Category Archives: 009 – De waarnemer

Het Pad van de Pelgrims – De waarnemer

Tetty, ik meen te begrijpen wat je bedoelt met te zeggen dat een ervaring als deze moeilijk in woorden te vatten is. En ook wat je bedoelt met ‘er wordt gevoeld’. Ik ga daar graag op in, of wellicht zou je kunnen zeggen: ‘er wordt op ingegaan’. Maar ik zal vanuit de zogeheten Jan spreken/schrijven, hoewel het ook wel anders lijkt te gaan. Want wij zijn inderdaad allen louter Bewustzijn waarin al die vormen verschijnen.

Het lijkt of er geleidelijk aan een soort scherm in mijn bewustzijn is ontstaan waarop alles van het leven verschijnt, hetzij in beelden of geluiden. Ook mijn gedachten verschijnen op die manier. Ze worden waargenomen. Wanneer die gedachten niet  liefdevol zijn, valt dat op de een of andere manier op. Echter niet op een veroordelende manier. Meer als een constatering dat ‘iets’ zich wil onderscheiden van ‘anderen’ door ze afkeurend te bezien, of door aan te geven dat Jan de mindere is van die ander, of de meerdere in een ander opzicht. Als er maar verschil is.

Meest van tijd voel ik me de waarnemer daarvan. Soms lijk ik, de waarnemer, even afwezig en word ik me daar achteraf van bewust. Dan bleek Jan weer actief te zijn geweest. Mijn tweede voornaam is Jerfaas en als zodanig noem ik het bewustzijn, dat de waarnemer is, wel Jerfaas. En Jerfaas neemt de persoon Jan waar. Samengevat lijkt het leven van Jan zich af te spelen zonder dat ik als waarnemer daar iets aan doe. Het lijkt te gebeuren en vaak luister ik gewoon naar Jan als die zit te praten of kijk ik naar zijn gedachten.

De Cursus in Wonderen zegt dat woorden symbolen zijn van symbolen en iedere spirituele stroming heeft zijn eigen woorden voor dezelfde verschijnselen. Zo is vorm iets wat kan worden waargenomen, waarbij alle materiële en al dan niet levende voorwerpen vormen zijn. Maar ook gedachten en emoties die onderling sterk verbonden zijn, kunnen vormen genoemd worden en worden waargenomen.

Zoals gezegd zijn wij allen louter Bewustzijn waarin al die vormen verschijnen. Die vormen zijn altijd tijdelijk en dus niet werkelijk. Maar het ego, de ik-maker, wil zich maar al te graag daarmee identificeren vanuit een grote afscheidings-wens. Wanneer die wens verdwijnt, blijft alleen vreugdevolle Eenheid over die Liefde genoemd wordt.

Als de enige Werkelijkheid de Eenheid met God is, dan is de rest illusie, de grote droom waarin wij  lijken te leven. Hetzij in dit stoffelijke leven, hetzij in het hiernamaals. Op de grote trek naar Huis passeren we veel verschillende niveau’s, maar het eenheidsgevoel dat Liefde is zal daarbij toenemen.

Ik heb ooit boeken gelezen van Jozef Rulof. Hij is een Nederlands medium, schrijver en genezer en heeft geschreven over leven, dood en het hiernamaals. Jozef Rulof beschrijft prachtig de toenemende Liefde in de opeenvolgende sferen en tevens dat wij tijdens ons leven vaak in de nacht uittreden om daar, in de sfeer van onze eigen afstemming, inspiratie op te doen. En sommigen mogen zich daar bewust van worden, als ze daar klaar voor zijn.

Mogelijk is dat de verklaring van jouw ‘droomervaring’, mede gezien het actuele uiterlijk van onze zogenaamde lichamen. Wanneer dat zo is, zal het mijns inziens een bedoeling hebben voor verdere geestelijke groei. Dat zal dan inhouden dat, even voor mezelf gesproken, er steeds minder identificatie met Jan zal zijn.

Alle ‘verlichte’ mensen zijn het er over eens dat echte Bevrijding betekent dat er geen persoon meer is, maar louter ZIJN. Die mens lijkt dan  nog aanwezig, zeker voor anderen, maar voor ons als waarnemer niet veel verschillend van al die andere mensen.

Tetty, ik hoop dat je het een en ander herkent in het bovenstaande. Het lijkt me trouwens erg fijn om er eens een middagje over te praten, ergens op een rustig plekje met een kopje koffie.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 009 - De waarnemer | Leave a comment