Category Archives: 145 – Uit beeld en in beeld

Het Pad van de Pelgrims – Uit beeld en in beeld

Wat een poëtische nacht betreft is de afgelopen nacht er niet echt uitgesprongen voor het elfje. Maar dat kan bedrieglijk lijken natuurlijk… 

Dagenlang bevindt het elfje zich in een soort niemandsland in de geest. Er wordt van alles gedaan en tegelijkertijd lijkt het of er niets wordt gedaan. Er wordt gegeten, er wordt gedronken, er wordt gezeten. En dat is het. Binnen dit alles lijkt er niets te gebeuren. Waar zou nog een gedachte aan gewijd moeten worden? Met de hitte gaat ‘voor pampus’ en ‘in het water’ zitten vanzelf, maar ach, wat maakt het uit. De mens bestaat toch al voor negentig procent uit water, dus of zich dat nu binnen of buiten de huid bevindt…

Tetty’s lieve bolletje, zo genoemd door JJ, voelt mogelijk door de hitte als een wattig bolletje en bij het elfje is het uiterlijk blikveld wazig en vertroebeld. Haar ganzenveertje is verdroogd en het elfenschriftje blijft gesloten. Het enigszins koelere weer dat voorspeld wordt, lacht haar vanuit de verte toe als een Fata Morgana van een gletscher in de desert van het sprookjesbos. Maar vooralsnog is het leeg, futloos, saai, en ongeïnspireerd wat de klok slaat. Hopelijk is het zombie level snel uitgespeeld en kan er een frisse start worden gemaakt. Dan zal TV kijken naar wat er opduikt in haar bolletje en wordt het lichtschriftje mogelijk weer geopend.

Het beekje stroomt nauwelijks deze week. De stuwkracht van de geplengde tranen als gevolg van hetgeen het elfje vaak zo ontroerend zegt of schrijft, ontbreekt kennelijk. Het beekje voelt haar aanwezigheid ook niet, hij is alleen, zo lijkt het wel. Hij zoekt onder water naar haar, maar daar is ze niet, en kijkt hij boven water, dan is dat ook vergeefs. Er is ook geen hi hi gelach te horen, ze is spoorloos, zo lijkt het. Eventjes voelt hij een golf van paniek, maar al snel wordt het water weer rustig en geeft hij de moed niet op. Hij stroomt nog wel ietsje, maar is het wel in de goede richting naar de oceaan? Of is hij ongemerkt teruggestroomd weer dieper het sprookjesbos in. Maar als hij op een gegeven moment weer even boven water kijkt, ziet hij een bekend beeld…

secret garden 007Met een niet in woorden uit te drukken gevoel van vreugde, weet hij dat hij nog steeds op de goede weg is. Maar dan is er nog steeds het grootste gemis; het elfje. Terwijl hij boven water verder speurt, langs de oever, in de bomen en in de blauwe lucht, is het alsof een klein wit wolkje snel dichterbij komt. Het lijkt te vibreren en als het nog dichterbij komt, ziet hij dat het een postduifje is.

Het komt rechtstreeks naar hem toe en geeft hem een boodschap van het elfje, alsof ze niet uit beeld is geweest. Hopelijk kan het Elfje klaarheid brengen in zijn toestand.

Hey Beekje, wat maak je mij nou, je moet het elfje niet gaan missen, want dan mis je jezelf. Het elfje zit toch in jou en jij zit toch in het elfje? Natuurlijk zit je nog steeds op de weg. Dat laat Secret Garden je maar weer zien. We zijn goed afgestemd en als AL wijze man moet je je niet van de wijs laten brengen. En als het elfje spoorloos lijkt, volg je gewoon het spoor van je hart. Dat doet het elfje ook als ze in niemandsland zit en zo’n beetje dezelfde toestand voelt die het beekje voelt.

En dan herinnert ze zich de regels van een lied: 

Cast your eyes on the ocean

Cast your soul to the sea

When the dark night seems endless

Please remember me

Please remember me

(Dante’s Prayer – Loreena McKennitt)

Maar het is goed dat het beekje weer richting de zuivere Bron gaat stromen, waar de elf op het beekje wacht. Want ook al voelt het elfje het beekje, ze verheugt zich er ook heel erg op het beekje weer te zien.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 145 - Uit beeld en in beeld | Leave a comment