Category Archives: 131 – De zandloper

Het Pad van de Pelgrims – De zandloper

Goedemorgen dierbaar Elfenwezen, ik zie dat na drie dagen stilte bij het boshutje de Rust Zelve vanuit de ‘uit’hoek is teruggekeerd te midden van het sprookjesbos, alsof ze niet is weggeweest. 

Goedemorgen Paulus, zo gaat het met alles in deze wereld; je kijkt ernaar uit en in een oogwenk kijk je erop terug.  

Maar als pelgrims zoeken wij het Ene wat altijd Is, niet gebonden aan tijd of plaats.  

Laten we daarom aan de hand van de zandloper het Bewustzijnsgebied eens verkennen. 

Luister TV, dit zegt het oranje boek erover: 

Stelt u zich uw binnenwereld eens voor als een zandloper. De taille daarvan is het punt waarop u bewust wordt. Aan de ene kant van die taille waaiert de geschapen wereld uit. Dat is waar u het ‘geschapen bestaan’ ontvangt.

Dat is dus de zogenaamde wereld met alle materiële zaken die zintuiglijk worden waargenomen, maar ook de gedachten en emoties. Dat alles is de wereld van vorm en dualiteit, van tijd en ruimte.

Maar aan de andere kant van de taille, die donkere, stille kant die ontstaat wanneer u naar binnen keert, daar verdwijnt uw besef. Daar waaiert het ook uit, maar op geheel andere wijze. Het is dat ‘stuk’ van bewustzijn dat wij niet kennen en waarmee wij uiteindelijk komen tot de doorbraak in de godheid, waarin bewustzijn ten slotte ontbindt. Het bewustzijn werkt in ons dagelijks leven doorgaans één kant op in die zandloper: de gekende kant, de versplintering. Bewustzijn is oplettend, kennend, onderscheidend, beseffend, merkt de schepping op en brengt haar tot aanzijn. Zij is gericht naar de gekende kant.

De andere kant van de zandloper komt bij ons gewoonlijk niet aan het licht, maar is nochtans de oorzaak van datzelfde bewustzijn.  Als we alleen de stille kant kenden, was er geen manifest bewustzijn en daarmee ook geen menselijk bestaan.

Nadenkende over ‘een schema’ over het bewustzijn levert de conclusie op dat zoiets niet eenvoudig is, omdat een schema altijd grenzen aangeeft. Maar ik heb voor TV toch een schematische voorstelling gemaakt van het bewustzijn, waarvoor de zandloper is gebruikt. En die is in drie delen benoemd, het bovendeel, het onderdeel en de taille. Die laatste is ‘richtpunt’ genoemd. Het is daar waar een verlicht mens doorheen gegaan is, hoewel het lichaam nog op aarde is. Maar is het ook mogelijk om die taille in twee richtingen door te gaan? Kennelijk wel. Of hoe zit dat? Ik weet het niet.  

Kijk TV, zo ziet de zandloper er van boven en onder uit.

DSC_4707Bewustzijn is, was, en zal er altijd zijn, verbonden met een lichaam of niet.

Ik herinner mij het moment dat ik tegen jou zei: ‘Mijn ervaring ‘Ik ben Bewustzijn’ straalt in het Licht van duizend zonnen en mijn pad schijnt in dat Licht.’ 

Ja, in het licht daarvan schieten mij de lichtstalen te binnen die in de CIW genoemd worden, die wel de ‘Grote Stralen’ genoemd worden.  

De ‘Grote Stralen’ is een term die gebruikt wordt om te verwijzen naar het licht van God, dat zich uitbreidt naar Christus, Zijn enige Zoon.

Symbolisch gesproken is een vonk van dit licht aanwezig in de juist gerichte denkgeest van de afgescheiden zoon. Noch de ‘Grote Stralen’ noch de vonk zijn stoffelijke vormen van licht; het zijn symbolen die niets te maken hebben met wat door de ogen van het lichaam gezien kan worden. De term wordt gebruikt om een werkelijkheid te symboliseren die geest is en niet iets fysieks, en is onverenigbaar met de identificatie van het ego met het lichaam. Naarmate we ons steeds minder met het ego gaan identificeren, zullen we ons steeds meer bewust worden van de waarheid over wie we zijn als Gods enige Zoon, niet beperkt door het lichaam. Dit bewustzijn is een vorm van zien en wordt gesymboliseerd door een vonk van licht en de ‘Grote Stralen’.  

Wij hebben alleen een vaag vermoeden dat er een werkelijkheid is die ligt achter datgene wat de ogen van het lichaam zien. Maar wanneer we leren ‘zien’ met de Heilige Geest, groeien we van deze vonk van bewustzijn naar een helderder besef van de werkelijkheid van de geest. We ‘zien’ dan het licht in onze denkgeest dat de waarheid weerspiegelt en de Godsherinnering vertegenwoordigt, de Eenheid die we samen delen. En uiteindelijk leren we om elke ego-gedachte die ons bewustzijn verduistert los te laten. Wanneer we dat doen, zal alleen het licht overblijven.

‘En vanuit dit licht zullen de Grote Stralen zich uitbreiden, achterwaarts tot in het duister en voorwaarts tot God, om het verleden weg te schijnen en zo plaats te maken voor Zijn eeuwige tegenwoordigheid, waarin alles straalt in het licht.’ (T18.III.8:7).

Bij termen als deze, is het belangrijk te onthouden wat de Cursus zegt over woorden:

‘Woorden kunnen behulpzaam zijn, vooral voor de beginner, om je te helpen concentreren en het gemakkelijker te maken irrelevante gedachten buiten te houden of op zijn minst te beheersen. Laten we echter niet vergeten: woorden zijn slechts symbolen van symbolen. Ze zijn daarom dubbel van de werkelijkheid verwijderd.’(H21.1:8-10).  

We dienen voorbij het symbool te gaan om de boodschap te leren die de Cursus ons door middel van woorden, symbolen, geeft en zo moeten we ook voorbij het lichaam gaan naar het licht dat we in iedereen kunnen zien. 

‘Zoals het ego jouw waarneming van je broeders wil beperken tot het lichaam, zo wil de Heilige Geest jouw visie bevrijden en je de Grote Stralen laten zien, die zo onbeperkt van hen uitstralen, dat ze reiken tot God. Het is deze omslag naar visie die zich in het heilig ogenblik voltrekt.’(T15.IX.1:1,2).

Dat betekent niet noodzakelijkerwijs dat we ook lichtstralen om iemand heen zien. Het is een omslag in onze waarneming die plaatsvindt in de denkgeest wanneer we toelaten dat in het heilig ogenblik veroordeling vervangen wordt door vergeving.

Inderdaad, het is het leren zien met de Heilige Geest.

Terwijl de pelgrims zich weer over het oranje boek buigen kleurt de avondzon een gloedvolle oranje hemel tevoorschijn. En op de tonen van haar stralen weerklinkt de innerlijke roep van de pelgrims. 

Licht Gij ons met uw stralen,

o, licht der wereld, voor,

opdat wij niet verdwalen

of struiklen op ons spoor!

(gezang 423 – Liedboek der Kerken)

2016 (135)

Als antwoord op het verlangen van de pelgrims vliegt vanaf de oceaan als een bird de belofte van birth hen tegemoet…

2016 (418)Heaven on earth…Each holy birth…A remembrance of a love divine…

(Asher Quinn)

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 131 - De zandloper | Leave a comment