Category Archives: 181 – Lichaamstaal

Het Pad van de Pelgrims – Lichaamstaal

Zoals een goed verstaander maar een half woord nodig heeft, zo heeft de Bovenstebeste kabouter geen woord nodig om te verstaan hoe het er bij het elfje voor staat. Hij begrijpt dat er in de baardgraskapel een soort vacuüm van rust, stilte en Nu is ontstaan, waarin het elfje op serene wijze rondzweeft en waarin geen of vrijwel geen gedachten waarneembaar zijn. Wanneer ook het lichaam niet zeurt is dat toch de Hemel op aarde, zo kan hij toch niet nalaten te zeggen.

Het is zelfs nu het lichaam zeurt, de Hemel op aarde. 

Daar wil het kaboutertje ook wel eens even vertoeven. Zijn lijfje is weliswaar niet geheel virusvrij, ook al is hij redelijk op de been. Er darren toch kennelijk nog micro-organismen in het lichaam rond, die gevoelens van onwelzijn veroorzaken. Maar hoe kan het ook anders; de lichamen zijn net als de geest een onderdeel van een groter geheel en verkeren in symbiose daarmee. Ze zijn uit het totaal voortgekomen, werden en worden daaruit gevoed en keren er weer in terug. Dat is dan zoals het dan is, in ieder geval lijkt het zo, voorlopig dan. Aan alles komt een eind, zolang we geloven in de tijdelijke dingen en er waarde aan geven.

Kan er na deze kaboutertaal nog wat lichaamstaal gesproken worden of heeft Paulus even genoeg aan de taal die zijn lichaam spreekt? 

Iedere kabouter wil graag heel gemaakt worden! Dus steek maar van wal, Oceandreamer.

Paulus is benieuwd in hoeverre onharmonieuze zaken van het lichaam of anderszins het elfje toch nog moeite kosten? Of kan zij die nu volledig accepteren als niet meer dan ‘omstandigheden’? En brengen die dingen alleen wat zinloze gedachten die voorbijdrijven?

Goed, in het verlengde van de lichaamstaal van gisteren is hier het vervolg.

Er wordt gezegd: Als je wat aan het lichaam laat doen, geef je het waarde. Maar als je niets aan het lichaam laat doen, geef je het feitelijk evenveel waarde. Als je niets aan het lichaam laat doen, omdat je van mening bent dat je het daarmee waarde geeft, bevestig je alleen maar het feit dát het lichaam waarde heeft. Wel of geen waarde geven is dualiteit. Er is evenveel waarde als dat er geen waarde is. 

Door geen waarde te geven aan het lichaam bevestig je de waarde die het heeft. De waarde die aan het lichaam gegeven wordt is de waarde dat het lichaam geen waarde heeft. Door de waarde die gegeven wordt aan het feit dat het lichaam geen waarde heeft, geef je daardoor het lichaam juist waarde. 

Wie geeft het lichaam waarde? Wie geeft het lichaam geen waarde? Het gaat er niet om of het lichaam wel of geen waarde gegeven wordt. 

Bewustzijn is onpersoonlijk en houdt zich niet bezig met de dualiteit van wel of geen waarde geven. Bewustzijn is en laat het zijn zoals het is. Het identificeert zich er niet mee. Als er geen identificatie is, maakt het niet uit wat er met het lichaam gebeurt en of er wel of niet iets aan of mee gebeurt. 

Het lichaam vertoont een mankement. Er kan gekozen worden het te laten verhelpen. Oké, gaat het lichaam zonder mankement verder. Er kan gekozen worden het niet te laten verhelpen. Oké, gaat het lichaam met mankement verder. Maakt het voor het bewustzijn iets uit? Bewustzijn maakt geen onderscheid. Bewustzijn Is. 

Er wordt gezegd: Het lichaam bestaat niet, het is een illusie. Maar het lichaam bestaat wel, het lichaam bestaat als illusie. Illusie bestaat als illusie. De Werkelijkheid wil zichzelf ervaren en dat kan alleen via het tegendeel, de illusie. De schijnbare werkelijkheid geeft de enige mogelijkheid de Werkelijkheid te ervaren. De Werkelijkheid ervaart zichzelf als Werkelijkheid. 

Maakt het voor het Bewustzijn iets uit of het Bewustzijn zichzelf uitdrukt en ervaart via een illusie waaraan een mankement wel of niet verholpen wordt? 

Geen ‘waarde’ geven aan het lichaam betekent dat wat er ook gebeurt en wat je ook laat gebeuren het geen invloed heeft op wie jij bent, op het Zelf dat ervaren wordt. ‘Blijf in Mij’. Daarbinnen kun je alles laten gebeuren. 

Geliefd Beekje, dit was Live Stream TV. Misschien klinkt dit alles waarde-vol of waarde-loos. Om niet in herhaling te vallen, is hierover in het TV-programma het laatste woord gesproken.

Maar het beekje laat niet geheel gedachteloos toch nog wat woorden voorbijdrijven.

Ik heb de ‘lichaamstaal’ gehoord. En ik weet niet wat er over te zeggen is. Het hele lichaam met zijn hoedanigheden is per ‘persoon’ uniek. Dat zegt al iets, en ik meen dat TV wel eens zei dat de ziel zich uitdrukt via het lichaam. En dat is volgens de Cursus ook zo, maar dat zit dieper dan waar de belichaamde mens zomaar bij kan komen. Hier in de wereld en in een lichaam lopen we vast in concepten, daarom heeft ook iedereen weer een iets andere mening.

Alleen het feit dat we een lichaam lijken te hebben zegt al genoeg; ‘er is iets aan de hand’. Maar op dit wereldse niveau zouden we in plaats van ‘waarde geven’, mogelijk beter kunnen spreken van identificatie of misschien nog beter van ‘focus’. En hiermee heeft Paulus zichzelf toegesproken.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 181 - Lichaamstaal | Leave a comment