Category Archives: 008 – Verbondenheid

Het Pad van de Pelgrims – Verbondenheid

‘Ontmoeting in de Geest’

Zo wordt hij via de mail deelgenoot gemaakt van haar ervaring. Het raakt hem en via hetzelfde communicatiemiddel spreekt hij zich ook uit.

Tetty, het is me nogal wat om voor te komen in de ‘droomervaring’ van iemand anders. Temeer daar het kennelijk in het kader van een vorig leven gezien dient te worden. Dat is dan een bevestiging van een intuïtief gevoel wat ik al heb sinds ik je de eerste keer ontmoette. Maar het meest bijzondere is ‘het gevoel van rust en stilte’ wat ik ervaar als ik me in je nabijheid bevind. Een soort gevoel van ‘zeg maar niets meer’. Ik kan het niet anders beschrijven. Daarom raakt het mij diep dat je dit precies beschrijft als: In de stilte die volgt blijven we aanwezig in verbondenheid. Het gaat verder dan de persoon Tetty, al is die er uiteraard mee verbonden. Ik ben benieuwd wat je nog meer wilt vertellen. 

Vanaf de andere oever van de rivier laat het antwoord niet lang op zich wachten. Via de mail stromen er vele woorden naar hem toe.

Jan, van wat ik heb ervaren zou je kunnen zeggen dat het een droom is geweest, maar zelf heb ik heel duidelijk het gevoel dat dit geen droom is, waarin jij alleen maar symbolisch een rol vervult. Ik heb het in de kern ervaren als een werkelijke ontmoeting in de geest, waarbij de setting waarin de ontmoeting plaatsvindt wel heel symbolisch is.

Als ik zeg: Ik ga eens kijken of hij thuis is, dan wordt hier Thuis mee bedoeld, de goddelijke thuishaven. Ik vraag mij ook niet af waar jij woont. Ik weet waar jij woont, omdat ik kennelijk aanvoel dat wij uit dezelfde Bron putten.

Dat Thuis voor mij een bekende en vertrouwde plek is, waar ik als het ware kind aan huis ben, blijkt wel uit het feit dat ik niet via de voordeur kom, eerst aanbel, en afwacht of er wel opengedaan zal worden.

Nee, ik ga via de achterdeur die open is. Dit doe je alleen maar bij iemand die bekend en vertrouwd is, kortom, bij wie je je eigen voelt.

Bovendien weet ik de weg, aangezien ik rechtstreeks doorloop naar de woonkamer, die voor mij het hart van het huis vertegenwoordigt, de plek waar alles en iedereen samenkomt, de plek van ontmoeting en samenzijn. Samen Zijn.

De hele entourage, qua uiterlijk en sfeer, beantwoordt voor mij aan het gevoel van een ouderlijk huis, het Vaderhuis, dat aan de basis van mijn bestaan ligt. Thuis. De plek waar je vandaan komt en waar je naar terugkeert, terwijl je er natuurlijk nooit vandaan gegaan bent, dan alleen maar in je gedachten. De plek waar je Bent. En het verbaast mij niet dat jij daar bent. Zoals het jou ook niet verbaasd dat ik daar binnenkom. Want…jij bent Thuis. Daarin ligt onze wederzijdse herkenning.

Het gevoel van het ouderlijk huis wordt nog eens bevestigd doordat de moeder binnenkomt. Zij vertegenwoordigt voor mij niet alleen het verzorgende en voedende principe, maar zij benadrukt met haar aanwezigheid het gevoelsaspect in deze.

Haar aanwezigheid onderstreept ook het feit dat wij ondanks onze leeftijd en volwassenheid, tegelijkertijd ook het kind zijn, en dat geeft mij een veilig en vertrouwd gevoel. Er wordt voor ons gezorgd, we worden beschermd. En… wij zijn op die plek kind aan huis!

Als zij mij ziet, zegt zij niets tegen mij, maar zij hoeft ook niets te zeggen. Haar aanwezigheid en de warme blik in haar ogen zegt genoeg en heet mij meer welkom dan woorden wellicht zouden doen.

De verandering van haarkleur is een opvallend detail en geeft aan dat het niet iets is wat ‘over het hoofd’ gezien kan worden. Wellicht laat het zien dat er een natuurlijke ontwikkeling gaande is die nu al waarneembaar is en die tot een totale verandering zal leiden.

Het is een veelzeggend gebaar dat jij, vanuit je positie in een stoel tegenover mij, opstaat en op de bank gaat zitten die naast mij staat. Dit brengt jou niet alleen dichterbij, maar een bank staat ook voor gemeenschappelijkheid, voor een uitnodiging vanuit de persoon zelf om daaraan deel te nemen. Je staat er dus open voor.

De vraag: Wat zijn wij zonder boeken, cd’s en dvd’s? weerspiegelt duidelijk wat er in mij leeft en wat ik zoal om mij heen in mijn omgeving zie. In boeken, cd’s en dvd’s zie ik het lezen, luisteren, kijken – woord, geluid, beeld. Dat wat ons informatie geeft, ons iets laat voelen en zien van wat er in ons leeft. Maar waarom hebben we dat allemaal nodig? We hebben het niet nodig, we denken alleen maar dat we het nodig hebben. Wat zou er gebeuren als je voorbij woord, geluid en beeld gaat? Je bent er al, zoals je getoond wordt.

Vanaf het moment dat ik jou voor het eerst ontmoette, Jan, heb ik meerdere keren het gevoel gehad dat ik met jou over veel dingen van gedachten zou willen wisselen. De momenten dat wij elkaar gesproken hebben, heb ik als waardevol ervaren. Tegelijkertijd heb ik ook het gevoel als wij met elkaar in gesprek zijn dat wij al die woorden niet nodig hebben, omdat wij dwars daar doorheen elkaar op een veel dieper niveau verstaan. Een niveau waarin woord, geluid en beeld geen rol meer spelen. Precies zoals jij zegt: ‘zeg maar niets meer’. Want in de stilte en ons Zijn verstaan wij elkaar zonder woorden, zoals deze ervaring mij laat zien. Het neemt niet weg dat ik het bijzonder waardevol vindt om dit alles onder woorden te brengen en met je te delen. 

Het feit dat ik jou Thuis ontmoet, bevestigt voor mij de diepe innerlijke verbinding die ik vanaf onze eerste ontmoeting gevoeld heb.

En gezien het boek dat jij in je handen hebt is het een verbinding die ook door jou gevoeld wordt, en als zodanig ook in andere levens kennelijk tot uitdrukking is gekomen, zoals je ook al aangaf. Het is voor mij zeker dat ervaringen in andere levens ertoe geleid hebben dat wij elkaar in dit leven weer ontmoet hebben. Wat ik nu ervaar is mij twee keer eerder op zo’n indringende wijze gebeurd.

Maar wat dat dan voor levens of ervaringen ook geweest moge zijn, is voor mij eigenlijk van minder belang. Mogelijk blijft het boek in jouw handen daarom dan ook gesloten. Omdat het verdergaat dan wat of welk leven dan ook. Het gaat uiteindelijk om de herkenning van de wezenlijke verbinding in ons Zijn. Zoals je dus zelf ook geraakt wordt door ‘In de stilte die volgt blijven we aanwezig in verbondenheid’. 

Jan, ik vind het bijzonder en ontroerend om te zien en te ervaren wat er in de geest gaande is en hoe alles vanuit de geest geleid wordt en ik ben blij dat ik dit met je mag delen. Ik merk ook hoe moeilijk het kan zijn om in woorden weer te geven wat er ervaren wordt. Deze ontmoeting in de geest is wat ik gezien, gevoeld en gedacht heb. Maar met die ‘ik’ bedoel ik dan niet Tetty als persoon. Want het gaat inderdaad, zoals je zelf ook al zegt, verder dan de personen Tetty en Jan, ook al zijn die er uiteraard mee verbonden. Ten diepste zijn wij Bewustzijn waarin de vormen verschijnen. Dus als ik zeg en schrijf: ‘ik voel’, zou ik eigenlijk moeten zeggen en schrijven: ‘er wordt gevoeld’. Als jij begrijpt wat ik bedoel, en daar ga ik vanuit, dan ben ik benieuwd hoe jij dat ervaart.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 008 - Verbondenheid | Leave a comment