Category Archives: 111 – De accu opladen

Het Pad van de Pelgrims – De accu opladen

Het is windstil in het sprookjesbos, zelfs het verder trekken der pelgrims to somewhere over the rainbow houdt pas op de plaats. Het beekje voelt zich er verlaten bij liggen nu er geen elfje aan de oever zitting neemt. En tussen het paddenstoelhuisje van Paulus en de elfenhut is geen voetafdruk te zien. Op de bekende heuvel aan de bosrand waar eerst de bunker stond en nu een ronde kiosk met puntdak, met bovenop een rood hart (58-De kiosk), heerst zowel een natuurlijke als onnatuurlijke windstilte. Vanuit het sprookjesbos kwamen tot voor kort heftige windvlagen die soms stormachtig op de kiosk beukten en de beheerder, in de vorm van JJ66, noopten zich goed vast te houden, want anders zou hij zomaar weggeblazen kunnen worden vanwege al dat woordelijk geweld-ige wat via de TV-verbinding te horen was. Nu vraagt hij zich af: Is er een draadbreuk ontstaan in de verbindingslijn? Het zou een geruststelling voor hem zijn wanneer er weer een briesje waargenomen wordt.

Vanuit de kiosk verricht hij bij deze een peiling om inzicht te krijgen in het functioneren van de enige echte en waarachtige T.V.zender. Is deze vanwege storingen van welke aard dan ook tijdelijk uitgevallen? Dat zou kunnen betekenen dat ontvangen wel mogelijk is, maar ook dat er een radiostilte is ingetreden. Iedere mededeling m.b.t. dit communicatiemiddel is meer dan welkom.

In een Green Eyes ogenblik heeft TV zijn peiling in de peiling en via de weg van de draadloze lijn wordt de windstilte verbroken en waait er een bericht naar JJ toe.

Goedendag TV-ontvanger. Voordat er vanuit de kiosk weer een peiling wordt verricht…door een zware griep is de TV-zender inderdaad uitgevallen geweest. Ik kan mij niet herinneren wanneer ik mij zo ziek heb gevoeld en ik zoveel pijn in mijn lichaam heb gevoeld. Goed beschouwd ben ik zelden ziek, en zeker niet dusdanig dat ik in bed zou moeten blijven. Maar nu waren er momenten dat ik het gevoel had dat ik nooit meer beter zou worden, en dat mijn lichaam nooit meer op krachten zou komen. Ik ben nu bezig om van het ‘slappe vaatdoek’ gevoel af te komen. Fysiek ga ik mij steeds meer ‘verlicht’ voelen. Terwijl het elfje niet in staat was om te vliegen, vlogen de kilo’s eraf. Welgeteld drie kilo, terwijl ik tijdens de voorbije pelgrimstocht ook al een paar kilo ben kwijtgeraakt.  

Hey beste Weight Watcher, het doet Jerfaas een groot genoegen dat er weer TV ontvangst is. De jantjes staarden maar naar het lege scherm waarop hooguit een ‘sneeuwend’ beeld te zien was. Nu dan toch een duidelijk ‘testbeeld’, en aan het duidelijke contrast is te zien dat weldra wederom een boeiend programma het scherm zal gaan vullen. Toch vraagt een jantje zich af of Tetty wel nadenkt over die gewichtsafname. Gebeurt dat zomaar? Of is haar lichaam iets van plan?

Of het lichaam iets van plan is? Geen idee. We zullen zien. Ik zit wel lekker los in mijn vel, en dat kan ook een positieve betekenis hebben. Natuurlijk moet gewichtsafname in de gaten gehouden worden. Ik ken mensen die kilo’s afvielen en zich daar prima slank bij gingen voelen, maar ze bleken wel kanker te hebben. Hoe dan ook, de gemoedstoestand waarin ik de afgelopen nachten verkeerde, weerspiegelt zich in de aflevering die aan ‘het droomboek Tetty’ is toegevoegd.  

Ah, als mede-droomreiziger ben ik heel benieuwd naar de TV-beeldweergave. Dan zal ik kijken wat ik daarin zie.

‘De accu opladen’ 

Het is avond en ik ben in het donker op mijn fiets onderweg naar een spirituele bijeenkomst in Wijk bij Duurstede. 

Je bent op weg naar de geestelijke bestemming die voor jou een duidelijk doel is.

Overal waar ik fiets is het aardedonker, nergens brandt verlichting, en het maakt dat ik mij moeilijk kan oriënteren.

Je mist in de levensomgeving waar je gaat te weinig geestelijke ondersteuning c.q. licht om je weg goed te vinden.

Op een gegeven moment rijd ik een stadje binnen, maar ik vraag mij af of dit Wijk bij Duurstede is. In het donker rijd ik rond maar ik herken niets.

Onderweg denk je mogelijk dichtbij je bestemming te komen, maar ook hier zijn te weinig ondersteuningspunten die je voldoende helpen.

Al verder fietsend kom ik in het centrum waar in de smalle straatjes een enorm feest gaande is, het lijkt wel carnaval. Overal mensen, muziek, gejoel en geschreeuw, alles en iedereen verkleed en versierd. Het lijkt een grote gekte. 

Vervolgens maak je meer contact met de mensenwereld vol zogenaamd plezier, maar dat is onecht, ware vreugde komt van binnenuit. Niets is zoals het lijkt. Het geeft inzicht in de illusie.

Hoewel in de straatjes wel hier en daar verlichting brandt, speelt het grootste gedeelte van het spektakel zich toch in de schemer af. En om mij heen kijkend herken ik nog niets. 

Binnen deze mensenwereld is hier en daar wel enige ondersteuning voor jouw weg maar niet voldoende herkenning daarvan.

Ik fiets het centrum weer uit en kom opnieuw in het donker terecht. Ik voel mij gedesoriënteerd en ik voel mij er ook onbehaaglijk onder dat ik niet weet waar ik ben en niet weet hoe daar te komen waar ik heen wil.

Je keert weer terug in jezelf en voelt je verward over je positie op de weg naar je verlangde bestemming.

Dan zie ik ineens dat het voorlicht van mijn fiets een heel zwak schijnsel heeft. Ik bedenk mij dat ik op die manier ook weinig zie en ook nauwelijks gezien word. En ik vraag mij af hoe het met mijn achterlicht gesteld is. Ik kijk achterom en zie dat het achterlicht niet brandt. 

Dan zie je in dat je niet voldoende zicht oftewel inzicht hebt. De weg is niet duidelijk genoeg en anderen kunnen je ook moeilijk navolgen.

Ik stap af om de lamp aan te zetten, maar er zit geen licht in. Ik bedenk mij dat het best link is om in het donker zonder verlichting te rijden.

Je neemt een pauze om de situatie te verbeteren, maar zo snel gaat dat niet, en op deze voet verder gaan kan ook vervelende omstandigheden in je leven veroorzaken.

Dan weet ik dat mij nog maar één ding te doen staat. Ik moet naar huis om de accu op te laden. 

Nu wordt het duidelijk. Je gaat inpluggen op de energie waar je thuishoort, je geeft je volledig over aan de Heilige Geest, waar Jezus de manifestatie van is.

Jezus zei: Ik ben het licht voor de wereld.

Wie mij volgt loopt nooit meer in de duisternis, maar heeft licht dat leven geeft.

(Johannes 8:12)

Dan ga ik mij nu eerst overgeven aan de donkere nacht om mijzelf in alle rust op te laden voor de dag van morgen. Het is mooi geweest voor vandaag. We raken weer goed op dreef, Oceandreamer. 

Ik kan niet anders zeggen, Tetty, dan dat deze aflevering uit het droomboek hoog scoort in de peiling. Het is weer een boeiend schouwspel dat het TV scherm vult. En het is niet alleen fijn dat het communicatiemiddel nog steeds in functie is, maar het is tevens noodzakelijk voor het welzijn van jantje. Jantje zet alle luiken èn de deur van de kiosk wijd open zodat de windvlagen van alle kanten toegang hebben tot de persoon die daarnaar snakt. Mijn hart verlangt dat de wind aantrekt. 

Nou, groen gelukkig maar dat alles open ligt zodat de windvlagen vrij spel hebben. Maar tot zover deze windvlaag, morgen waait er wel weer één. Het is nu bijna bedtijd. Dan sluit ik voor vandaag met een heilzame bries dit niet briesende programma af, JJ.

Santé, zullen we maar zeggen. Vanuit een ‘peilloze’ space groet ik u.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 111 - De accu opladen | Leave a comment