Category Archives: 152 – Mijnopruimingsdienst

Het Pad van de Pelgrims – Mijnopruimingsdienst

Terwijl het elfje opgeruimd van geest de nieuwe dag begroet, zet het woord opruimen bij JJ een gedachtenstroom in gang en Jerfaas kijkt nauwlettend toe wat er gebeurt. De mijnopruimingsdienst treedt in werking en wordt actief in beeld gebracht op het TV-scherm. En aan de hand van de gedachtenstroom van JJ m.b.t. de jantjes, volgt TV m.b.t. de tetjes haar gedachtenstroom.

Mijnopruimingsdienst? Dit klinkt wel heel erg explosief, JJ. Ik krijg gelijk een beeld van een mijnenveld in de buitenwereld, waar men behoedzaam doorheen laveert, om niet vernietigd te worden. Want ja, dan ben je er geweest. Vanuit het materiële denken waarin men zich identificeert met de persoon is dit een beeld waar angst regeert. Vanuit het religieuze denken van de pelgrim ontstaat de gedachte: Maar wie of wat wordt er vernietigd? Wie of wat is er dan geweest? En moet er überhaupt wel iets vernietigd worden?

Tetty, er is een jantje die de ‘opruimer’ speelt van alles wat met ik, mij en mijn te maken heeft. Hij is de killer van het ego zogezegd. Maar hij is een doener en dat is verdacht, dus je zou kunnen zeggen dat dit jantje een collaborateur is. Het ego met al zijn facetten wordt bij JJ door ‘een hoger iets’ aan het licht gebracht en het jantje duikt erop om een ‘mijn’ op te ruimen.

Haha, ik geniet van de wijze waarop jantje ten tonele wordt gevoerd. Ik zie hem in gedachten druk doende en volg met een geamuseerde blik al zijn verrichtingen die hem diverse benamingen opleveren, in dit geval de opruimer. Het is toch wel een geweldig ventje die aandoenlijk zijn best doet waarvoor hij ingehuurd is. Maar iets van de jantjes, of in mijn geval iets van de tetjes, kan alleen maar aan het licht gebracht worden als het er, laat maar zeggen, ‘verborgen in het donker’ nog is. Iets wat er niet meer is, kan ook niet meer aan het licht gebracht worden, want dat is licht geworden. Wat maakt nu dat iets er niet meer is? Door het te laten zijn precies zoals het is. Acceptatie.

Het is dus zo, dat jantje de opruimer ook weer wordt gezien, en dat kan best een tijd duren voor hij verdwijnt. Maar het feit dat hij minder opduikt is een gevolg van de mindere aandacht die hij krijgt. En die aandacht, dat is volgens JJ de sleutel. Iets wat weggedaan wordt in fysieke zin krijgt geen directe aandacht meer, hooguit in memoriam zou je kunnen zeggen, maar ook dat kan zich herhalen. Wanneer je bijvoorbeeld een stoffelijk ding weg doet, kan het ook dan nog in gedachten terugkomen. Dus laat staan de ‘gedachten’ waaruit vrijwel ons hele innerlijk bestaat. Die staan vaak op de repeat, of qua vorm, letterlijk, of qua structuur, soort van gedachten.

Ik begrijp wat je hiermee bedoeld te zeggen, maar het maakt het verhaal niet anders. Die aandacht waar jij het over hebt is eveneens gerelateerd aan jantje de opruimer en al die andere ego-facetten die het denken bevolken en waarvan gedacht wordt dat ze ‘weggedaan’ moeten worden.

Het geen of mindere aandacht geven aan de jantjes en tetjes betekent nog niet dat ze geaccepteerd zijn. Voor TV is acceptatie de sleutel. Om iets geen directe aandacht meer te geven, hoeft het niet weggedaan te worden. Iets willen wegdoen betekent dat het niet geaccepteerd wordt zoals het is. Iets willen wegdoen is doorgaans iets ontkennen en daarmee continueer je het. Iets wat mindere aandacht krijgt c.q. weggedaan wordt blijft om meer aandacht vragen. Iets wat helemaal geen aandacht meer krijgt, wil nog meer aandacht. Het voelt zich ontkend en wil zich laten kennen. Het lijkt of het minder opduikt, maar dat komt omdat het vaak niet meer via de directe weg gebeurt, maar via de indirecte weg, zoals gezegd, in memoriam. En dat is doorgaans in sluimerende toestand nog hardnekkiger. Want terwijl je het ogenschijnlijk niet in de gaten hebt, kan het onverwachts als een soort sluipmoordenaar op herhaling tevoorschijn springen. Acceptatie is als het ware het huurcontract van de jantjes en tetjes opzeggen en alles laten zijn precies zoals het is. In acceptatie is de aandacht opgelost.

Inderdaad is acceptatie de sleutel. Mijn leraar Tolle zegt steeds: ‘Don’t react to content, because it is already as it is’. Daar hadden we het onlangs nog over; wat een van ons beiden ook zegt, alles wat we ervan vinden is onze eigen interpretatie en zegt iets over ons innerlijk. Acceptatie geeft rust, wat er ook gezegd of gedacht wordt.

De CIW les van vandaag zegt: Laat alles precies zijn zoals het is. Eigenlijk staat daar: ‘laat ik mogen zien zoals het werkelijk is’, want wij kijken en luisteren door de bril van de jantjes en zien niet hoe het werkelijk is. Wij zien en horen vaak iets wat ons niet aanstaat, niet beseffende dat het ons innerlijk is wat als een waas over de werkelijkheid ligt. Maar het is ‘mijn’ werkelijkheid die gezien wordt, dus als het ‘mijn’ weggehaald is, zou die werkelijkheid wel eens aanzienlijk mooier kunnen zijn.

Hé pelgrim, zolang we kijken door de bril van de jantjes en tetjes maken we gebruik van de omgekeerde kijk. Daar moet de focus niet op liggen. Weet je wat we doen? We zetten gewoon die bril van de jantjes en tetjes af. Om te zien hoe het werkelijk is hebben we geen bril nodig. Om te zien hoe het werkelijk is hoeven we alleen maar van kijkrichting te veranderen. Dan zien we niet langer het ‘mijn’ wat er is, maar het Zijn dat Is. En dat is inderdaad aan’zien’lijk mooier en het aanzien meer dan waard.

Feitelijk hoeft er dus niets gedaan en opgeruimd te worden en hoeft er geen ego ge-killed te worden. Als het ego met al zijn facetten niet uit het zicht geruimd wordt, hoeft het ook niet aan het licht oftewel aan het zicht gebracht te worden. Dat scheelt dan een hoop werk en met dit inzicht heeft jantje de opruimer het nakijken en is tetje de opruimer ook het werk uit handen genomen… mijnopruimingsdienst opgeheven… opgeruimd staat netjes.

Nou, wat zullen we nu eens gaan doen? Gewoon lekker spelen in het mijnenveld, waar niets vernietigd hoeft te worden omdat je niet vernietigd kunt worden, omdat je door, in en met alles het pad van je eigen vreugde volgt wat je bent. Want ‘het hoger iets’, waar jij over spreekt regeert met liefde over en in het mijnenveld. En ineens komt een aloude versregel naar boven:

 Waar liefde woont, gebiedt de Heer den zegen:

Daar woont Hij Zelf, daar wordt Zijn heil verkregen,

en ‘t leven tot in eeuwigheid.

 Ja, ja, zo gek zijn die aloude psalmen nog niet. Omdat alle dogma’s in de verlichting opgeheven zijn, dringt de waarheid van wat gezongen wordt door in waar de pelgrimsziel van zingt.

En terwijl Jantje Opruimer zich aangespoord voelt om schoon schip te maken, klinkt vanuit ‘het hoger iets’ voor de Oceandreamers, onderweg in hun bootje…

Noorwegen 2014 064Ik ben een onbegrensde Oceaan.

Waar de geesteswind opsteekt

ontstaan er vele werelden,

als golven in het water

≈ 

Gaat in het water van mijn Wezen

de geesteswind weer liggen,

dan zinkt de universumboot

met al wat er gezag voert.

≈ 

(Ashtavakra’s Zang)

Noorwegen 2014 085

wordt vervolgd…tot NU… 

Posted in 152 - Mijnopruimingsdienst | Leave a comment