Category Archives: 102 – Elf-en-nieuws

Het Pad van de Pelgrims – Elf-en-nieuws

Goedemiddag reizige Elf…

Goedemiddag wijze(nde) man…

Mijn grote dank voor het rijk geïllustreerde verslag van je belevenissen. Dat er zelfs een school naar het boskaboutertje is genoemd is niet verwonderlijk, want er lijkt met terugwerkende kracht zelfs een apostel aan die naam gekoppeld te zijn.

Ja, zoals het Elfje zich verbonden voelt met het boskaboutertje, zo voelt Tetty-11 zich verbonden met die bedoelde apostel, gezien de BDE-lichtervaring die hij had op de weg naar Damascus en zijn ontmoeting met Jezus daarin. Voor de apostel Paulus bleek dit ook een transformerende ervaring te zijn. Ooit verscheen op het TV scherm de film ‘Paulus’ uit de serie ‘De Bijbel’.  

Ik vind die film indrukwekkend om te zien, JJ. Ten eerste omdat het raakt aan mijn gevoel en de herkenning daarin, maar ook door de weg die Paulus na zijn bijnadoodervaring is gegaan, waarvan ik naar mijzelf kijkend het gevoel heb ik dat ik die weg meer uitgesproken zou kunnen en willen gaan. Dit komt in mij op nu ik in het oranje boek dingen lees betreffende de weg van de mysticus die ik al heb ervaren. 

Mystiek is het hartstochtelijk streven naar een persoonlijke vereniging van de ziel met God, met het goddelijke. 

In de mystieke ervaring verdwijnt de ‘andersheid’ en wordt de wereld als een geheel ervaren. 

Open je hart voor een mystieke ervaring waarin God zijn wezen aan je kan openbaren. 

De herkenning van mijn wezen heeft plaatsgevonden. Het heeft geleid tot eenwording met God. Ik heb zicht op de Eeuwigheid gekregen. Hoezo de drang om te weten wat ik kan weten. Ik heb de Waarheid ontmoet. Ik heb mijzelf verloren, ben opgegaan in God. Terwijl ik daar nooit bewust naar gezocht heb, zoals kennelijk het kenmerk van een mysticus is. Het viel mij toe. Ik heb alles al, ik ben alles al.  

Feitelijk lees ik mij Zelf als oud nieuws. Nieuws, waarvan de inkt slechts wat verbleekt is, maar prima leesbaar. En nu lijkt het dat ik op zoek ben naar wat ik al gevonden heb. Houd ik mijzelf nu voor de gek? Doe ik dit nu allemaal om de onverdunde versie van mij Zelf weer te ervaren c.q. te lezen? Waarom ga ik niet gewoon borduren in plaats van een mystieke weg te gaan?

Ja, zoekend z-elfje, waarom zou je wel en waarom zou je niet ‘de weg’ gaan? Het is mijn stellige overtuiging dat we eigenlijk niets doen, maar het lijkt zo. Alles is in beweging in een voor ons niet zichtbare samenhang. Maar wij, oftewel het ego, maakt er altijd iets persoonlijks van; het is ‘mijn’ leven, of het is ‘mijn’ ervaring. Het zijn ‘mijn’ gedachten of inzichten. Er is louter een subtiele keuzemogelijkheid voor ons.

Het ego is een feit. Maar er is geen persoonlijk ego, het is collectief. Het verschijnt als miljarden persoonlijkheden. Wij zijn Liefde, wij zijn Vrede, wij zijn het beekje en het elfje. We zijn puur Bewustzijn. En iedere gedachte, ook de geringste, die gevoelens van onvrede meebrengt, is niet van ons. Maar we kunnen denken van wel! Ze zijn moeilijk te ontwijken, dat is het smalle pad.

In mij borrelt de bron van Gods Geest, maar dit soort vragen pruttelen omhoog. Weet je waar ik als het ware moe van kan worden? Van alles wat erin zit en wat er graag uit wil, en wat ik er graag uit wil laten komen, maar wat er niet uit lijkt te komen. Het geeft tetje-twijfel de gelegenheid om even om de hoek te kijken. 

Het getuigt van de obstakels die we op het smalle pad zullen tegenkomen. We hebben al eerder gezien dat die worden opgeworpen door de figuren op de oever, de ‘persoonlijke begeleiders’, de jantjes en de tetjes. Ze verschijnen als gedachten, als meningen, als emoties, enzovoort. Nogmaals, samen vormen ze het collectieve ego, en ieder mens heeft zijn deel gekregen. Zonder ego, dus zonder jantjes en tetjes zijn we Verlicht, zijn we Eén. Daarheen leidt ‘de weg’.

Ja, IK BEN Bewustzijn waar tetje-twijfel als vorm in verschijnt. En zolang de identiteit nog in de verschijningsvorm ligt…

Er is geen identiteit. Een identiteit is ook niet meer dan een idee. Alles wat de verlichte mensen en de CIW en de Veda’s, enzovoort, gemeen hebben wijst naar het AL. Dat is God en daar is geen Jan en geen Tetty. En als die er nog zullen lijken te zijn onder welke naam of als welke entiteit dan ook, dan is dat een ‘ik’ en die bestaat niet.

Ik heb het al eerder gezegd, Paulus, met name toen we over ‘symbolen’ spraken, maar tijdens mijn bijnadoodervaring heb ik één ultiem moment ervaren dat ik het Licht ben. Het oplossen in het Licht, in een transparant Niets, is het Zijn. Dan is er ervaren, zonder dat er iemand is die ervaart, zonder dat er iets is dat ervaren wordt. 

Maar buiten dat moment ben ik in wat zich verder afspeelde tijdens mijn BDE nog degene die waarneemt en is er datgene wat ik waarneem. Dus er is dualiteit. Je bent degene die ziet en voelt, en er is iets wat je ziet en voelt. Als er herkenning is in wat je waarneemt, maak je het je eigen en is het eigenlijk ook in jou. Dan kun je het op twee manieren waarnemen: binnen je en buiten je. Het is een overweldigend moment waarop je beleeft dat je iets zowel buiten jezelf als in jezelf, tegelijkertijd, waarneemt. In en buiten jou is er harmonie. Dan is de balans gevonden tussen mens en Zijn.

If you can get the inside right, the outside will fall into place.

(Eckhart Tolle)

Eckhart Tolle zegt: Menselijk is vorm. Zijn is vormloos. Mens en Zijn staan niet los van elkaar, maar zijn met elkaar verweven. Meesterschap in het leven gaat om de balans vinden tussen niet-doen en doen, tussen stilte en denken, tussen Zijn en worden.

Dan ben ik het meisje met de roze gympen aan, dat als een koorddanseres met het hoofd omhoog voetje voor voetje naar de deur loopt, zoals jij mij ooit heel ‘beeld’ig zag, JJ. 

Ja, nog even inhakend op wat je net zei; hoe mooi het in sommige sferen ook is volgens de ervaringen van deze en gene, het is nog binnen de illusie, en grote kans dat er weer een reïncarnatie komt. Om de CIW nog maar eens aan te halen; we dragen een onbewuste schuld bij ons en die zorgt voor al die projecties van zogenaamde andere mensen en alle kleine en grote ergenissen die we gebruiken om ons te onderscheiden van anderen. Zolang we nog dat soort ideeën hebben waar we over struikelen, is ‘de weg’ nog hard nodig.

Ja, zo lijkt het, maar het neemt niet weg dat de oranje draad die zich aan de hand van het oranje boek ontspon, bij mij even slap lijkt te hangen. Ik voel de neiging in mij opkomen om te zeggen: Geef mij één reden waarom ik die draad weer zou oppakken?  

Nou, ik hoop wel, Tetty, dat we samen het oranje boek lezen en diep kunnen doorvoelen. We hebben het al meermalen besproken; wanneer het ‘ik’ verdwijnt, dan is echt geluk pas mogelijk. Kijk, als de omstandigheden allemaal meezitten en het lichaam zich rustig gedraagt, de kinderen gezond, de portemonnee gevuld, enzovoort, dan kan het lijken of ‘ik’ in vrede ben, maar dat is een gevoel van verzadiging. Wanneer de zogenaamde omstandigheden zich wijzigen, kijk dan op de vredes-thermometer en kijk op de lichtkrant in het hoofd welke gedachten er voorbij komen.

Sowieso zijn alle gedachten die voorbijkomen gewoonlijk egogedachten, ze gaan over de persoon Jan die niet bestaat. Tijdens mijn diverse ervaringen in de onbelichaamde toestand was er steeds een soort ‘ik’ want het perspectief was dat er in de meeste gevallen anderen waren. Nou, dat is dus geen eenheid. Het was een geweldig gevoel, rust, licht en een soort inzicht, maar het was niet Jan.

Om iets te zien moet daar licht op vallen. Alles wat je ziet is dus nog niet wat je bent op grond van het feit dat jouw licht daar op valt. Dus hoe meer je bent, hoe minder je ziet. Totdat je uiteindelijk niets meer ziet van wat je bent. Jouw zien gaat dan over in een andere vorm, waarin je bent wat je bent. Dan zie je het van binnenuit. Dan is er dus niets meer en tegelijkertijd is er alles, oftewel Zijn en niet-Zijn.

Eenmaal verenigd met de Oceaan van het Zijn is de dualiteit van deze en gindse oever verdwenen, zoals het zich geopenbaard heeft in de droom ‘Het meer van Lugano’. Het Pad van de Pelgrims dat voor de Oceaangangers als inzicht diende om aan de ‘overkant’ te komen, is dan verlaten en achtergelaten.

Alle verlichten spreken over een toestand die geen ‘ik’ bevat, maar toch is er nog een lichaam. Daar kan Jan niet naar toe, Jerfaas wel. En Meester Eckhart spreekt daar ook over. Dus laten we het spoor volgen, snif-snif-snuffel.

En laten we, zolang we nog buiten de Hemelpoort verblijven, naar al wat we zien met de heilige visie  en de ogen van Christus kijken. Laten alle verschijningsvormen ons zuiver toeschijnen, zodat we er in onschuld aan voorbij kunnen gaan om ons samen naar het huis van onze Vader te begeven, als broeders en de heilige Zonen van God. (WdII.263.2:1-2)

De Weg is vol uitdagingen, Maar ze worden en zijn doorzien, of niet? Our eyes are focussed, right?

Natuurlijk zijn ‘our green eyes focussed’. Dat kan toch niet anders als we Hans en Grietje zijn. Als ‘hand in hand, van hart tot hart, als één ziel’ zijn we ‘op weg’.

Geliefde Elf, is het dan met uw welnemen mogelijk om morgen rond elven de Secret Garden te betreden?

Goed, misschien trekt de oranje draad morgen weer aan en is de TV nieuwsflits wat flitsender. Vroeger klonk het op tv: ‘Dit was Brandpunt, goedenavond’, nu klinkt het uit TV: ‘Dit was Elf-en-nieuws, goedenacht’.

En met een Dag Paulus, met een aai over je bolletje van ‘juf’, besluit het Elfje deze reis door de dag.

wordt vervolgd…tot NU…

 

Posted in 102 - Elf-en-nieuws | Leave a comment