Category Archives: 180 – Dankbaarheid

Het Pad van de Pelgrims – Dankbaarheid

Zoals de dankbaarheid eerder in het beekje opwelde, zo komt op weg naar het paddenstoelenhuisje al mijmerend over het pelgrim-zijn het woordje ´dankbaar´ in de gedachten van Paulus. Het is een soort flashback, even het terug scrollen van de boekrol van de tijd. En wat is dankbaarheid? Ook dat is weer een concept, daar kun je niet omheen. Hij, als JJ, heeft daar zo ongeveer de definitie aangegeven dat bij wat er ook gebeurt, er geen enkel zweempje van afwijzing van de situatie is. Geen enkele gedachte dat het ietsje anders zou moeten zijn, en zelfs niet zou kunnen zijn. En dan bovendien een gedachte dat het wel zeer aangenaam is dat een dankgebed op zijn plaats is voor dit geweldige geschenk dat het Leven mij geeft. Om dat bij alles te hebben wat er gebeurt, wat zich manifesteert in het lichaam of in de directe omgeving, is wel heel bijzonder. Waarom naar de dokter gaan als alles Nu al een geschenk is? Waarom dat geschenk terugwerpen naar het Leven als ongewenst?

JJ kan dat momenteel nog niet beleven bij alles wat er op zijn pad komt. Soms zijn er toch zorgen op zijn pad, waardoor hij weliswaar niet geïrriteerd of teleurgesteld raakt, maar dankbaar…nee, niet in die zin dat een dankgebed op z’n plaats is. Maar mogelijk bedoelt M.E. met dankbaarheid gewoon ‘niet klagen, maar dragen’, het gebeurt zoals het gebeurt. ‘Gods wegen zijn ondoorgrondelijk’ of zoiets. En zoals gezegd is het niet uit te sluiten dat M.E. met zijn preken op een soort ‘instap niveau’ mikt. Daar waar het ego en dus de persoon nog zeer actief is, en een shock effect wel eens functioneel kan zijn. Het laatste woord zal er nog wel niet over gezegd zijn op de pelgrimsreis. En daarmee heeft hij geen woord teveel gezegd.

De dankbaarheid waarmee de dagreis wordt besloten, blijft ook het TV beeld bepalen. De dankbaarheid die ze ook verwoord heeft in het nawoord van Verdwaald verlangen is altijd aanwezig. Ze leeft het leven in dankbaarheid. Alles gebeurt zoals het gebeurt en wordt geaccepteerd zoals het is. Gebeurtenissen in haar leven waarvan je zou kunnen zeggen: ‘Geef mijn portie maar aan Fikkie’, hebben haar daar een extra oefening in gegeven.

Betekenisvolle geestelijke ervaringen, in welke vorm dan ook, hebben haar doen inzien dat wat zich manifesteert in het lichaam niets verandert aan wie zij is. En wat er in het geval van een fysiek ongemak aan het lichaam gedaan wordt, verandert niets aan wie zij is. Daarom kan er gebeuren wat er gebeurt en wat er gebeuren kan laten worden. Daarmee wordt het lichaam geen waarde gegeven. Je voedt het lichaam iedere dag, geef je het daarmee waarde? Je reinigt je lichaam iedere dag, geef je het daarmee waarde? ‘Het voertuig’ wat het bewustzijn ten dienste staat wordt onderhouden. Er doet zich een mankementje voor, en als dat te verhelpen is…ja, waarom niet. Dus ja, waarom naar een dokter gaan? Dat is ook niet anders dan dankbaar gebruik maken van een mogelijkheid. Het kan helpen en als dat niet zo is, dan is dat niet zo. Het is zoals het is. Zoals gezegd, ‘Niet klagen, maar dragen’.

Nu deze woorden het TV-scherm vullen, waarover ook het laatste woord nog niet gezegd zal zijn, wordt de medepelgrim bedankt voor de buitengewoon onderhoudende pelgrimspraat. En klinkt er een welterusten voor Paulus die zich straks onder de stippen een poosje ‘slapende’ zal houden.

2015-08-13 17.09.32Het elfje is na het vertrek van haar pilgrim brother in een weldadige stilte gevallen. Er is niets, er komt niets en er gebeurt ook niets. Ze zit waar ze zit. En op het TV scherm verschijnt het beeld dat laat zien hoe ze zich voelt. In de ‘stilte’ van dit beeld is Alles hoorbaar.

Met een woordeloze groet van het elfje die door de kabouter vast en zeker stilletjes verstaan wordt.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 180 - Dankbaarheid | Leave a comment