Category Archives: 122 – De waarde bepalen

Het Pad van de Pelgrims – De waarde bepalen

Goedenmiddag wijze Vrouwe… 

Goedenmiddag AL even wijze Man… 

Enigszins beschaamd las ik in het blauwe boek les 133 voor vandaag: Ik zal geen waarde geven aan wat geen enkele waarde heeft. Dat na terugkomst van mijn bezoek aan geneesheer Koning. In ruil voor 300 euro heeft hij mijn lichaam, bijgenaamd Jan, doorgemeten en vervolgens is het op vier manieren ingestraald met verschillende energieën. Ook werd een flesje druppels tegen virussen meegegeven en een recept voor nog twee soorten druppels die ik speciaal moest bestellen bij de Hahnemann Apotheek in Heiloo. Ik moest er aan denken dat zich in die plaats ‘het putje van Heiloo’ bevindt, volgens sommigen een geneeskrachtige bron en al bekend uit de middeleeuwen. 

Haha, het zal toch geen toeval zijn dat het Elfje tijdens een korte buitenlandse sprookjesvlucht meneer Hahnemann tegen het lijf vloog en hem via TV in beeld meende te moeten brengen.

Aken augustus 2013 107

Maar het heeft geen enkel nut om je beschaamd te gaan voelen. Je bent jezelf op zo’n moment al aan het beoordelen c.q. veroordelen, zo van: ik heb het niet goed gedaan, ik had het anders moeten doen, ik ben weer tekort geschoten, ik ben toch weer in die valkuil gestapt, en noem maar op. Iedere keer, wanneer dan ook en hoe dan ook, dat zo’n gedachte of gevoel bij je opkomt, ook al is het maar ‘enigszins’ een ietsiepietsie, ben je jezelf aan het afbreken. En dat is ook net een virus, dat vreet zich door alles heen. 

Op meer dan één manier heb ik wederom  waarde gegeven aan iets wat geen waarde heeft. Wederom, omdat de oorzaak van het eerdere doktersbezoek ook al een gevolg was van misplaatst waarde geven. Wat dat betreft haiku ik maar wat aan.

de witte wolk weent

 tranen vallen uit het blauw

 op zijn pseud-o-lijf

 ≈ 

 hij schonk het aandacht

als paarlen voor de zwijnen

die knorden van pijn

≈ 

hoe dom kon hij zijn

hij gaf het lichaam waarde

als kip zonder kop

 ≈

Je hebt iets gedaan, in dit geval een bezoek aan de Koning, waarvan je ‘dacht’ dat je dat moest doen, om wat voor reden dan ook. Punt. En als je het idee hebt dat het anders moet, doe je het anders. Punt. En als je het idee hebt dat je ermee moet stoppen, stop je ermee. Punt. Maar geef er geen waarde aan.

Door steeds weer te benadrukken dat je ergens waarde aan hebt gegeven, dat je er geen waarde aan geeft of dat het voor jou geen waarde heeft, geef je jezelf onbewust de boodschap dat het waarde heeft en bevestig je jezelf alleen maar in het feit dat het waarde voor jou heeft. Stop met het analyseren van waar en hoe geef ik waarde. Daarin schuilt ook een zekere gehechtheid. 

In ‘het waarde geven aan’ geeft de CIW natuurlijk veel inzicht, maar als je het inzicht AL hebt, en jij hebt dat na al die jaren wel, hoef je het alleen nog maar toe te passen. Het kan zo zijn dat het dagelijks lezen van de lessen stimuleert in het toepassen, maar het is ook niet ondenkbaar dat door het steeds maar weer lezen van de lessen je erin blijft hangen dat je het nog niet weet en dat je er nog van alles aan moet doen om het je bewust te worden, terwijl jij je het eigenlijk al bewust bent. Door het lezen van de lessen kan er ook een zekere gehechtheid aan wat je nog niet bent in stand gehouden worden en in dat geval kan het ook een belemmering vormen om in te zien dat je het AL BENT. 

Dus…wat zou er gebeuren als je vanaf nu stopt met waarde te geven aan het ‘wel of niet waarde geven aan’?  

Waar en hoe geef ik waarde aan het lichaam en de persoon die daarmee verbonden is? Meer en meer wordt duidelijk dat de ‘Ik Ben’, zeg maar Jerfaas, weinig met Jan van doen heeft. Hooguit dat die waargenomen wordt. Heel wat keren heb ik voor het slapengaan gemediteerd op de gedachte dat Jan die nacht zou overlijden, geprobeerd daar gevoelsmatig één mee te worden. Dan mijn leven langzaam voorbij laten trekken, alle personen die daarin voorkomen gevoeld of daar nog enige wrevel bij te merken was, daarna of ik die kon liefhebben. Zou ik graag samen met hen door de hemelpoort gaan, of hen voor laten gaan? Dan voel je het. Waren er nog plannen voor de toekomst? Wat zou me ‘hier’ houden? Er kwamen geen duidelijke beelden wat hier nog waarde heeft. Toch zullen er dingen zijn die niet voldoende ‘vergeven’ zijn, d.w.z. voor het ego, is Jan, enige waarde inhouden. Zetelen die in het onderbewustzijn? Ik weet het niet. Ik weet niets. 

In het boek Reis voorbij Woorden wordt gesproken over de geloofssprong, de sprong in bewustzijn zogezegd, waardoor er een verschuiving in bewustzijn plaatsvindt. De geloofssprong die mij Thuis zal brengen. Maar ik heb zelf het gevoel dat de geloofssprong niet groot genoeg is geweest, het was maar een hupje. Waarschijnlijk heb ik advies nodig van een geoefend verspringer, beter gezegd ver-springster! Wat vindt VVV, het Vrolijke Verspringende Vissertje, hiervan? Kan er wellicht op TV wijze nog iets van waarde aan toegevoegd worden?

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 122 - De waarde bepalen | Leave a comment