Category Archives: 101 – Follow the Leader

Het Pad van de Pelgrims – Follow the Leader

Vanaf het moment dat het Elfje zich tegen de avond terugtrok in haar boshutje om zich fysiek te gaan voeden, is het weekend voorbij gevlogen. En het hele weekend ademde vrede. Het oranje boek lachte haar toe vanaf de boekenplank en daar bleef het bij. Maar nu zit ze als een zonnetje een sprookjesachtige oranje dag in het zonnetje te beleven. Ver weg maar toch dichtbij hoort ze zoals altijd het beekje. Paulus heeft ze nog niet gezien. Misschien zit hij nog in zijn paddenstoelenhuisje, of zit hij op het terras achter zijn huisje in het zonnetje de krant te lezen. Het maakt niet uit. Ook al heeft ze hem nog niet gezien, toch ‘ziet’ ze ‘hem’, zelfs al ze even later al fladderend het sprookjesbos verlaat en in de wereld van de mensen terechtkomt. En dat nog wel op een plek waar men onderwijst en onderwezen wordt.

Ja, denkt het Elfje, hoe kan het ook anders, in of uit het sprookjesbos, het maakt niet uit. Waar ik ook ga, daar is hij, zegt ze in zich Zelf. Terwijl ze al fladderend haar tocht voortzet richting dijk, rivier en bos moet ze ineens denken aan wat Jezus tegen haar had gezegd: ‘Waar jij gaat, daar zal ik zijn. Ik ben altijd bij je en ik ga overal met je mee.’ Dat is het Bewustzijn.

Op de dijk aangekomen ziet ze het voor zich. Follow the Leader. Ja, maar niet als een schaapachtig lid van de kudde die al slaapwandelend achter een zogenaamde zelfbenoemde leider, meester, goeroe, dominee of wat voor leraar dan ook aan loopt. Follow the Leader. Niet geleid door het onware zelf, maar geleid door het Ware Zelf, de innerlijke leraar. Je eigen Meester. Ben je gereed? Wens je te gaan? klonk het in het boekje ‘Het onpersoonlijke leven’, waarbij Mozes het visioen van het beloofde land kreeg. Follow the Leader. In vol vertrouwen het pad gaan met de innerlijke Jezus die het ons heeft voorgeleefd.

Follow the Leader. We hoeven slechts een navolger te zijn. Niet om als een mak schaap de herder te volgen, want daarvoor zijn we niet geboren. Je bent je eigen zieleherder. In navolging daarvan zullen we op het eigen unieke pad de grens overtrekken en het beloofde land betreden. Follow the Leader.

En in de verte hoort ze bij het beekje de uitspraak van Jezus opborrelen over de verloochening van het zelf ter bekering. Jezus zegt, dat wie zijn oude zelfzuchtige ‘ik’ verloochent en zijn leven opgeeft of ‘verliest’ ter wille van Christus, zal leven. Wie oren heeft, die hore…

Want zo wie zijn leven zal willen behouden, die zal hetzelve verliezen;

maar zo wie zijn leven verliezen zal, om Mijnentwil, die zal hetzelve vinden.

(Mattheüs 16:25)

Deze uitspraak heeft het Elfje aan den lijve ondervonden. En in over-Eén-stemming fladderen haar haar woorden naar het beekje. 

Zo’n uitspraak is tegen menig psychologisch zeer been, waar de ‘ik’-gerichtheid vaak hoogtij viert. In menig therapeutische sessie wordt zelfverwerkelijking, zelfwaardering, opkomen voor jezelf, en eigenwaarde verkondigt. Het opwaarderen van de persoonlijke identiteit, wie je bent en zijn mag, plaatst het ‘ik’ in het middelpunt. Wie dat doet, zegt Jezus, zal zijn leven willen behouden en hetzelve niet vinden. 

Ooit kwam mij een stukje tekst onder ogen, ik weet niet meer wie het geschreven heeft, maar daar kon ik mij helemaal in vinden.

Psychologische hulp helpt je vaak niet uit je persoonlijke crisis. Het biedt in veel gevallen lapmiddelen. Ze houdt zich uitsluitend bezig met symptoombestrijding, namelijk met het ik, en niet met het Zelf. De enige therapie die werkt is deze: gij zijt Goden. 

Je bent een goddelijk wezen en als je eenmaal contact maakt met die goddelijke vonk die jij in wezen bent, dan is er geen enkele reden meer voor minderwaardigheid of wat dan ook. Dan heb je je wezenlijke eigenwaarde gevonden, dan valt er voor het ego niets meer te bewijzen, dan kun je alles achterlaten en met geduld en overgave de weg gaan die voor je ligt.  

In therapeutische termen vertaald is de enige therapie die werkt dus een gnostische therapie, een therapie die je uit de droom helpt van het ego en je in contact leert komen met je Zelf, met de totaliteit van de kosmos waar je onlosmakelijk deel van bent, en met de geest van die kosmos die uitstroomt in al-wat-is tot in elke cel van jouw lichaam. 

Ik heb mij dat altijd voor ogen gehouden als mijn blik dreigde te vertroebelen door het ‘ik’. En ik prijs mij gelukkig dat de hulp, in de vorm van Maurice, die mij begeleid heeft gedurende mijn verdwaald verlangen in de zoektocht naar de hemel op aarde, niet aan symptoombestrijding deed. Hij maakte het mij mogelijk te ontdekken waarmee ik mijzelf omhuld en bekleed had, wat een illusie bleek te zijn en wat mij niet diende. Met zijn hulp kwam ik niet tot mijzelf maar tot mijn Zelf. 

Je leven verliezen is als sterven, zo heb ik ervaren. In zekere zin is dat ook wat Jezus bedoelt. Het gaat alleen niet om het sterven van het lichaam, maar van je ‘ik’. Niet langer achter jezelf aanlopen, maar achter je Zelf. Bekering is niets anders dan verandering van richting. Je hoeft niet eerst de persoon af te leggen om Gods Geest te kunnen volgen. Tegen de overgave aan Gods Geest zal de persoon het meteen afleggen. Het (be)keerpunt in je leven. Sterf aan je zelf en er zij Leven. Dan ben je het Leven Zelf en niet iemand die leeft. 

Al deze woorden doen het Elfje met ‘Licht’e vleugelslag naar grote hoogte stijgen. En hoe symbolisch…hemelsblauw en de witte wolk vergezellen haar over de brug van de ene kant naar de andere kant. Dit vergezicht dat het begin van het Pad van de Pelgrims vormgaf is voor de pelgrims niet langer ver maar nabij gekomen. De verbinding is voelbaar geworden.

Bij het naderen van een dorpje voelt het Elfje dat de weg rechtstreeks rechtdoor gevolgd moet worden, ook al loopt die met een bocht naar links. Dus de gevoelskant op. Al vrij snel ziet ze via hemelsblauw en de witte wolk dat ze op de goede weg zit.