Category Archives: 112 – De donkere nacht van de ziel

Het Pad van de Pelgrims – De donkere nacht van de ziel

Zonder nacht geen dag

Zonder donker geen  licht

Goedendag Tetty, laten we voorzien van nieuwe energie na de nacht nog een supplement toevoegen aan de aflevering uit het droomboek van gisteren. Door de accu-droom en het heftige ziekzijn lijkt het bij jou wel ‘de donkere nacht van de ziel’ en ik meen me te herinneren dat die tweeledig is. Een materiële zuivering en een geestelijke.

Ja, ‘de donkere nacht van de ziel’ klinkt in dit geval misschien wat zwaar, maar ik begrijp wat je bedoelt. En misschien is het ook wel zo. Het boek met de gelijknamige titel ken ik. Het is het bekende boek van Johannes van het Kruis. Het beschrijft de reis van de ziel vanuit zijn lichamelijke thuis naar een vereniging met God, de Eenheid. Deze reis is bijzonder zwaar want het betekent een onthechting van de materiële, zintuiglijk waarneembare wereld om zich ‘met het Licht van de Schepper te kunnen verenigen’. In zijn werken maakt Johannes onderscheid tussen twee donkere nachten: de nacht van de zuivering van de zintuigen en de nacht van de zuivering van de geest. 

De zegening van de donkere nacht van de ziel is de grote spirituele schoonmaak die er plaatsvindt. Het is een zuivering op zielsniveau en je komt eruit als een mens die wel in de wereld maar niet van de wereld is. Tijdens het Pad van de Pelgrims is het niet de eerste keer dat het thema ‘schoonmaak’ aan de orde komt. Dat was o.a. ook al het geval in De nieuwe school-droom en n.a.v. De nieuwe schoenen-droom.

Je kunt het licht niet vinden, tenzij je het donker binnengaat, is een oud mystiek inzicht dat veel verklaart over ‘de donkere nacht van de ziel’. Dit gezegde zie je natuurlijk duidelijk in beeld gebracht in de accu-droom. De donkere nacht houdt in dat je het licht kwijt bent. Dit is natuurlijk niet zo, maar doordat het zo zwak schijnt, lijkt het zo te zijn.

Ja, om licht in de duisternis te brengen, word ik in de donkere nacht op mijzelf teruggeworpen. Je ziet dat ik mij in een soort tussenfase bevind. Aan de ene kant is er de onthechting van de aardse identiteit. Ik mis de aansluiting met de wereld die aan mij voorbijtrekt, er is nauwelijks tot geen herkenning. Aan de andere kant is er nog geen duidelijk waarneembare aansluiting met het goddelijke. Het is een soort niemandsland waar ik even lijk te verblijven. Zo zie je als het ware hoe de donkere nacht van de ziel als metafoor de spirituele ervaring beschrijft van iemand die een fase in zijn leven doormaakt waarin hij of zij zich moeder/vaderziel alleen voelt.   

Het verschijnen van de donkere nacht heeft als het ware een licht-gevende functie. Het herinnert mij aan mijn eigen krachtbron, de altijd aanwezige en beschikbare Lichtbron die ik ben. Aan het einde van de donkere nacht komt het inzicht dat vertrouwen en overgave aan Gods Geest letterlijk en figuurlijk verlichting zal geven. En in het zicht daarvan zullen alle identificaties, projecties en illusies lijkwit worden en sterven, zodat de schemerige schaduwzijden van het bestaan oplossen in het ochtendgloren van de nieuwe dageraad. Zoals een aloud Paaslied zingt:

een heerlijk morgenlicht breekt aan:

de Zoon van God is opgestaan!

Wordt vervolgd…tot NU…

 

Posted in 112 - De donkere nacht van de ziel | Leave a comment