Monthly Archives: september 2020

Het Pad van de Pelgrims – Loslaten en overgave

Ter elfder ure krijgt het postduifje nog een vraag en antwoord heen en weertje, waarbij het antwoord ervoor zorgt dat het ganzenveertje van het elfje zich in beweging zet en hij rond middernacht nog een keer zijn vleugels kan spreiden om een lading woorden van elfse aard over te brengen.

JJ, met uw welnemen zou er nog iets gezegd kunnen worden over wat er door het denkbolletje te kijk is gezet. Is dat toegestaan?

Dat is toegestaan en wordt op prijs gesteld.

Het feit dat jantje-lijfje nog steeds opspeelt, zou er op kunnen duiden dat er voortduend discrepantie is tussen hoofd en buik, tussen denken en voelen. Als jij zegt dat jij jezelf puur op wilskracht de dag door geworsteld hebt, is de vraag: op wiens wilskracht? Het klinkt in dit geval op wilskracht van de persoon, het ego. Het liefst was je in bed gebleven, maar afspraak is afspraak volgens jou en andere geliefde personen weer zien en spreken, vind je toch ook wel verleidelijk.  

Maar wat als je in bed was gebleven en alles en iedereen had laten gaan? Dat zou een buitengewoon goede oefening in loslaten en overgave geweest zijn. Op die manier was de persoon die zo nodig van alles moet op basis van louter persoonlijke afspraken en persoonlijke verleiding een kopje kleiner gemaakt. Maar nee, alles en iedereen is belangrijker dan jezelf, je Zelf. Je doet jezelf geweld aan. Op deze manier, en dat is al eens eerder genoemd, ben je als het ware jezelf aan het afbreken. En dat is net een virus, dat vreet zich door alles heen. 

Dus ben je toch op pad gegaan, van hier naar daar, en weer verderop. 

Dit is niet de manier waarop de persoon zal opgaan in God. Dit is toekomen aan wat de persoon wil. Dit is de persoon in stand houden. Dit is niet het ontmantelen van de persoon door Uw wil geschiede, maar het bekleden van de persoon met wat hij wil dat geschiede. Het gaat er niet om wat jij wilt. Er wordt jou iets gevraagd. Het gaat erom dat datgene wat jij wilt uiteindelijk in het verlengde staat van datgene wat er gevraagd wordt. Wat wordt er gevraagd? Overgave. 

God vraagt iets aan jou en daarvoor gebruikt Hij het lichaam. God vraagt van jou overgave. En dit hele gebeuren had een oefening in overgave kunnen zijn. Jij denkt mogelijk dat wanneer jij in bed zou zijn gebleven, jij had toegegeven aan het lichaam, het ego. Maar juist door te gaan heb je toegegeven aan het ego. Wanneer jij in bed zou zijn gebleven, had je niet toegegeven aan het ego, maar juist overgave beoefend omdat je in dat geval niet tegemoet was gekomen aan wat het ego wil. Juist doordat je het ego bent tegemoetgekomen, bevestig je het ego. 

Je kijkt en ziet voortdurend hoe de persoon als het ware lijkt tegen te werken in plaats van dat je ziet hoe je de persoon kunt gebruiken om voor je te werken. Op het moment dat je dat wat de persoon laat zien ten dienste van je Zelf gebruikt, ontneem je de persoon steeds meer zijn werking en kom je tot je Zelf, tot je God-Zijn. 

Amen. 

Tot zover het TV programma in dit middernachtelijk uur. Nu gaat het elfje langzaamaan in het betoverende nachtlicht haar vleugeltjes vouwen. En de Flying Fairy wenst Zoals het water stroomt een Lichte nacht en weet dat over hem getrouw de wacht wordt gehouden.

DSC_7480

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 187 - Loslaten en overgave | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Blauw gekleurde lessen

Voordat de dag het voor gezien houdt, krijgt het elfje via de postduif nog inzage in wat de kabouter vandaag te ‘zien’ kreeg.

Goedenavond Super TV, mag JJ uit de TV uitzending afleiden dat de nonduale staat is wedergekeerd? Het elfje ziet geen wereld van lijden, verlies en dood? Alleen kijkend met Gods gedachten ziet, hoort en voelt zij louter Vrede? Dat is geweldig.

JJ kan daar niet aan tippen, want het jantje-lijfje speelt nog steeds op en puur op wilskracht heeft hij zich de dag door geworsteld, althans enerzijds. Het liefst was hij in bed gebleven vandaag, maar afspraak is afspraak en andere geliefde personen weer zien en spreken, dat is toch ook wel verleidelijk. Dus toch op pad vandaag, van hier naar daar en weer verderop om de gulle kabouter te spelen en ondertussen zelf aardig mee te snoepen. Hoewel voorzichtig begonnen, bleek het lijfje toch redelijk mee te werken.

En dan de blauw gekleurde lessen van les 55, die zijn raak. In de les van heden ten dage wordt nu wat meer over ‘zien’ gesproken dan over gedachten. Maar uiteraard is het vrijwel hetzelfde.

Ik ben vastbesloten de dingen anders te zien.

Wat ik nu zie, zijn slechts de tekenen van ziekte, rampspoed en dood. Dit kan niet zijn wat God voor Zijn geliefde Zoon geschapen heeft. Alleen al het feit dat ik zulke dingen zie, is het bewijs dat ik God niet begrijp. Daarom begrijp ik ook Zijn Zoon niet. Wat ik zie, zegt mij dat ik niet weet wie ik ben. Ik ben vastbesloten de getuigen te zien van de waarheid in mij, in plaats van degene die mij een illusie van mezelf tonen. 

Hier kan JJ zich helemaal in vinden, hij is vastbesloten, want lichaam en wereld zien er uit zoals aangegeven.

Wat ik zie is een vorm van wraak.

De wereld die ik zie, is beslist niet de weergave van liefdevolle gedachten. Ze is er een beeld van hoe alles alles aanvalt. Ze is allesbehalve een weerspiegeling van de Liefde van God en de liefde van Zijn Zoon. Het zijn mijn eigen aanvalgedachten die dit beeld doen ontstaan. Mijn liefdevolle gedachten zullen mij verlossen van deze waarneming van de wereld, en mij de vrede geven die God voor mij heeft bestemd.  

Ook volledig mee eens, want JJ voelt geen pure liefe voor alles wat leeft, en diep, heel diep voelt hij ´vijandigheid´ naar iets in de wereld of mensen daarin. 

Ik kan aan deze wereld ontsnappen door aanvalgedachten op te geven.

Hierin, en in niets anders, ligt verlossing. Zonder aanvalgedachten zou ik geen wereld vol aanval kunnen zien. Wanneer vergeving mij weer bewust laat worden van liefde, zal ik een wereld zien van vrede, vreugde en veiligheid. En dít verkies ik te zien in plaats van datgene waar ik nu naar kijk.

JJ meent, hoopt in ieder geval, dat dit proces gaande is met behulp van Jerfaas.

Ik zie niet wat mijn hoogste belang is.

Hoe kan ik mijn hoogste belang onderkennen wanneer ik niet weet wie ik ben? Wat ik meen dat mijn hoogste belang is, kluistert me alleen maar meer aan de wereld van illusies. Ik ben bereid de Gids te volgen die God mij gegeven heeft om te ontdekken wat mijn hoogste belang is, omdat ik inzie dat ik dit niet uit mezelf kan zien. 

Klaarblijkelijk is dit ook waar, dus zal de Gids JJ moeten leiden, maar hij is bereid. 

Ik weet van niets waartoe het dient.

Voor mij is het doel van alles, te bewijzen dat mijn illusies omtrent mezelf werkelijkheid zijn. Voor dit doel probeer ik alles en iedereen te gebruiken. En hiertoe geloof ik ook dat de wereld dient. Daarom herken ik haar werkelijke doel niet. Het doel dat ik aan de wereld gegeven heb, heeft tot een angstaanjagend beeld van haar geleid. Laat ik mijn denkgeest openstellen voor het werkelijke doel van de wereld, door het doel dat ik haar heb verleend terug te nemen en de waarheid over haar te leren.

Hier worden de jantjes nog even op hun activiteiten gewezen en de waanzin daarvan. Laat de Waarheid maar komen en het bewustzijn van Jerfaas geheel vullen.

Dit is hoe de les van vandaag bij JJ is binnengekomen. Nog even daarover mijmeren, een borreltje en het kaboutertje gaat stippen tellen. Hopelijk is het lijfje morgen in zijn normale toestand teruggekomen, en zoniet dan niet. En de vraag rijst of er morgen in de baardgraskapel ook les gegeven/gelezen wordt. Er valt nog wel wat te leren voor de boskabouter, zo meent hij.

Van een heilige relatie weet men dat die tot Niets zal leiden. Dus JA, de kapel is morgen geopend voor een lezenswaardige bij-één-komst. Het elfje hoopt van harte de kabouter te zien. Tot ziens. 

Vrede blijve bij u, for ever.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 186 - Blauw gekleurde lessen | Leave a comment