Category Archives: 147 – Het hart van het Zelf

Het Pad van de Pelgrims – Het hart van het Zelf

Het sprookjesbos bezit adembenemend natuurschoon en het is niet zomaar dat het elfje daar woont. Ook de Secret Garden is van ‘outstanding natural beauty’, zoals onlangs nog te zien was aan het inkijkje van deze mysterieuze plek. Maar de droomkiosk van JJ, met in het midden bovenop een rood hart (58 – De Kiosk), is door de harteklop van Paulus nog meer herkenbaar geworden en hiermee lijkt een droom in vervulling te gaan.

Hallo ElfenZelf.

Goedemorgen Paulus, om maar gelijk met de deur, die hier niet is, in huis te vallen; de gedachte dat het elfje het hart van het Zelf is, voel jij dat ook?

De gedachte kwam met overtuiging en ‘van ganser harte’, maar nu deze vraag komt en ‘in stilte’ een antwoord van Jerfaas gehoord wordt, kan dat alleen op de volgende manier worden doorgegeven.

Aan het woord ‘hart’ wordt vaak de betekenis van het middelpunt of de kern van iets gegeven, maar nog vaker wordt er de symbolische plaats van liefde en emotie mee bedoeld. Wanneer we die twee samenvoegen, ontstaat de betekenis van een emotioneel centrum in de mens, waar verschillende emoties zich kunnen voordoen. Ook kunnen zich geen emoties voordoen. Het ‘hart’ zou dan meer of minder en soms wel en soms niet actief kunnen zijn. Maar alle emoties van het hart verschijnen in het bewustzijn van het ene universele Zelf wat op volkomen gelijke wijze in ieder mens zetelt. Wanneer echter met ‘het hart’ louter Liefde bedoeld wordt, dan is dat de kern van het Zelf. Jan Jerfaas als mens voelt dat, hij voelt Liefde bij de ander als er verbinding is binnen het Zelf. Wordt die Liefde niet gevoeld dan is er, oftewel verschijnt er in het bewustzijn, alleen het kleine zelf.

En dan wijst Jerfaas op een stukje uit de inleiding van het boekje ‘Het Onpersoonlijke Leven’ waarin de ‘jerfaas in ieder mens’ wordt beschreven.

Tracht in de eerste plaats te beseffen dat de ‘IK’ die door de gehele boodschap heen tot je spreekt, de geest in je is, het onpersoonlijke Zelf, je eigen ziel, je Ware Ik. Het is hetzelfde Zelf dat je op andere ogenblikken van rust wijst op je vergissingen, je dwaasheden en zwakheden; dat je steeds berispt en je helpt om te leven naar Zijn idealen, die het bij voortduring aan je geestesoog voorhoudt. 

Zo komt men steeds weer op die ‘definities’. En dat zijn dan ook weer woorden, dus uiteindelijk tellen alleen de ervaringen die eigenlijk heel moeizaam in woorden kunnen worden uitgedrukt. Wanneer we echter de ‘persoon’ kunnen afleggen en overgaan naar zuiver bewustzijnsbesef, waar ook M.E. over spreekt, dan betreden we geheel en al het Zelf en zijn we er het hart, de Liefde, van. 

tussen de Aarde

en de blauwe Hemelen

klopt het rode Hart

≈ 

en het klopt van Zelf

het klopt voor mij en voor jou

en voor iedereen

≈ 

van hartelozen

tot aan de hartedieven

is de harteklop

hartje is zo blij

kaboutertje is blij blij

elfje blij blij blij.

Aldus sprak PP, Paulus Poëet, alias Paulus Pelgrim.

Warnsborn juli 2013 006 - kopie - kopie

wordt vervolgd…tot NU…

 

Posted in 147 - Het hart van het Zelf | Leave a comment