervaren en geproefd en er zelfs voor hebben geleden, voordat van een persoonlijk verworven inzicht sprake kan zijn. De doorleefde ervaring is van veel groter belang dan het denken.

Het brein van de mens is een enorm filter voor die echte werkelijkheid. Alles wat in ons zogenaamde bewustzijn wordt waargenomen zijn de dingen van deze wereld, het andere wordt tegengehouden door het filter, zo zegt ook Eben Alexander. Bij sommigen valt het brein, de hersenen, uit door de naderende dood of door ziekte, en kan er een bijzondere helderheid optreden die iets laat zien van wat voor die tijd werd weggefilterd.

En dan komt de Cursus om de hoek kijken, die zegt dat alleen ‘bij God zijn’ de echte werkelijkheid is. Daar is alleen eenheid, daar zijn geen anderen. Diep in ons allen ligt die afscheidingswens die zich manifesteert in het zien van anderen en alles wat daarmee te maken heeft. En dat zien we hier in deze wereld, maar ook in het hiernamaals, dat is de parallel-wereld zonder een aards lichaam, hoe mooi die ook is in vergelijking met hier.

De reis van een pelgrim voert dus door deze wereld, maar ook dwars door het hiernamaals. En het is zelfs voor zijn filterhersentjes heel begrijpelijk; als we alles kunnen zien als Liefde, letterlijk alles wat gebeurt en zonder enige uitzondering, dan maken we kans op een paspoort om de grens tussen de diverse illusies en de echte Hemel te mogen passeren.

Nu gaan de gedachten van Paulus naar het elfje. Zou ze vandaag nog woordjes in haar lichtschriftje opgeroepen hebben of haar ganzenveertje ter hand hebben genomen om een meeslepende stroom voor het beekje te creëren. Of hebben andere bezigheden, dan wel het volledig ontbreken daarvan, het elfje ervan weerhouden om op kortere of langere termijn traankliertjes te openen zodat de emotie kan wegvloeien.

Wat een raadsel is dat toch; men leest woorden in een bepaalde samenhang en er wordt iets geraakt, hetzij een ervaring of helemaal niet, meer een soort fantasie en toch ontstaat een emotie. Nog wonderbaarlijker is dat er dan tranen kunnen vloeien, zowel van vreugde en van verdriet. En dan kan men wel zeggen dat die dicht bij elkaar liggen, maar er is nogal wat verschil. Het ene wordt verlangd en het andere juist niet. Jerfaas, die heel veel gedachten ziet van de jantjes, let daar wel eens op. En als al die gedachten dan langskomen is het alsof hij het emotiegehalte er aan af kan zien. Het is een beetje als een notenbalk in een partituur, je kijkt ernaar en je hoort als het ware al de toonhoogte en de lengte ervan. Het kaboutertje ligt daar ook wel eens over te mijmeren. Ja, zo gaan al die gedachten door het bolletje van Paulus.

Nu het tijd is om ‘onder de stippen’ te gaan, legt de kabouter het gedachtenpakketje naast zich neer en hoort ‘in gedachten’ hoe het elfje de lieve beste Paulus een rust-ige nacht toewenst. Onder de stippen begint Paulus te tellen… en bij het magische getal 11 is het of hij wordt gelanceerd naar droomland, alwaar hij urenlang rondzweeft in een baan om de aarde. Van grote afstand ontwaart hij de wereld met al zijn verschijnselen; zijn flora en fauna, alles wat groeit, kruipt, loopt en vliegt. Zoals de vredesduiven en het elfje. Misschien mag het kaboutertje op de rug van het elfje klimmen en meevliegen naar ongekende Hoogte…zo licht als een pluisje…Het Licht tegemoet.

Warnsborn 2013 007

wordt vervolgd…tot NU…

 

Posted in 182 - De filters van het denken | Leave a comment