Category Archives: 104 – Bewustzijn

Het Pad van de Pelgrims – Bewustzijn

Nog voordat de dag goed en wel is opgestaan, is Paulus al opgestaan. Zittend in het stilaan opkomende ochtendzonnetje gaan zijn gedachten naar het elfje. Heeft zij zich in vrede ter ruste gelegd? Is zij fris en monter ontwaakt? Hij hoopt dat van ganser harte.

Aangespoord door de oproep aan Mozes: ‘Ben je gereed? Wens je te gaan’ volgt hij al snel de Elfenroute, het spannende spoor naar het elfenhutje, waar het beeld van Jerfaas en de jantjes nog altijd naast de Lelietjes op tafel staan. Daarnaast liggen het blauwe boek en het oranje boek opengeslagen, waar het elfje in verdiept is. Nadat het elfje zich in vrede ter ruste had gelegd, is zij voor dag en dauw fris en monter ontwaakt en met zulke boeken op tafel zit ze er gekleurd bij.

Terwijl Paulus dit vredige tafereel aanschouwt, kan hij niet anders zeggen dan: Vrede zij met u.

Opkijkend uit de boeken klinkt uit het elfenmondje: Ook met u zij de Heer.  

Geliefde Elf, het verlangen van de mens om te worden tot wie hij of zij in diepste wezen is, brengt mij bij deze aflevering van de pelgrimsdag. Aangespoord door Mozes, aan wie God zich bekend maakte met de naam IK BEN DIE IK BEN.

Zoals bekend vond in het brandende niet verbrandende braambos deze sprekende openbaring plaats. IK BEN, om het bewustzijn aan te duiden of het ‘zijnde’: dat wat IS.

Ja, het is een ‘Wonder’lijke gebeurtenis, waar Mozes getuige is van Zijn Aanwezigheid. En hoe ervaart mijn medepelgrim, zij van Visser, dit op dit moment?

Het Vrolijke Vissertje ervaart in Volkomen Vrede Zijn Aanwezigheid zoals dat ook ervaren wordt in het beeld dat ik steeds voor mij zie sinds ik mijn kompas heb gericht op het ‘Hoge’ noorden; het beeld waarin ik mij als een kind bij de hand laat nemen en laat leiden. 

En als ik dan CIW les 173 lees: Ik doe een stap terug en laat Hem de weg wijzen. Ik ga met God in volmaakte heiligheid, dan voel en zie ik dat in mijzelf en in alles om mij heen. Een gevoel dat voortvloeit uit mijn besluit los te laten wat mij deed struikelen: de gedachte dat ik oud nieuws zit te lezen en op zoek ben naar wat ik al gevonden heb. Want anders kan de Weg die ik ga niet aan mij verschijnen. 

Dus niet lezen in de zin van: ja, ik begrijp het, ik snap hoe het werkt, ik weet hoe het in elkaar zit, en gezien mijn ervaring weet ik hoe het is enzovoort… Maar lezen vanuit: ‘ik weet niets’ en lezen als een kind met een ontvankelijke geest, dat zich bij de hand laat nemen en laat leiden. Zo heb ik ieder woord in het oranje boek met vol-ledige aandacht tot mij genomen en geproefd, gevoeld en ervaren. En het werkt. Ik constateer dat het diep en krachtig in mij doordringt en doorwerkt. 

Via de heldere en duidelijke bewoordingen laat ik mij stap voor stap meenemen en de simpele sprekende oefeningen en voorbeelden zijn krachtig in al hun eenvoud. Zoals deze oefening bijvoorbeeld die de schrijver C.B.Zuijderhoudt in hoofdstuk 2 beschrijft betreffende de vraag: Wat ben ik?  

Laten we – om de vraag wat u werkelijk bent te beantwoorden – eens kijken wat er precies gebeurt als u gewoon het dagelijks bestaan ervaart. Ik maak daarbij meestal gebruik van de volgende simpele oefening: zoek ergens een stil plekje en ga daar rustig zitten. Sluit uw ogen en oren en stop uw gedachten eventjes. Dat laatste kunt u doen door bijvoorbeeld diep in te ademen en uw adem in te houden. Dan stopt het denken voor enkele ogenblikken. ‘Kijk’ vervolgens gedurende die gedachtestilte aandachtig wat er gebeurt binnen in uw hoofd. Het is daar donker en stil. Wacht net zolang totdat er een gedachte of een beeld opkomt en zich aan u ‘laat zien’.

Het mag ook een gevoel of geluid zijn dat zich laat ervaren. Dan zult u simpelweg constateren dat u als het ware die opgekomen gedachte of dat gevoel in uw innerlijk gewaar wordt. Het doet zich aan u voor. U stelt de komst en aanwezigheid van die gedachte of dat gevoel vast. Blijf even stilstaan bij dit simpele feit. 

Want dat betekent, dat datgene wat innerlijk gewaar wordt, onafhankelijk bestaat, los van die opgekomen gedachte en los van dat gevoel. Het betekent tevens dat dit potentiële gewaarworden ook aanwezig is zonder dat er een beeld, een gedachte of een gevoel is, maar dat het dan als het ware leeg is, zonder inhoud. Dat was immers ook het geval voordat die gedachte of dat gevoel zich bij u voordeed, toen het nog donker en stil was in uw hoofd. 

We noemen die continu aanwezige beschikbaarheid tot gewaarworden, die mentale aanwezigheid: bewustzijn. En dat bewustzijn is eigenlijk uw wezen, dat wat u ‘ik’ noemt. U leeft, u opereert als het ware als dat bewustzijn en wel continu, de hele dag door. Dát is de feitelijke gang van zaken. Het is van groot belang dat u dat helder ziet. 

Als u er scherp op gaat letten, zult u gaan herkennen dat dit bewustzijn voelt als uw diepste kern, als uw eigenheid. Als u zelf. Dit vermogen tot gewaarworden maakt het mogelijk dat hetgeen zich voordoet, ‘tot bestaan’ komt. Dit bewustzijn ‘schept’ dat wat zich manifesteert; het brengt het tot aanzijn. 

Tetty, weet je nog wat ik ooit zei na de hunker in de bunker: ik verlang ernaar om altijd de Liefde van God te voelen, voor iedereen en alles wat leeft. Ik verlang er dus naar altijd de Vrede te voelen die alle verstand te boven gaat. Nu is dat niet zo, korte momenten lijkt het enigszins in de buurt van die Liefde en Vrede te komen en dan is het weer weg. Dan is het ego, zijn de jantjes, weer actief.

Als ik nu gewoon even hardop voor mijzelf spreek, gebruikmakend van de termen in hoofdstuk 2, dan zeg ik: in mijn innerlijk schep ‘ik’ een ervaring van iets in de buitenwereld wat verhindert die Liefde en Vrede te voelen. Hoe kan dat? De CIW zegt dat we vanuit de al vaker genoemde onbewuste schuld een vorm van ‘zelfhaat’ voelen en die naar buiten projecteren. Er is dus niets buiten het bewustzijn, de hele wereld zit in ons innerlijk, ook de fietser die mij zowat van de sokken reed, zoals je kon zien in de kijkdoos die ik jou ooit voorhield (53 – Ego in actie).

Mijn spirituele ervaringen, waarvan de meeste niets met de zogenaamde Jan te maken hadden en enkele wel, zaten dus in mijn ‘innerlijk’, mijn bewustzijn? Het is nog te vroeg om van het oranje boek een verklaring te verwachten, we zullen het eerst door moeten werken. Ik lees verder:  

Met bewustzijn bedoelen we dus niet de interpretatie die een chirurg aan dit woord geeft. In zijn ogen is men ‘bij’ bewustzijn, of ‘buiten’ bewustzijn en dat kan niet. Het kan hoogstens zo zijn dat de zintuigen het bewustzijn tijdelijk niet van de nodige prikkels en daarmee van inhoud voorzien of dat het brein disfunctioneert. Dan is het daarmee leeg bewustzijn, bewustzijn zonder actuele ervaring. Bewustzijn zoals wij dat hier bedoelen heeft een geheel andere betekenis dan in het ziekenhuis. 

Mooi om te lezen, JJ. Dit raakt bovendien exact aan mijn eigen ervaring. Toen ik destijds na mijn BDE weer wakker werd uit de narcose, hoorde ik zeggen: ‘Ze is weer bij bewustzijn’, en ik dacht: ‘Er is geen sprake van bij bewustzijn zijn of buiten bewustzijn zijn. Ik ben Bewustzijn en Bewustzijn heeft geen begin en geen einde en wordt los van het lichaam ervaren.’  

De ervaring terug te komen in een lichaam en weer in de beperktheid van een lichaam te zijn, laat zien, ondanks de bewustwording Bewustzijn te zijn, hoe sterk de conditionering van identifcatie met het lichaam is. Dus na het ontwaken in Bewustzijn volgde het proces van integratie. Verstandelijk begreep ik wel dat ik niet het lichaam ben, maar het weten en begrijpen is niet voldoende.

Het belangrijkste is om te voelen dat je niet het lichaam bent, beter gezegd, niet uitgaan van het feit dat je niet het lichaam bent, omdat je dan juist realiteit geeft aan een lichaam waarmee je je identificeert, maar uitgaan van het Bewustzijn dat je bent. Het is de omkering van je aandacht. Gaandeweg is toen ook het besef en de ervaring gekomen dat ik niet in een lichaam zit, maar dat het lichaam in mij zit. Het lichaam is een verschijningsvorm in Bewustzijn.  

Dus niet alleen wat betreft de oefening die C.B.Z. geeft, maar ook door mijn ervaring na de BDE, kan ik mij dan ook helemaal vinden in wat gezegd wordt: In dit onderzoek heb je nog niets van anderen aan hoeven te nemen of te ‘geloven’, je kon alles zelf constateren. Overtuigd raken puur door eigen ervaring. Niet door wat je elders leest, hoort of wordt aangepraat. 

Ik ervaar het gaan van de weg aan de hand van dit boek als pure ervaring. Ik ervaar hoe wijd je innerlijk wordt, hoe je bewustzijn verruimd en hoe je jezelf als persoon voelt verdwijnen. Ik voel het gebeuren. En dat ik het besluit nam om datgene los te laten wat mij deed struikelen en mij te laten leiden als een kind wordt voor mij nog eens bevestigd door Herhaling V van de CIW die mij diep raakt:

Sterk onze voeten, Vader. Laat onze twijfels bedaren en onze heilige denkgeest stil zijn, en spreek tot ons. We hebben geen woorden om aan U te geven. We wil­len slechts naar Uw Woord luisteren en het ons eigen maken. Leid onze oefening, zoals een vader een klein kind langs een weg leidt die het niet begrijpt. Toch volgt het, zeker dat het veilig is, omdat zijn vader het de weg wijst. (Wd1.hV.Inl.2:1-6) 

Zo brengen we onze oefening bij U. En als we struikelen, helpt U ons overeind. Als we de weg vergeten, rekenen we op Uw onfeilbare herinnering. We dwalen af, maar U zult niet vergeten ons terug te roepen. Versnel onze voetstap nu, op­dat we zekerder en sneller tot U kunnen gaan. En we aanvaarden het Woord dat U ons biedt om ons oefenen tot één geheel te maken, wanneer we de gedachten her­halen die U ons gegeven hebt. (Wd1.hV.Inl.3:1-6)

Het is al avond als het Elfje haar vaste avondrondje loopt. De stilte is nog geen seconde van de zijde van de dag en van het Elfje geweken. De Stilte is Alomtegenwoordig aanwezig. Deze ene Elfde dag was als duizend jaar en was er één uit duizenden, zoals het beekje ook één uit duizenden is. De wijze waarop ze beiden uiting hebben gegeven aan een Vast Voornemen klinkt  beloftevol.

En vanuit de goddelijke diepte van de oceaan van bewustzijn waaruit het leven wordt geput waait over de hills the song van Hillsong de Oceandreamers tegemoet. 

You call me out upon the waters
The great unknown where feet may fail
And there I find You in the mystery
In oceans deep
My faith will stand

And I will call upon Your name
And keep my eyes above the waves
When oceans rise
My soul will rest in Your embrace
For I am Yours and You are mine

Your grace abounds in deepest waters
Your sovereign hand
Will be my guide
Where feet may fail and fear surrounds me
You’ve never failed and You won’t start now

So I will call upon Your name
And keep my eyes above the waves
When oceans rise
My soul will rest in Your embrace
For I am Yours and You are mine

Spirit lead me where my trust is without borders
Let me walk upon the waters
Wherever You would call me
Take me deeper than my feet could ever wander
And my faith will be made stronger
In the presence of my Savior

Oh, Jesus, you’re my God!

I will call upon Your name
Keep my eyes above the waves
My soul will rest in Your embrace
I am Yours and You are mine 

(Hillsong)

Keep my eyes above the waves raakt het hart van de pelgrims en ze slaan hun geestelijke ogen op om boven de aardse werkelijkheid uit te kijken. Zoals Mozes het brandende braambos in vuur en vlam zag staan, zo zien de pelgrims hoe boven de oceaan de hemel zich verheft als een onverterend vuur, het symbool van de geest. Spirit lead me.

En op het ritme van het harmonieus verklankte verlangen voltrekt zich de ware pelgrimstocht van hun geest. Voortgedreven door het sneller stromende beekje versnellen als van-Zelf hun voetstappen en volgen de pelgrims het spoor naar waar het brandende braambos van spreekt: het spoorloze, grenzeloze, ruimteloze, tijdloze Zelf. En…where feet may fail…Spirit lead me… 

Met een door stilte gewassen ziel stelt het Elfje zich voor dat Paulus nu op een plek zit, luisterend naar de Stilte die spreekt. En voordat de nacht zich over hen uitspreidt, fluistert ze vanuit de Stilte die Liefde is: Welterus…sssssstttttt…ten.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 104 - Bewustzijn | Leave a comment