Category Archives: 018 – De kijkdoos

Het Pad van de Pelgrims – De kijkdoos

Tetty, dit soort dingen die ik je nu vertel gaan door de geest oftewel de open space van Jan Jerfaas, waarvan hij de inkijk net zo aanbiedt als toen hij als kind zijn zelfgemaakte kijkdoos aan andere kinderen liet zien. ‘Hier, kijk maar wat er in zit.’

Ja, die kijkdoos is een mooi en treffend beeld. Ik herinner mij hoe ik als kind een kijkdoos knutselde. In een schoenendoos maakte ik een voorstelling met papieren opzetfiguurtjes. Boompjes, huisjes, poppetjes en noem maar op. De bovenkant van de doos werd afgedekt met gekleurd lichtdoorlatend papier. Zo werd er een afgesloten, dan wel begrensde, op zichzelf staande mini-wereld gecreëerd. Door een gat in de zijkant van de doos kon ieder dan kijken naar wat er zoal te zien was. 

We kunnen zo’n kijkdoos ook vergelijken met de zichtbare wereld om ons heen. We weten niet beter dan dat het alles is wat er is. We houden datgene wat we met onze fysieke zintuigen waarnemen voor de enige werkelijkheid. Het leven tussen geboorte en dood met al zijn ins en outs aan vreugde en verdriet, lijden en geluk, speelt zich af in die werkelijkheid die voor ons levensecht is. 

Ja, zo heb ik mijn leven tot aan mijn bijnadoodervaring ook beleefd. Voor mij bestond er buiten de wereld van de kijkdoos niets. Ik was mij totaal niet bewust dat er als het ware een onzichtbare werkelijkheid is die verbonden is met de zichtbare werkelijkheid. De hemel waar ik weliswaar in geloofde was een plek voor de ziel. Hoe ik mij hemel en ziel moest voorstellen was mij niet duidelijk, maar ach, dat zou toch pas na de dood in beeld komen en maakte als zodanig geen deel uit van het aardse leven. 

Het was alsof ik tijdens de bijnadoodervaring, toen ik mijn lichaam verliet, tegelijkertijd door het gat in de kijkdoos glipte. Het bracht mij over de grenzen van mijn tot dan toe bestaande waarneembare werkelijkheid, voorbij de grens van de stoffelijke wereld. Eenmaal terug in mijn lichaam besloot ik, uit angst geconfronteerd te worden met een voor mij harde werkelijkheid waarin niet erkend zou worden wat ik buiten die kijkdoos had gevonden, de hemelse ervaring diep weg te stoppen en gewoon verder te leven alsof er nooit iets was gebeurd. Maar achteraf gezien gaf de begrensdheid van het leven in de kijkdoos steeds meer een gevoel van benauwenis en zinloosheid waarin ik gevangen zat. 

Tijdens de verlichtingservaring die zich vele jaren later tijdens het dagelijkse leven voordeed, gleed ik als het ware opnieuw door het gat in de kijkdoos heen. Het tilde mij uit boven mijn persoonlijk leven en gaf de ervaring van verbondenheid met de Alomvattende Werkelijkheid. Drie dagen lang bevond ik mij als Bewustzijn buiten de kijkdoos terwijl ik als persoon gewoon aanwezig was in de kijkdoos.  

Toen de verlichtingservaring weer wegebde, voelde het alsof ik weer in de eindigheid van de kijkdoos-werkelijkheid terechtgekomen was, terwijl ik een werkelijkheid had ervaren die niet alleen oneindig is maar meer werkelijk dan wat wij hier op aarde als werkelijkheid ervaren. Daardoor heb ik mij gerealiseerd dat de uiterlijke wereld waar wij als persoon deel van uitmaken niet meer is dan een denkbeeldige kijkdoos waarin zich het verhaal van de jantjes en de tetjes afspeelt. Maar dat zijn we ons veelal niet bewust. We maken er een heel verhaal van, maar goed beschouwd ben je degene die al die verhalen aan zichzelf vertelt. Zoals eerder gezegd zijn woorden symbolen van symbolen. Het hele leven is symboliek. Als je dat begrijpt, doorzie je het hele leven.   

Ja, wat zich daar allemaal in die kijkdoos afspeelt noemen we leven en we denken dat we dat zijn, maar Het Leven dat we ZIJN doordringt het leven. Ik ben mij bewust geworden dat ik niet in die kijkdoos zit en daar ook nooit in heb gezeten, maar slechts denk dat ik daarin zit. Maar het is niet de werkelijkheid. We zijn datgene wat zich van die kijkdoos bewust is. Wat werkelijk bestaat is alleen Bewustzijn, oftewel Jerfaas.

Als het gaat om meningen, gedachten, emoties en dat soort vormen, gaat het altijd over Jan en de jantjes. Over Jerfaas kan ik niets zeggen of schrijven, dat meen ik oprecht. Het gevoel dat ik dat ten diepste ben, staat als een huis. En wat Jerfaas waarneemt is het zogenaamde leven van de jantjes en wat ze allemaal vinden van wat er in die kijkdoos uitgestald wordt.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 018 - De kijkdoos | Leave a comment