Category Archives: 003 – De eerste stappen

Het Pad van de Pelgrims – De eerste stappen

Onuitgesproken ligt in die blik een diep gevoel van herkenning vanuit het hart. En ze ervaart een diep gevoel van onvoorwaardelijke liefde. Het voelt alsof ze ‘thuiskomt’ bij hem.

Er worden zo nu en dan enige woorden gewisseld en daar doorheen stroomt bij haar het wonderlijke gevoel dat hier gebeurt waar ze onbewust op gewacht heeft. Ze voelt een verbondenheid die voorbij de persoon gaat. Ze hoeft hem slechts in de ogen te kijken om te weten dat daarin alles besloten ligt waartoe ze als zielen bij elkaar zijn gekomen.

Er is een vertrouwdheid met elkaar alsof ze elkaar na lange tijd weer ontmoeten om het gesprek voort te zetten dat ze ooit ergens in de eeuwigheid onderbroken hebben. Ze proeven van elkaars woorden en nabijheid en dat smaakt naar meer, getuige zijn vraag aan haar bij de tweede ontmoeting: ‘Mag ik weer naast je komen zitten, om in je aura rond te zwemmen?’

Er ontstaat nu meer een gesprek en de bijzondere indruk van ‘anders dan anderen’ die zij de eerste keer op hem maakte, wordt nu bij hem versterkt. Het sterke gevoel van herkenning komt naar boven, zoals hij dat ook meemaakte bij een jeugdvriend uit Canada, die hij na 40 jaar weer ontmoette. Een heel erg vertrouwd gevoel, waarbij de uiterlijke verschijning en leeftijd of geslachts-polariteit geen enkele rol speelt. Hier is iemand die hij ergens van moet kennen en die op bepaalde punten net zo is als hij. Hij voelt dat er ooit een sterke band geweest is waarvan de echo waarneembaar is. De aanwezigheid alleen is veelzeggend, zodat er eigenlijk niets gezegd hoeft te worden.

In de tijd die volgt zien ze elkaar nog drie keer tijdens een bijeenkomst in het spirituele landschap. Iedere keer is er de vreugdevolle herkenning en lijken hun geesten zich te spoeden om nader tot elkaar te komen. Bij iedere ontmoeting trekken de water-landers elkaar meteen in een gesprek, waarbij ze gelijk de diepte in duiken. Het verheugt hen om in elkaars aura rond te zwemmen en ze voelen zich als een vis in het water in elkaars nabijheid.

‘Het voelt heel goed om naast je te zitten.’

‘Ja.’

‘Ik meen het.’

‘Ja, ik ook.’

Ze kijken elkaar diep in de Green Eyes.

Ze voelt dat hier iemand zit die haar echt iets te vertellen heeft, zoals ze dat lange tijd niet ervaren heeft. Ze voelt dat ze met hem naar diepere gronden zal kunnen gaan. Wellicht de diepste grond van het bestaan, zoals ze dat heeft ervaren tijdens haar bijnadoodervaring.

Het grijpt hem aan als hij haar tijdens één van de bijeenkomsten voor de groep hoort vertellen over haar ervaring en wat het met haar heeft gedaan. Hij heeft slechts over bijnadoodervaringen gelezen en in die zin daar ‘op afstand’ iets over horen vertellen. En nu is er dus ‘vlakbij’ iemand die zoiets meemaakte en dat wil delen. Het geeft hem ook een gevoel van verbinding. Hij praat met haar man en hij koopt het boek dat zij geschreven heeft aan de hand van haar ervaring. Hij is niet alleen erg geïnteresseerd in het onderwerp bijnadoodervaring, maar ook in hoeverre iemand door zo’n ervaring veranderd als persoonlijkheid en nu in het leven staat.

Ze hebben ieder op hun eigen levenspad ervaringen opgedaan die hen op het spirituele pad hebben gebracht. En ook op dat pad hebben ze inmiddels al heel wat schreden achter de rug. Zoals de bijnadoodervaring haar leven heeft veranderd, zo heeft de Cursus in Wonderen zijn leven veranderd. Beiden geworteld in een christelijke traditie heeft het hen antwoorden gegeven op vragen die ze al zo lang hadden ten aanzien van het christelijk geloof.

In hem ontstaat een vage stille wens om op te trekken met iemand die op ‘hetzelfde spoor’ zit. Die begrijpt wat er door je heen gaat en, als het helemaal optimaal is, dezelfde dingen voelt en beleeft. Het sterke gevoel van verbinding doet bij hem een diep besef ontstaan dat er ooit samen iets gedaan zal worden op het gebied van de spirituele zoektocht naar de Waarheid.

Maar over dat wat ze voelen door hun korte gesprekken heen, spreken ze niet. Het zaadje, ooit ergens in de eeuwigheid gezaaid, wat in de herfst door Green Eyes heen tot ontkiemen is gebracht en door de winter heen ondergronds gevoed is, lijkt in de lente niet verder tot ontwikkeling en bovengronds te komen. De stromingssnelheid lijkt stil te vallen. De water-landers blijven ieder op hun eigen plek aan de oever van de rivier. En zij trekt zich geruime tijd terug op een bosrijke plek, om te schrijven en ter contemplatie.

Maar het universum weet dat de eerste stappen zijn gezet, die zullen leiden tot het Pad van de Pelgrims en van Hogerhand wordt besloten dat het tijd is voor de volgende stap.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 003 - De eerste stappen | Leave a comment