Category Archives: 100 – Jerfaas de mysticus

Het Pad van de Pelgrims – Jerfaas de mysticus

Hallo Mystica, daar ben ik weer, Jerfaas de mysticus met een aanhangwagen vol jantjes. Ik mag me bij de gratie van C.B.Z., de schrijver van het oranje boek, een mysticus noemen omdat Jerfaas sinds enige jaren dankzij de Cursus in Wonderen een religieuze denkwijze nastreeft. ‘Hanteert’ durf ik nog niet te zeggen, omdat de jantjes nog regelmatig doen alsof alles hier in deze wereld echt is, en altijd al zo was. Maar wanneer Jerfaas aan het roer staat, dan wordt ervaren, althans in zekere mate, dat alles in bewustzijn geschapen wordt en vorm krijgt in de geest. Met andere woorden, per seconde wordt de wereld die ik zie (door mij) gecreëerd.

De CIW stelt dat bij de afscheiding van God, de ‘waarneming’ is ontstaan en dat is het beeld van de manier waarop wij de wereld zien. Vol van los van elkaar staande mensen, dieren, dingen, enzovoort. Het zijn de jantjes die daar dol op zijn, zij zijn de vertegenwoordigers van het ego, het centrale systeem ter handhaving van de afscheiding.

Dus de jantjes worden door Jerfaas niet omarmd, ze worden gezien en hun aanwezigheid wordt doorzien en noodgedwongen geaccepteerd. Ze zijn niet werkelijk, want het zijn boodschappers van de illusie die ze manhaftig trachten te verdedigen. Alle jantjes dienen de afscheiding, ze vinden overal wat van, willen verschillen zien met andere mensen en houden niet van Stilte en Vrede, hooguit eventjes, en dan brengen ze dat als een soort verdienste van Jan; die is goed bezig.

Maar de jantjes samen, dat is de persoon Jan, en die gaat verdwijnen. Jan kan geen mysticus zijn. De mysticus kan er voor een ander mens net als vroeger nog uitzien als Jan, maar hij is Jerfaas geworden en dan zonder de aanhanger met jantjes. Je zou ook ex-Jan kunnen zeggen, maar dat klinkt zo halfslachtig. Zo komt…de nieuwe mens, die in de wereld is…maar niet van de wereld. Zonder de jantjes zal de werkelijk vrede die alle verstand te boven gaat blijvend ervaren worden. Dus zodra de aanhanger geleegd is met behulp van Meester Eckhart, is het zover, Tetty.

Maak U leeg van alle dingen, zodat de Godsontmoeting kan plaatsvinden, zegt Meester Eckhart. C.B.Zuijderhoudt beschrijft ook nog eens dat de zogenaamde persoonlijke identiteit de verlichting/wedergeboorte in de weg staat.

Het is natuurlijk een hele stap om je wereldse identiteit aan de wilgen te hangen en tevens te doorzien als een verhaal wat louter aan het lichaam kleeft. Dan even los van totaal niet lichaams/persoons-gebonden ervaringen uiteraard. Dat soort ervaringen zijn voor ieder ander ook vrijwel niet in te leven, dat is ook het kenmerk van een onpersoonlijke ervaring, hoewel de persoon kan denken dat het over hem/haar gaat. Tolle spreekt daarover als ‘doodgaan’ voordat je sterft, en als je dan sterft kom je erachter dat de dood niet bestaat voor datgene wat overbleef toen je die eerste keer doodging.

Laten we dus met het oranje boek in de ene hand en in de andere hand een andere hand, zij het in spiegelbeeld(!) het pad vervolgen, medepelgrim. 

Ja, vanochtend heb ik in het zonnetje rustig en aandachtig in het oranje boek gelezen. Er kwam grote waardering op voor de schrijver. Een mooie woordkeus, heldere uiteenzetting en er zit zo’n duidelijke lijn in. Geweldig. Ik ben onder de indruk van de manier waarop het boek is ingedeeld. De opbouw is zeer doordacht en helder. En het heeft gezien de achtergrond van de schrijver een zeker wetenschappelijk karakter en is derhalve niet prozaïsch.

Als ik zo de paragrafen langzaam en grondig doorlees, dan is het volkomen begrijpelijk. Natuurlijk lezen dan één of meer jantjes mee, maar de ‘thermometer’ van Jerfaas meet altijd het gevoel van vrede of ‘liefde’ wat ontstaat bij het lezen van de tekst. En dat is geweldig, net als bijvoorbeeld bij het lezen van de CIW of bij het luisteren naar Tolle of Mooji en anderen voel ik zoiets van; ja zo is het, dit is juist, dit leidt naar de Waarheid.

Waarom geef jij altijd zo hoog op over, in dit geval, Tolle of Mooji, terwijl je het Zelf bent?

Zoals mensen graag naar muziek luisteren van anderen, zo luistert JJ graag naar de geïnspireerde woorden van zogenaamde andere mensen. Hij meent te horen of ze uit zuivere bron spreken, anders zal ‘Jerfaas’ dat aangeven. En omdat er maar één Zelf is, één Bron van Waarheid, maakt het niet uit of die met of zonder tussenkomst van een zogenaamde ander wordt gehoord. Er is geen enkele adoratie met de mensen die de woorden spreken, net als bij het grootste deel der mensheid bij het horen van muziek de uitvoerende musici mogelijk niet eens gekend zijn.

Maar wat doet het horen van de Waarheid of dat wat naar de Waarheid leidt, door een zogenaamd ander uitgesproken, met jou? Is dat meer dan luisteren naar en het aanhoren van? Hoor je dat ook in jezelf weerklinken? Is dat iets wat jij in jezelf realiseert? Wat jou doet ontwaken aan je oorspronkelijke natuur? Hoelang luister je nog naar een zogenaamd ander en hoeveel moet je nog van een zogenaamd ander horen, terwijl je het in je ZELF kunt horen? Leg je oor te luisteren bij je hart, bij je ziel, en hoor wat er in je Zelf te horen is. 

Wanneer JJ soms vroeg in de ochtend wakker wordt, en de ‘mind’ plotseling op volle toeren draait en nauwelijks te stoppen is, dan is het onmogelijk om over te schakelen op het Zelf. Er komt alleen maar ruis uit een klein lastig bronnetje, wat overloopt van triviale gedachten rond het persoontje Jan. Dat zijn denkertjes die maar door blijven gaan, tenzij…en dan stopt JJ een cd-tje in de cd-speler en hoort Wijsheid, het is als muziek, hij voelt ‘dat is Het’. Dat gaat over mij en iedereen.

All are but parts of one stupendous whole

Whose body Nature is, and God the soul

That, chang’d through all, and yet in all the same

Great in the earth, as in th’ethereal frame 

(Alexander Pope) 

Morgen zal ik hoofdstuk 1 nog eens rustig lezen, proeven op het puntje van de tong. Diep van binnen voelen wat het me zegt, uiteraard zullen ook dan in het denken eerder gelezen verhandelingen opdoemen. Want de mind is gewend om te vergelijken en zonodig iets af te keuren. Die staat op scherp; klopt dat wel?, is dat wel helemaal juist?, of: dat kan ook anders! Maar Jerfaas kan dat zien en wanneer zich geen jantjes melden, dan is het echt goed.

Ook al lijkt je hoofd frequent om het hardst te roepen, stem je af op de zachte stem van je hartsfrequentie.

Zo snel als Jerfaas en de jantjes verschenen, zo snel zijn ze weer verdwenen. In (g)een vloek en een zucht, oftewel een Green Eyes oogwenk, zit het Elfje weer alleen voor haar boshutje. Slechts de groet  van JJ klinkt haar nog in de oren:

Nog een fijne stille avond. Trouwens, in het Engels wordt voor innerlijke stilte het woord stillness gebruikt en voor uiterlijke stilte het woord silence. Die laatste kun je alleen waarnemen als de eerste er is. Let maar eens op. In de Stilte is alleen bewustzijn, en daar is voor welke persoonlijkheid dan ook geen plaats, want die bestaat uit gedachten – uit het verleden – is vorm – en dus niet werkelijk. De Stilte is vormloos en is louter bewustzijn dat alles wat als vorm verschijnt kan waarnemen. Maar wat tijdelijk is, dat is niet werkelijk. Hoe eenvoudig.

De avond ademt eenvoudigweg in stilte weg. Het Elfje weet dat stilte niet de afwezigheid van geluid is. Als het stil is in jezelf kun je te midden van de drukte en het rumoer aanwezig zijn in stilte. In de stilte van je wezen, in de stilte van je Zijn. Tot in alle eeuwigheid.

Het woord van de eeuwigheid is alleen in de stilte te horen.

(Meester Eckhart)

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 100 - Jerfaas de mysticus | Leave a comment