Monthly Archives: november 2020

Het Pad van de Pelgrims – De Grote Sprong

OLYMPUS DIGITAL CAMERAStaande voor de deur, het symbool van overgang, spreekt het blauwe boek de pelgrim, die de naam Tetty draagt, bemoedigend toe. 

Gods plan voor jouw verlossing kan veranderen noch falen. Wees dankbaar dat het precies zo blijft als Hij het ontworpen heeft. Onveranderlijk staat het voor je als een open deur, roept het jou vanachter de deuropening een warm welkom toe en nodigt je uit binnen te komen en je thuis te voelen waar jij thuishoort.(Wd1.122.5:1-3) 

Jij kunt niet falen vandaag. De Geest die de Hemel je gezonden heeft, vergezelt jou, opdat je deze deur op een dag mag naderen en er met Zijn hulp moeiteloos door mag glippen, het licht tegemoet. Vandaag is die dag aangebroken. Vandaag komt God Zijn aloude belofte na aan Zijn heilige Zoon, zoals ook Zijn Zoon zich zijn belofte aan Hem herinnert. Dit is een dag van vreugde, want we bereiken de afgesproken tijd en plaats waar jij het doel zult vinden van al je zoektochten hier en al het zoeken van de wereld, dat tegelijk zal eindigen als jij de deur doorgaat.(Wd1.131.14:1-5) 

Steek je hand uit en zie hoe makkelijk de deur openzwaait louter door jouw ene voornemen om te gaan naar wat daarachter ligt. Engelen verlichten de weg, zodat alle duisternis verdwijnt en jij in een licht staat zo helder en duidelijk, dat jij alle dingen die je ziet kunt begrijpen. Een kort ogenblik van verrassing zal je misschien doen stilstaan, voordat je beseft dat de wereld die je voor je in het licht ziet, de waarheid weerspiegelt die je kende, en die je afdwalend in dromen niet helemaal vergeten was.(Wd1.131.13:1-3) 

Deze pelgrim is de confrontatie aangegaan en het bracht haar diep binnenin op de grens. Daar heeft ze de Wachter op de Drempel ontmoet, die ze herkende toen ze, vlak voor De Grote Sprong, las in en over ´De grote sprong´. 

De Wachter op de Drempel verschijnt overal waar mensen op het punt staan een nieuwe werkelijkheid te betreden. Hij is de poortwachter die het wachtwoord vraagt en die toetst op waarachtigheid. Het is een archetypische gestalte die bestaat zolang er mensen zijn die het pad van inwijding volgen. Voor ieder mens bestaat er een poort, een mogelijkheid, die naar de essentie van het bestaan leidt. 

De Wachter op de Drempel is de gestalte die je in tijden van crisis tegenkomt aan de grens van het nieuwe gebied dat je wenst te betreden en die je vraagt het offer te brengen dat daarvoor nodig is. Op deze gestalte projecteert de persoonlijkheid al haar weerstand om dat noodzakelijke offer niet te hoeven brengen. 

De Wachter op de Drempel is herkend. Het sleutelwoord is gevonden. Het is ‘afhankelijkheid’. Ze moest al het ‘persoonlijke’ opgeven. 

‘Mijn enige functie is die welke God mij gaf’ biedt je de ontsnapping uit al je vermeende moeilijkheden. Het legt de sleutel van de deur naar vrede, die jij voor jezelf gesloten hebt, in jouw eigen handen. Het geeft jou het antwoord op al het zoeken dat je sinds het begin der tijden hebt verricht.(Wd1.65.3:2-4)  

Ik ben zoals God mij geschapen heeft. Laten we deze waarheid verkondigen zo vaak we kunnen. Dit is het Woord van God dat jou vrijmaakt. Dit is de sleutel die de poort van de Hemel opent en jou binnen laat in de vrede van God en Zijn eeuwigheid.(Wd1.110.11:4-7) 

De pelgrim moest alles loslaten en in totale overgave in het diepe springen. En toen ze sprong is ze Boven gekomen. In Gods Liefdevolle omhelzing is de Wachter op de Drempel gepasseerd. God is haar genadig geweest. 

Springen doe je alleen. De illusie van het geïsoleerde ‘ik’ kun je niet samen met anderen opgeven. Je gaat alleen, juist omdat je je geïsoleerd-zijn verlaat. Je gaat door je eigen afgescheidenheid heen. Dat is je weg. Natuurlijk is het mogelijk, en zelfs heel waarschijnlijk, dat je vrienden en geliefden ook zo’n weg gaan. Daarover wissel je uit en zo help je elkaar en steun je elkaar, voor zover een mens een ander mens kan steunen. Maar je weerstand, je wachter, kom je alleen tegen. Dat is niet de wachter van de ander. Dat ben jij, zoals je meende dat je was. 

Inwijding komt als je de leegte niet meer tracht te vullen met de structuren van je persoonlijkheid. We maken de sprong samen en hebben de sprong samen gemaakt, maar springen doe je alleen. Neerkomend merk je dat je hand in hand staat. Zoals ‘het beeld’ dat JJ ooit in gedachten zag: Liefst hand in hand, van hart tot hart en als één ziel baden in een oceaan van Licht en Liefde. 

Zij die de naam Tetty, ‘Gewijd aan God’, draagt, heeft de Genade ontvangen door hem die de naam Jan, ‘God is genadig’, draagt. God heeft hem niet voor niets aan haar zijde geplaatst. Al die tijd heeft de Genade naast haar gezeten en naast haar gelopen, maar ze kon het niet ontvangen omdat er nog iets van haarzelf tussenstond. En dat werd ook door hem zichtbaar gemaakt, omdat hij niet alleen de Genade vertegenwoordigt, maar als persoon ook ‘de persoon’ laat zien. 

Alles wat zich samenbalde tijdens de laatste pelgrimsontmoeting heeft de perfecte mogelijkheid geboden en gegeven om de Wachter te kunnen passeren. Dit alles betekent niet dat het altijd zo heftig moet gaan en zo zal gaan, maar voor dit moment was het allemaal nodig.

Drie dagen lang is er innerlijk veel werk verricht om door de afgescheidenheid heen te gaan. Aan het eind van die drie dagen kreeg zij het boekje ´Verlichting voor luie mensen´ van Paul Smit in handen. Twee keer eerder had ze ermee in handen gestaan, en beide keren dacht ze: Ach, laat maar, het voegt niets toe aan de non-duale boeken die al in de kast staan, waaronder ook boeken van Paul Smit. Maar nu ze voor de derde keer met dit boekje in handen stond, en alle goede dingen zoals bekend in drieën bestaan, besloot ze het toch te kopen. Zo’n superdun boekje was nog wel te doen, vond ze. 

’s Avonds heeft ze het in één keer gelezen en alles herkende ze natuurlijk, omdat er feitelijk niets nieuws in staat en omdat het tussen de pelgrims ook allemaal aan de orde is geweest. Maar ze las ook dingen die weliswaar confronterend overkwamen, maar die ze nu beter begreep. Er stonden ook dingen geschreven die de medepelgrim al eens had verteld en had geprobeerd uit te leggen. Met grote helderheid zag ze nu hoe het zat en ze begreep ook dat ze de andere pelgrim niet altijd goed had begrepen als hij over bepaalde dingen sprak, zoals bijvoorbeeld over ‘de vrije wil’. En ze realiseerde zich ook dat ze niet altijd goed geluisterd had, omdat de ‘persoon’ ertussen zat.

Al met al vormde dit het sluitstuk van de driedaagse inwijding waarover nog veel meer te zeggen zou zijn. Wat dat betreft heeft het elfje slechts wat dingen ´aangestipt´, Paulus. En de pelgrim zou daar graag met de medepelgrim in alle Rust, Vrede en Stilte verder over willen praten. Over hoe ze het loslaten, het onthechten, de overgave beleefd heeft, over De Grote Sprong, de Vrouw van Lot, de Wachter op de Drempel, het sleutelwoord, de Wachtkamer-droom, over woorden uit het oranje boek en het blauwe boek en de ‘Verlichting voor luie mensen’. Want door haar heen stroomt het door.

Terugkijkend op de vraag: ‘Worden de kaarten voor de wereld door Jezus geschud?’ en het antwoord:En de Jesu Carta Mundi kon wel eens de geestelijke wereldkaart zijn waarmee pelgrims hun bestemming bereiken’, ziet de pelgrim dit alles op de wijze zoals ‘Verlichting voor luie mensen’ eindigt: Bewustzijn is de reisleider en jij als genodigde kunt volop gaan genieten van de reis die bewustzijn voor jou ´uitstippelt´. 

En dit alles in Liefde waarin alles verschijnt.

Deze pelgrim ziet een stralende lichtboog naar de andere oever.

Deze pelgrim ziet eenzelfde oever om op te trekken.

Deze pelgrim ziet een rivier die de pelgrims niet uit elkaar drijft, maar de pelgrims bij-één drijft… 

…in Gods Hand…

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 191 - De Grote Sprong | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Jesu Carta Mundi

ineens is het avond geworden

en voordat het einde van de dag zal vallen

zitten de pelgrims ieder voor zich

zwijgend op de plek waar ze zich bevinden

het ritme van hun gezamenlijke stap is uit de maat gelopen

boven hen welft de hemel in zwart fluweel

bezaaid met duizenden flonkerende sterren

in de stilte wordt haar stem hoorbaar

die verhaalt over datgene

wat via het duifje is overgebriefd

Dierbare medepelgrim,

Deze pelgrim heeft, vanaf het moment dat de deur achter de andere pelgrim zich sloot, in Stilte niet stil gezeten en is verder gegaan. Achteraf gezien is het een drie dagen durende inwijding geweest. Kijkend, lezend en luisterend naar wat er tijdens de afgelopen pelgrimsreis op haar pad is gekomen en wat er in deze drie dagen op velerlei wijze in woord en droom op haar pad is gekomen. Vele tekenen zijn haar toegevallen, die haar de richting wijzen en die ze heeft kunnen verstaan. Alle patronen zijn gezien, doorzien, en er is voorbij alles gezien.

Het is een diepgaand innerlijk proces geweest, waarin bleek dat alles wat zich tijdens de pelgrimsreis heeft afgespeeld puzzelstukjes zijn geweest die nu op wonderbaarlijke wijze op hun plek zijn gevallen. Met een lach en menige traan is alles in Liefde en Vrede ontvangen. Alles wat gebeurd is, is haar gegeven als een antwoord op haar vraag: Help mij, om de Liefde die Ik Ben te Leven en te Zijn. 

Al geruime tijd draagt zij de nachtelijke boodschap met zich mee, die de andere pelgrim zich misschien nog kan herinneren. Een boodschap die zij, zo werd haar te verstaan gegeven, goed onthouden moest, dan wel meteen diende op te schrijven. De boodschap luidt: Jesu Carta Mundi. Meteen na het ontvangen van de boodschap werd zij wakker en ze vroeg zich af wat dit te betekenen heeft. De gedachte kwam dat Mundi iets met wereld te maken heeft. Het bleek dat Carta Mundi Latijn is voor ‘kaarten voor de wereld’. Ze vroeg zich toen af: Kunnen we in Jezus de kaarten voor de wereld ‘zien’? Dient er met of door Jezus iets in kaart gebracht te worden voor de wereld? Worden de kaarten voor de wereld door Jezus geschud?

Waarop de andere pelgrim destijds antwoordde: ‘De Jesu Carta Mundi kan wel eens de geestelijke wereldkaart zijn waarmee pelgrims hun bestemming kunnen bereiken. De Cursus is in wezen zo iets, geen studieboek maar een reisgids door een wereld waarin iedereen steeds meer op elkaar gaat lijken in hun gedrag. Allerlei cultuur-uitingen gaan de hele wereld over. Overal zie je mensen steeds meer dezelfde dingen doen en nastreven. Een pelgrim stopt daarmee, stapt er uit, wordt een cultuurbarbaar en kijkt meer naar binnen dan naar buiten. Tot hij beseft dat hij buiten zich alleen dat ziet wat hij van waarde vindt, en dan niet alleen vanuit een bewuste keuze maar ook van keuzes uit een soort verleden wat hij niet (meer) weet. Nu dromen we nog binnen een andere droom. Laten we hopen snel en voorgoed gewekt te worden en volledig ontwaakt het pelgrimskleed af te kunnen leggen.’

Hoe het ook zij, ‘Niet mijn wil, maar Uw Wil geschiede’ is geschied. De Carta Mundi zijn geschud ten behoeve van de Jesu Carta Mundi. Zij wordt gebaad in Liefde bij dag en bij nacht door ‘Hij die naast haar gaat en die haar leidt’, en die zij Is.

De kaarten van de wereld zijn geschud en zoals het eruit zag was het een heftig schudden, zeker de laatste tijd in de ontmoetingen met de medepelgrim. Maar dat leek alleen maar zo vanuit het oogpunt van de persoon. In het licht van bewustzijn is er alleen maar gebeurd wat moest gebeuren. Dit is Het Pad en alles wat daar gebeurd is, is haar gegeven om te ‘entwerden’, om door de ‘persoon’ heen te zien, om de identificatie met de ‘persoon’ volledig los te laten en voorbij de ‘persoon’ te gaan, om Bewustzijn te ervaren en te Zijn. 

Het moest er heftig aan toe gaan om wakker geschud te worden voor het oplossen van het laatste restje ego. Vanuit de persoon gezien is het niet fijn en niet vredig in hoe het er onderling aan toeging; je wilt het niet, je wilt de ander niets aandoen, je wilt niet dat er emoties opspelen en noem maar op. Omdat je weet dat je dat allemaal niet bent. Toch gebeurt het en zonder identificatie zie je wat er gebeurt.

Je ziet door alles wat er gebeurt dat het een kant uitgaat waarvan je niet wilt dat het die kant uitgaat, het gaat je aan het hart wat er gebeurt, je wilt er een andere wending aan geven, maar vanuit welke invalshoek je het ook doet, het blijft die kant uitgaan. Je voelt dat het letterlijk en figuurlijk tot verlies van de ‘persoon’ zou kunnen leiden en alles liever dan dat, want je houdt ook van die ‘persoon’. Maar het manifesteert zich allemaal, omdat het niet anders kan, omdat alles wat er onderling gebeurt, hoe donker het ook mag lijken, alleen maar bedoeld is om te verlichten.  

Terwijl je het gevoel hebt dat je elkaar niet kunt bereiken, wil je je liever terugtrekken op je eigen oever omdat je niet wilt dat jouw aanwezigheid bij de ander irritatie, onvrede of wat dan ook oproept. Terwijl dat wat er gebeurt niets anders is dan je eigen projectie waarmee je geconfronteerd wordt en waarmee je de confrontatie aan moet gaan. 

Hier staat jouw broeder met de sleutel van de Hemel in zijn hand, die hij jou aanreikt. Laat niet de droom van speciaalheid tussen jullie in blijven staan. Wat één is, is in waarheid verbonden.(T.24.7:6-8) 

Nu is deze pelgrim op het punt gekomen waarover M.E. eerder sprak: U zult bereid moeten zijn om alle in uw leven verzamelde ideeën en concepten prijs te geven en dat is soms ingrijpender dan psychoanalyse. Het betekent een volstrekte kaalslag van uw persoonlijkheid.(92-Lang leve oranje)

Herinnert de andere pelgrim zich nog wat Tetty daar destijds op antwoordde?

‘Ah, dat laatste komt Tetty wel heel bekend voor? Die ervaring heeft ze al een keer beleefd. Het Verlichte Leven dat ze daardoor drie dagen leefde en wat daarna enigszins wegebde, komt nu ongetwijfeld met de naderende vloed van de oceaan. Het pelgrimspad doet het getijde keren. Ze heeft het gevoel dat iedere stap in de afgelopen jaren haar voor de drempel van de Hemelpoort heeft gebracht, waar ze tijdens haar BDE ook stond. Ze hoeft slechts één stap te zetten en het ego dat na al die jaren nog in verdunde versie aanwezig is geweest, zal overspoeld worden door de Oceaan van Liefde die het in zich opneemt.’  

Deze pelgrim heeft toen ook gezegd dat zij zichzelf terugvindt aan de drempel naar de eeuwigheid en dat ze, om daar binnen te treden, bij de ingang nog ‘iets’ van haar ‘ik’ moet inleveren om tot overgave te komen. Het sluiten van de uiterlijke deur achter de andere pelgrim heeft haar nu gebracht op het punt waar de innerlijke deur zich kan openen. Het punt waar de Reis voorbij Woorden ook van spreekt.

 Als jij daar bent geland,

zal jij je zelf aan de drempel naar de eeuwigheid terug vinden.

De deur staat op een kiertje en opent zich door jouw aanraking.

Het kost geen moeite om de deur naar jouw ware Zelf,

de deur naar de eeuwigheid te openen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

das Licht leuchtet in der Finsternis

und die Finsternis hat es nicht erfasst

(Meister Eckhart)

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 190 - Jesu Carta Mundi | Leave a comment