Category Archives: 134 – Het Pad en de zijpaadjes

Het Pad van de Pelgrims – Het Pad en de zijpaadjes

Goedemorgen Bhakta-pelgrim, uitgerust en toegerust voor deze nieuwe dag? Gisteravond, voor het ter ruste gaan, mijmerde JJ langs de vele gekleurde woordelijke wegen die de pelgrims gaan, nog even door op de al eerder gestelde TV-vraag: Wat zijn wij zonder boeken? Na een kort meditatief moment gleed hij weg in een droom waarin alle boeken met spirituele inhoud die hij ooit gelezen had, eigenlijk deel uitmaken van ‘de weg’ die nu gegaan wordt. Toen dacht hij ook dat hij kennismaakte met zaken van de hoogste orde, maar nu leken die boeken en hun inhoud meer op kleine paadjes in de richting van de grote weg.

Ja, ik begrijp heel goed wat jij bedoelt. Zoals ik het ervaar zullen een aantal boeken nog deel uitmaken van ‘de weg’ die nú gegaan wordt, de rest heeft geleid tot deze weg nú, en kan als het ware aan de kant gelegd worden. Zoveel mooie boeken zijn er gelezen, die hun waarde hebben gehad op het moment dat ik ze las. Bij iedere stap die gezet werd, paste als het ware weer een ander boek dat mij raakte. Maar ik realiseer mij ook dat veel boeken niet verder gaan dan lichaam en geest, waarbij met geest dan de denkgeest, de mind, bedoeld wordt. Zoals bijv. de psychologie ook niet verder gaat dan hoe lichaam en geest elkaar beïnvloeden. Het is al eerder gezegd: de psychologie houdt zich uitsluitend bezig met het ik, en niet met het Zelf. Er wordt veelal niet geraakt aan de spirituele laag.

Na de herinnering aan mijn BDE ervaar ik, zoals beschreven in het boek Verdwaald verlangen: Ik ben hier, maar als ik om mij heen kijk, komt mijn dagelijkse leven mij onwerkelijk en onbegrijpelijk voor. Alles lijkt weer zijn gewone gangetje te gaan, alles lijkt weer bij het oude te zijn, maar dat is het niet. Er is iets veranderd. Niets is meer hetzelfde. De wereld om mij heen is een wereld van uiterlijke verschijnselen geworden, waarvan ik niet weet wat ik ermee moet. Niets is meer belangrijk. Materiële zaken hebben hun bekoring verloren. Alles heeft zijn betekenis verloren. Alles is een illusie die ik voor echt heb gehouden en het lijkt of ik er opnieuw betekenis aan moet geven, maar vooralsnog loop ik gedesoriënteerd rond.

Als ik wel eens sprak over het feit dat de wereld die wij voor echt houden slechts een illusie is, vonden die woorden nauwelijks weerklank en werd ik met een onbegrijpelijke blik aangekeken. Er was eigenlijk nooit iemand die dat ook zo voelde of voor wie dat ook zo was, laat staan er iets van begreep, al was het maar een begrijpen van het hoofd geweest. Zelfs bij BDE’ers ben ik daar niet verder mee gekomen. Dus heb ik dat maar voor mij gehouden en naar buiten toe alles een beetje laten hangen op het niveau van lichaam en geest. Niet dat daar iets mis mee is, want het kan veel inzicht geven. Maar bewustzijn gaat daaraan voorbij. En hoewel dat voor mij voelbaar is, zijn er toch vele momenten geweest waarop ik, omwille van en ten behoeve van mijn omgeving, toch concessies gedaan heb aan mijn weg, door niet uitgesproken levend vanuit bewustzijn mijn weg te gaan en mijzelf bewust, dan wel onbewust, heb vastgehouden aan en in de illusie.

Natuurlijk ben ik in de afgelopen jaren ook wel de Cursus tegengekomen en boeken over Advaita Vedanta. Maar globaal genomen las ik alleen maar wat ik al ervaren had. Zoals ik ook wel over de Cursus gezegd heb: ik lees niks nieuws. Nog steeds is dat zo en toch ervaar ik dat nu ik ermee bezig ben, dat het tot op het diepste niveau doorwerkt. Alle boeken die ik de afgelopen 16 jaar gelezen heb, hebben geleid tot dit moment. Ik zou mij nu kunnen afvragen waarom ik niet eerder geraakt ben  door de boeken die ik nu lees. Maar dat komt natuurlijk omdat ik daar eerst Jan Jerfaas voor moest ontmoeten, om vanuit een Heilige Relatie deze weg samen te gaan, om ten volle de IK BEN te leven die Wij Zijn. Mogelijk omdat ik, voordat wij elkaar ontmoet hebben, besloten heb dat ik overal, voor zover nog van toepassing, klaar mee ben. Klaar met, zoals jij het noemt, de kleine paadjes. Omdat al die kleine paadjes mij niets meer brachten, en mij als zodanig niet langer vervulden.

Vanaf dat moment zat ik als het ware aan de kant van de weg, rustend en berustend, kijkend en luisterend naar wat voorbij kwam. Het voelde alsof ik even pas op de plaats had gemaakt, vanuit de wetenschap dat de weg die ik verder zou gaan, hoe dan ook anders zou moeten gaan lopen en ik niet wist hoe ik daar, los van het hele spirituele circuit, op enigerlei wijze invulling aan zou moeten of kunnen geven. Vanuit een vaag verlangen dat voelbaar werd, leek het toch alsof ik onbewust zoekend was en zat te wachten op iets of iemand die mij zou verstaan en met wie ik mij goed zou kunnen verstaan. En aldus geschiedde.

De ontmoeting met JJ heeft mij doen opstaan van de weg en alles wat uit die ontmoeting voortgevloeid is, heeft mij weer helemaal op de weg gezet. Kortom, mijn BDE heeft mij destijds in één klap op de grote weg gezet, en vanaf die weg heb ik alle zijpaadjes verkend, waarbij ik gaande over die zijpaadjes wel steeds de grote weg voelde, maar als zodanig niet liep.

De weg, inclusief alle zijpaadjes, die ik de afgelopen 16 jaar ben gegaan was een fantastische weg die mij ongelooflijk veel gebracht heeft. Maar de weg die ik nu ga beantwoordt aan mijn diepste gevoel. In gezelschap van JJ, meekijkend door de ogen van JJ, meelezend en meeluisterend hoe en wat JJ ervaart, zie, lees en luister ik naar mijzelf. In de boeken en teksten die ik nu lees, en in het bijzonder in gezelschap van C.B.Zuijderhoudt met zijn boeken over Meester Eckhart, hervind ik mij Zelf op de grote weg. De weg van (en naar) het onpersoonlijk ik. De Bewustzijnsroute.

Datgene wat TV nu in deze ‘Bhakta talk’ ter sprake brengt, geldt ook voor meditatie. Advaita Vedanta wordt wel het directe pad genoemd, omdat dit de enige leer is die het ik onderzoekt. In al het ‘spirituele’ dat beoefend wordt, wordt het ik in stand gehouden, omdat er altijd nog sprake is van ‘iemand’ die iets doet of niet doet, die iets is of denkt dat hij nog iets moet worden, die iets leert en die iets wil bereiken.(74-Doe niets)(105-Zoekt en gij zult vinden) Altijd is er nog sprake van een ik. Zelfs in: ik bid tot God. Veelal is er op de ‘spirituele’ weg nog een interesse of belang bij wat het effect zou kunnen zijn, of het überhaupt effect heeft of wat het oplevert. Ook in die gevallen zit er weer een ik achter. Op de weg van Advaita Vedanta die nu gegaan wordt, is zelfs dat alles niet meer van toepassing en weggevallen of valt weg.

Nou, Jnani-pelgrim, dit is zomaar even iets wat vanuit het hart tot Bhakta kwam.

Dank je, (ont)roerend mee eens!!! Ook met wat er in ‘Verdwaald verlangen’ is geschreven. Wij worden steeds meer één van Geest. Het is geweldig om te horen dat er inspiratie is op de paden bij de bron als onderdeel van het grote pad. En de indruk rijst dat er syncretisme groeit tussen de beleving van het blauwe boek, het oranje boek, de Reis voorbij Woorden, het Boek der boeken, enzovoorts. Dat is ook geweldig, alle pijlen wijzen in dezelfde richting, maar alleen de woorden zijn enigszins verschillend. Het is waar ze naar verwijzen, en dat zijn in eerste instantie inzichten en daarna ervaringen. Maar die kunnen tijdelijk zijn, het pad kan rijzen en dalen, maar gaat steeds verder. Tot het Niets!! En daaruit komt dan alles voort. Ook de huidige toestand die via het pad weer naar het Niets voert. Het is ontzagwekkend.

Ja, om sprakeloos en woordeloos van te worden en te ZIJN!

En Paulus Pelgrim die nog op pad is, laat aan het eind van de dag al haiku-end er niet alleen een paar woorden op los, maar ook de postduif, die hem per omgaande het AL-leszeggende antwoord bezorgd op zijn Elf-sprekende vraag. 

de pelgrims zijn stil

bij de reis voorbij woorden

hun ogen lachen

≈ 

de pelgrims zwijgen

tijdens deze stille reis

hun ogen stralen

≈ 

de pelgrims lachen

en zij stralen van geluk

de thuiskomst nadert

≈ 

en de tussenstop

morgen om twaalf bij de Elf

zal dat plaatsvinden?

zo kan het worden

en als hij komt waar zij is

dan zal het zo zijn

En het gebeurt in die nacht dat zij ten Hemel stijgt, het Licht tegemoet.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 134 - Het Pad en de zijpaadjes | Leave a comment