Category Archives: 144 – De Bedriegertjes

Het Pad van de Pelgrims – De Bedriegertjes

Uit de bron van gedachten borrelt voor middernacht nog het een en ander op. JJ zit nog buiten. De thermometer geeft met 30 graden het gevoel van een zomeravond aan de Rivièra. De vogels zijn na hun avondgezang eindelijk muisstil en ook verder klinkt er geen enkel geluid. Ook in het bolletje van JJ is het stil, en er komt een gedachte op over het stilzijn in het bolletje. ‘Hhmmm, grappig’, is de volgende gedachte. En daarna begint de contemplatie.

En de TV functie van zenden en ontvangen is op dit late uur nog ingeschakeld, zodat de gedachten van JJ opgevangen worden en van ‘commentaar’ kunnen worden voorzien.

Wat is wel een gedachte en wat niet? 

Kan er sprake zijn van wat wel of niet een gedachte is? Een gedachte is een gedachte. Op het moment dat je een gedachte gaat beschouwen, kom je al snel in je denken terecht. Goed beschouwd is iedere gedachte te ontleden of te herleiden tot niets. En dan ben je weer waar je Bent en wilt Zijn.  

Jij kunt niet met je denken de gedachte proberen te begrijpen, net zoals je met je denken ook niet kunt proberen te begrijpen waar de gedachte vandaan komt en waar hij heen gaat. Voor de rest kan het niet duidelijker verwoord worden dan de Today Talk heeft gedaan. 

Tetty adviseert: ‘luister naar je Zelf’. Nu heeft JJ dat al vaak geprobeerd natuurlijk, maar er is ook nog een zelf met een kleine letter z. Hoe houd je die uit elkaar? De ‘mind’ is arglistig als een slang en kan zich voordoen als een engel des lichts. En wie luistert er dan naar het Zelf of zelf? En wat hoor je dan? Een soort stem? 

Er is geen ‘ik’ die luistert naar het Zelf. Er is luisteren. Er is geen ‘ik’ die het Zelf ervaart. Het Zelf kun je alleen maar Zijn. Het Zelf Is. Zelf en zelf moet je niet uit elkaar willen houden, want dan houd je het zelf in stand en blijf je in de dualiteit. Dan blijft er afstand en blijf je heen en weer pendelen.  

De ervaring van JJ is dat wanneer er een plotselinge verandering is van zijnstoestand zonder denken, een flits van zijn zonder jan of een flits van inzicht, dat het als het Zelf ‘voelt’. Het is ook in zekere zin abstract, vredig en eigenlijk met een tikkeltje humor. Maar er zijn geen woorden. 

Misschien heb je het met deze woorden zo goed als mogelijk omschreven. Het ‘voelt’ als je Zelf.  

En het subtiele bewustworden van egogedachten voelt als een liefdevolle correctie via inzicht. Je zou het de Heilige Geest kunnen noemen. De vrijwel constante aanwezigheid van een neutrale waarnemer is dan Jerfaas genoemd, is dat het Zelf? Of is Jerfaas een functie van het Zelf?

Ja, wat zal TV zeggen. Ik heb niet het gevoel dat er een functie van het Zelf is. Er is jou eerder gevraagd Jan Jerfaas: Als jij bij je geboorte nu alleen maar de naam Jan had gekregen, hoe zou je dan alles verwoorden als de naam Jerfaas er niet aan gegeven kan worden? Je antwoordde toen: Dan had ik me Paulus genoemd en zou ik als kabouter in het bos bij het Elfje  gaan wonen. Aldus geschiedde. Maar als ik jou die vraag nu stel, wat is dan buiten het sprookje om jouw antwoord? 

De beste benaming is ‘Hoger Zelf’ of Heilige Geest of ‘Ik Ben’.

In de illusie heeft alles wat een naam heeft een functie. Jij verbindt de naam Jerfaas aan dat wat naamloos is. Als jij die naam eraf haalt, is er ook geen functie. 

Maar dan de gedachten, ze wellen plotseling op als gevolg van een situatie of gebeurtenis, maar ook zomaar zoals nu, nu JJ buiten in de stilte zit. Zoals nu ook plotseling het beeld opdoemt van de vroegere kinderattractie De Bedriegertjes, waar hij ooit met een schoolreisje was. Je liep dan over een pleintje of zo, en dan begonnen onverwachts fonteintjes water te spuiten vanuit het plaveisel waar je over liep. Je wist nooit waar het zou gaan spuiten of wanneer, je liep op goed geluk. Afwachten maar. 

Zo komen ook de gedachten, soms afkeurend, soms vol humor, soms verdrietig, maar ook met liefde, waardering of ontroering. Als je ze ziet, lijkt het of je ze kunt stoppen, althans qua onderwerp, maar je kunt er ook in meegaan en er ook wel mee spelen. Het is heel wonderlijk. Maar het plotselinge opduiken en de manier waarop lijkt op De Bedriegertjes. Dus de TV-vraag is: Is Tetty ooit in De Bedriegertjes geweest en vindt zij dat ze nu nog wel eens onverwachts opduiken in haar lieve bolletje. Het kan zijn in de vorm van een mening, een gedicht, noem maar op.

Ja, ik ben ooit als volwassene in De Bedriegertjes geweest. Het is mij dus bekend wat De Bedriegertjes teweegbrengen. Dus als we de Bedriegertjes zien als onze gedachten die op de meest onverwachte momenten kunnen opduiken…ja, dat is wel een mooie beeldspraak…

Als jij er niet nat door wilt worden, zul je alert zijn op waar en wanneer ze opduiken. Op het moment dat ze tevoorschijn springen zul je, om eraan te ontspringen, allerlei sprongen maken. Er kan een moment zijn dat ze er niet zijn, maar voor je er op bedacht bent, hupakee, daar begint het spektakel weer. En je kunt je ermee bezighouden en zolang jij je ermee bezig houdt, zullen ze jou bezig houden. Zolang jij ze aandacht geeft, zullen ze jouw aandacht vragen. Je kunt er niet aan ontkomen. Het is zoals het is. Op het moment dat jij eraan wilt ontkomen, geef je waarde en bevestig je de waarde van datgene wat van zichzelf geen waarde heeft. De enige manier om eraan te ontkomen is het te laten zijn voor wat het is. 

Op het moment dat het jou niet deert dat je nat wordt, m.a.w. dat jij ze gewoon hun gang laat gaan en ze accepteert voor wat ze zijn en dat ze er zijn, zonder dat jij je daar op enigerlei wijze door laat beïnvloeden, hoef je geen pogingen te doen ze te ontlopen, maar loop je gewoon door zonder er verder aandacht aan te schenken.

Het dient zich spontaan aan en het wordt geaccepteerd zoals het zich aandient. Zonder voorwaarden. Je bent de acceptatie. Onvoorwaardelijke liefde is acceptatie zonder voorwaarden. Als jij alles kunt accepteren zonder voorwaarden, ben jij onvoorwaardelijke liefde. Als jij moeite hebt met accepteren ontken je de acceptatie die bent. Jij bent de Liefde die alles verwelkomt zoals het komt en het laat zijn voor wat het is. Dat is de enige manier om eraan te ontkomen. Dan is er rust, vrede en stilte. Dan loop je niet meer op goed geluk. Dan ben je geluk. 

Misschien is ‘spelen met gedachten’ wel de beste omschrijving. Dat houdt het speels en luchtig. Je kunt er alle kanten mee op, niks ligt vast, je kunt er wat mee doen, je hoeft er niks mee te doen. Het maakt allemaal niet uit. Wat jij wilt. Het enige wat je je zou kunnen afvragen is: Wat zou Liefde doen?

Warnsborn juli 2012 021

Niet toevalligerwijze heeft TV11 onlangs al fladderend door het sprookjesbos De Bedriegertjes van een afstand bekeken. Wellicht schuilt hier een mooie symboliek in. Je zit erbij en je kijkt ernaar. Dus ja, dit is zoals Tetty het ervaart. En dan is het nu tijd om de TV functie van zenden en ontvangen op dit late uur uit te schakelen.

Dan wenst uw metgezel JJ vanaf de plek waar hij nog steeds zit, en waar het om elf uur nog 26 graden is, de Elf van Zelf een sprookjesachtige en misschien wel poëtische nacht en dag toe. Maak u geen gedachten, ze komen wel…misschien wel in de vorm van een gedicht…

Maar vooreerst komt er niks…tenminste…niet zo snel als JJ gedacht en gehoopt had… Zijn de elfenvleugels door de hitte uitgedroogd? Is de woordenstroom door de hitte opgedroogd? Hij is in stille afwachting van het postduifje. Eén dag is als duizend jaren, en duizend jaren zijn als één dag. In groot verlangen ziet hij uit naar het duizend-en-één-nacht sprookje.

wordt vervolgd…tot NU…

 

Posted in 144 - De Bedriegertjes | Leave a comment