Category Archives: 169 – Pelgrimsvirus

Het Pad van de Pelgrims – Pelgrimsvirus


Natuur 050
De eerste groen gelukkige tekenen van nieuw leven zijn zichtbaar. Maar van Paulus geen teken van leven. De wijze raad van Paulus aan het elfje om het hoofdje ter ruste te leggen, kon hij zelf niet in praktijk brengen. Niet alleen bleek de avond in duizelingwekkende vaart voorbij te zijn gegaan, maar Paulus is ook enigszins duizelig achtergebleven. Hij had een rommelend buikje bij thuiskomst en werd even daarna enorm duizelig, waarna het gevoel ontstond dat er een centrifuge in zijn maag zat. Onderwijl rilde hij als een juffershondje, dus dat was niet goed, zo concludeerde hij. Het zal het ´pelgrimsvirus´ wel zijn. Snel naar bed, zo besloot hij, maar zo ver kwam hij niet, want de maag werd letterlijk omgekeerd. Alles kwam eruit.

Dit heeft hij nog nooit meegemaakt. Sinds de kinderjaren heeft hij nooit meer overgegeven en misselijkheid kent hij al helemaal niet. Het was absurd, waar dat nu van komt? Ah, dacht hij… het ego vraagt aandacht, dat is het. Maar de Cursustekst ´ik ben niet mijn lichaam, ik ben vrij´, danste JJ blauw voor de ogen. En ´ik ben een Waterman en ga onder een hete douche´. Dus moeizaam heeft het lichaam zich nadien in bed laten vallen. En ook vandaag zoekt JJ als een slappe vaatdoek de lakens weer op. Hij gaat eerst mediteren, en dat zal wel overgaan in een soort slaap.

Aldus het weinig veerkrachtige nieuws dat het elfje via de gevederde boodschapper bereikt.

Paulus heeft vrijwel de gehele dag doorgebracht in zijn bovenkamer onder de stippen. Deels slapende en deels in zijn meest geliefde waaktoestand, dat is de meditatieve toestand waarbij het lichaam niet of nauwelijks waarneembaar is en waar Jerfaas de hoofdrol speelt.

Dierbare Elf, uw veertje is me bij nacht en bij dag bijgebleven. Regelmatig even concentreren op ´de veer´ was gewenst en daarnaast nog effectief ook. Het feit dat het elfje de veer gezien heeft zal uiteraard symbolisch zijn, en daar heeft het elfje al een serie mogelijke interpretaties van gegeven. Maar misschien is het ook een aanwijzing dat zij wel een pluim, plume is veer, verdiend heeft vanwege de stappen die zij nu op het pelgrimspad zet. 

JJ ziet de buikklachten wel weer als een test, want de grootste verleiding die het ego in zijn repertoire heeft is om ons, Gods zoon, te laten denken dat we een lichaam zijn en dat er met dat lichaam iets te bereiken is of andersom, dat het helemaal fout kan gaan. Maar daar trappen wij niet in, wij doorzien deze list en gaan verder op ons pad, met of zonder buikpijn. Toch komen als vanzelf gedachten op hoe heerlijk het zal zijn om zonder lichaam te vertoeven in het Koninkrijk en dan liefst voor altijd.

Na dit beekse spraakwater gaat JJ zijn slaapplaats weer opzoeken. Ditmaal eerst de veer op het nachtkastje leggen, dan wat moois lezen, en vervolgens het lichaam tot volledige rust brengen en even spelen met de gedachte dat deze wereld met al zijn fratsen nu verlaten gaat worden. Het LICHT visualiseren en dan het sublieme gevoel er als het ware naar toe gezogen worden.

Ondertussen staat het trouwe duifje al weer met zijn pootjes te trappelen, of beter gezegd met de vleugels te klapperen om via de lichtboogroute dit boodschapje elfwaarts te brengen. Mogelijk vliegt het duifje dat dit bericht brengt een beetje lager dan anders, maar dat is vanwege de lading bloemen die met dit bericht meegevoerd worden. Want hoewel alle treden van de trap onmisbaar zijn; JJ wenst TV veel bloemen op de Stairway to Heaven.

Stairway To HeavenNa deze bloemrijke bezorging keert het duifje met een onbezorgd en onverbloemd bericht terug.

Goedemorgen, hopelijk uitgeslapen bloemenman. Hoe de persoonlijke illusoire toestand ook mag zijn, hoofd-zakelijk gezien misschien nog niet in orde, maar er is vanmorgen een bericht waargenomen dat mogelijk weer een andere draai aan de toestand zal geven. Op de voorpagina van de krant stond: Vredesduiven willen hun vleugels weer uitslaan. Mogelijk draagt de positieve inhoud van deze weinige woorden die het duifje nu brengt bij tot één-ig welzijn van Paulus.

Zo te lezen raakt Paulus weer aardig boven Jan en wellicht is het zuiveringsproces door het beekje weer tot rust gekomen. Het loslaten werd wel heel aanschouwelijk gemaakt. Ik hoorde het je onlangs nog zeggen, JJ: Ja, overgave is belangrijk voor mij. Nou, kijk eens aan, het lichaam helpt daar gelijk een handje bij. Zowel letterlijk door over te geven, en figuurlijk doordat je je dient over te geven, ongeacht hoe het is, aan dat wat is. En het forse pelgrimstempo wordt een halt toegeroepen.

Het proces dat op zo’n moment plaatsvindt, is gewoon inherent aan de weg die je gaat. Het lichaam voldoet aan de behoefte die jij hebt om meer en meer bewust te zijn wie jij bent. Zoals gezegd, via ervaring beseffen en inzien dat deze wereld een illusie is, inclusief de persoon die men denkt te zijn, kan soms gaan via de ervaring een slappe vaatdoek te zijn.

Het feit dat je sinds je kinderjaren niet meer gespuugd hebt, komt natuurlijk door wat je laatst ook nog zei: ‘Word als een kind’. Bovendien had je dit gebeuren al in een eerder stadium aangekondigd: ‘Ontpersoonlijken gaat niet vanzelf en ongemerkt. Tetty, je gebruikt het woord ‘kost’ en dat is wat de hele Reis eigenlijk ook is. Alles wat we tegenkomen met behulp van het oranje en blauwe boek is geen babyvoeding meer, het is vast voedsel. Stevige kost en voor de persoon is het zeer zware kost, die er vroeg of laat van zal moeten overgeven, en letterlijk zichzelf overgeven aan het Licht wat vanuit het Vredespaleis op alle deelpersoontjes gaat schijnen. Voorwaar enerzijds een heftige zaak, anderzijds het mooiste wat er kan gebeuren. Alle belemmeringen voor de Totale Vrede, TV, zullen worden weggenomen. In alles wordt een prachtig vooruitzicht beschreven. De Werkelijke Wereld. Het Santiago de Compostella in de Geest. Hosanna in den Hooge. Geweldig Hemelsblauw.’ (159-Kost-gangers)

En kijk eens…aan de oever van de beek bloemt het ook al…

Warnsborn 2013 049Nu er op deze pelgrimsdag tot nu toe geen postduifje is aan komen vliegen, zou dat er mogelijk op kunnen duiden dat Paulus nog hoog in de paddenstoel in zijn bedje ligt. En ook al zijn er nu door de bewolking geen witte stippen zichtbaar, ze zijn er wel. Evenzo is het Zelf er, ook al zou dat wat versluierd kunnen voelen door enkele pijnwolkjes. Het elfje hoopt dat die wolkjes ook weer snel voorbijdrijven. Maar wat je ook voelt en hoe je je ook voelt; er is maar één ding: alles gaat voorbij. OOK DIT GAAT VOORBIJ.

Met deze boodschap wordt er nog een duif op losgelaten. Het elfje weet niet of 1paulus dit nog leest voor de nacht, misschien is het morgen pas of daarna, of wanneer dan ook, Het maakt niet uit. Wat geschreven staat, geldt voor iedere dag en nacht.

Het elfje houdt met Liefde de wacht bij de paddenstoel aan de oever van het beekje.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 169 - Pelgrimsvirus | Leave a comment