Monthly Archives: juni 2020

Het Pad van de Pelgrims – Lichaamstaal

Zoals een goed verstaander maar een half woord nodig heeft, zo heeft de Bovenstebeste kabouter geen woord nodig om te verstaan hoe het er bij het elfje voor staat. Hij begrijpt dat er in de baardgraskapel een soort vacuüm van rust, stilte en Nu is ontstaan, waarin het elfje op serene wijze rondzweeft en waarin geen of vrijwel geen gedachten waarneembaar zijn. Wanneer ook het lichaam niet zeurt is dat toch de Hemel op aarde, zo kan hij toch niet nalaten te zeggen.

Het is zelfs nu het lichaam zeurt, de Hemel op aarde. 

Daar wil het kaboutertje ook wel eens even vertoeven. Zijn lijfje is weliswaar niet geheel virusvrij, ook al is hij redelijk op de been. Er darren toch kennelijk nog micro-organismen in het lichaam rond, die gevoelens van onwelzijn veroorzaken. Maar hoe kan het ook anders; de lichamen zijn net als de geest een onderdeel van een groter geheel en verkeren in symbiose daarmee. Ze zijn uit het totaal voortgekomen, werden en worden daaruit gevoed en keren er weer in terug. Dat is dan zoals het dan is, in ieder geval lijkt het zo, voorlopig dan. Aan alles komt een eind, zolang we geloven in de tijdelijke dingen en er waarde aan geven.

Kan er na deze kaboutertaal nog wat lichaamstaal gesproken worden of heeft Paulus even genoeg aan de taal die zijn lichaam spreekt? 

Iedere kabouter wil graag heel gemaakt worden! Dus steek maar van wal, Oceandreamer.

Paulus is benieuwd in hoeverre onharmonieuze zaken van het lichaam of anderszins het elfje toch nog moeite kosten? Of kan zij die nu volledig accepteren als niet meer dan ‘omstandigheden’? En brengen die dingen alleen wat zinloze gedachten die voorbijdrijven?

Goed, in het verlengde van de lichaamstaal van gisteren is hier het vervolg.

Er wordt gezegd: Als je wat aan het lichaam laat doen, geef je het waarde. Maar als je niets aan het lichaam laat doen, geef je het feitelijk evenveel waarde. Als je niets aan het lichaam laat doen, omdat je van mening bent dat je het daarmee waarde geeft, bevestig je alleen maar het feit dát het lichaam waarde heeft. Wel of geen waarde geven is dualiteit. Er is evenveel waarde als dat er geen waarde is. 

Door geen waarde te geven aan het lichaam bevestig je de waarde die het heeft. De waarde die aan het lichaam gegeven wordt is de waarde dat het lichaam geen waarde heeft. Door de waarde die gegeven wordt aan het feit dat het lichaam geen waarde heeft, geef je daardoor het lichaam juist waarde. 

Wie geeft het lichaam waarde? Wie geeft het lichaam geen waarde? Het gaat er niet om of het lichaam wel of geen waarde gegeven wordt. 

Bewustzijn is onpersoonlijk en houdt zich niet bezig met de dualiteit van wel of geen waarde geven. Bewustzijn is en laat het zijn zoals het is. Het identificeert zich er niet mee. Als er geen identificatie is, maakt het niet uit wat er met het lichaam gebeurt en of er wel of niet iets aan of mee gebeurt. 

Het lichaam vertoont een mankement. Er kan gekozen worden het te laten verhelpen. Oké, gaat het lichaam zonder mankement verder. Er kan gekozen worden het niet te laten verhelpen. Oké, gaat het lichaam met mankement verder. Maakt het voor het bewustzijn iets uit? Bewustzijn maakt geen onderscheid. Bewustzijn Is. 

Er wordt gezegd: Het lichaam bestaat niet, het is een illusie. Maar het lichaam bestaat wel, het lichaam bestaat als illusie. Illusie bestaat als illusie. De Werkelijkheid wil zichzelf ervaren en dat kan alleen via het tegendeel, de illusie. De schijnbare werkelijkheid geeft de enige mogelijkheid de Werkelijkheid te ervaren. De Werkelijkheid ervaart zichzelf als Werkelijkheid. 

Maakt het voor het Bewustzijn iets uit of het Bewustzijn zichzelf uitdrukt en ervaart via een illusie waaraan een mankement wel of niet verholpen wordt? 

Geen ‘waarde’ geven aan het lichaam betekent dat wat er ook gebeurt en wat je ook laat gebeuren het geen invloed heeft op wie jij bent, op het Zelf dat ervaren wordt. ‘Blijf in Mij’. Daarbinnen kun je alles laten gebeuren. 

Geliefd Beekje, dit was Live Stream TV. Misschien klinkt dit alles waarde-vol of waarde-loos. Om niet in herhaling te vallen, is hierover in het TV-programma het laatste woord gesproken.

Maar het beekje laat niet geheel gedachteloos toch nog wat woorden voorbijdrijven.

Ik heb de ‘lichaamstaal’ gehoord. En ik weet niet wat er over te zeggen is. Het hele lichaam met zijn hoedanigheden is per ‘persoon’ uniek. Dat zegt al iets, en ik meen dat TV wel eens zei dat de ziel zich uitdrukt via het lichaam. En dat is volgens de Cursus ook zo, maar dat zit dieper dan waar de belichaamde mens zomaar bij kan komen. Hier in de wereld en in een lichaam lopen we vast in concepten, daarom heeft ook iedereen weer een iets andere mening.

Alleen het feit dat we een lichaam lijken te hebben zegt al genoeg; ‘er is iets aan de hand’. Maar op dit wereldse niveau zouden we in plaats van ‘waarde geven’, mogelijk beter kunnen spreken van identificatie of misschien nog beter van ‘focus’. En hiermee heeft Paulus zichzelf toegesproken.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 181 - Lichaamstaal | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Dankbaarheid

Zoals de dankbaarheid eerder in het beekje opwelde, zo komt op weg naar het paddenstoelenhuisje al mijmerend over het pelgrim-zijn het woordje ´dankbaar´ in de gedachten van Paulus. Het is een soort flashback, even het terug scrollen van de boekrol van de tijd. En wat is dankbaarheid? Ook dat is weer een concept, daar kun je niet omheen. Hij, als JJ, heeft daar zo ongeveer de definitie aangegeven dat bij wat er ook gebeurt, er geen enkel zweempje van afwijzing van de situatie is. Geen enkele gedachte dat het ietsje anders zou moeten zijn, en zelfs niet zou kunnen zijn. En dan bovendien een gedachte dat het wel zeer aangenaam is dat een dankgebed op zijn plaats is voor dit geweldige geschenk dat het Leven mij geeft. Om dat bij alles te hebben wat er gebeurt, wat zich manifesteert in het lichaam of in de directe omgeving, is wel heel bijzonder. Waarom naar de dokter gaan als alles Nu al een geschenk is? Waarom dat geschenk terugwerpen naar het Leven als ongewenst?

JJ kan dat momenteel nog niet beleven bij alles wat er op zijn pad komt. Soms zijn er toch zorgen op zijn pad, waardoor hij weliswaar niet geïrriteerd of teleurgesteld raakt, maar dankbaar…nee, niet in die zin dat een dankgebed op z’n plaats is. Maar mogelijk bedoelt M.E. met dankbaarheid gewoon ‘niet klagen, maar dragen’, het gebeurt zoals het gebeurt. ‘Gods wegen zijn ondoorgrondelijk’ of zoiets. En zoals gezegd is het niet uit te sluiten dat M.E. met zijn preken op een soort ‘instap niveau’ mikt. Daar waar het ego en dus de persoon nog zeer actief is, en een shock effect wel eens functioneel kan zijn. Het laatste woord zal er nog wel niet over gezegd zijn op de pelgrimsreis. En daarmee heeft hij geen woord teveel gezegd.

De dankbaarheid waarmee de dagreis wordt besloten, blijft ook het TV beeld bepalen. De dankbaarheid die ze ook verwoord heeft in het nawoord van Verdwaald verlangen is altijd aanwezig. Ze leeft het leven in dankbaarheid. Alles gebeurt zoals het gebeurt en wordt geaccepteerd zoals het is. Gebeurtenissen in haar leven waarvan je zou kunnen zeggen: ‘Geef mijn portie maar aan Fikkie’, hebben haar daar een extra oefening in gegeven.

Betekenisvolle geestelijke ervaringen, in welke vorm dan ook, hebben haar doen inzien dat wat zich manifesteert in het lichaam niets verandert aan wie zij is. En wat er in het geval van een fysiek ongemak aan het lichaam gedaan wordt, verandert niets aan wie zij is. Daarom kan er gebeuren wat er gebeurt en wat er gebeuren kan laten worden. Daarmee wordt het lichaam geen waarde gegeven. Je voedt het lichaam iedere dag, geef je het daarmee waarde? Je reinigt je lichaam iedere dag, geef je het daarmee waarde? ‘Het voertuig’ wat het bewustzijn ten dienste staat wordt onderhouden. Er doet zich een mankementje voor, en als dat te verhelpen is…ja, waarom niet. Dus ja, waarom naar een dokter gaan? Dat is ook niet anders dan dankbaar gebruik maken van een mogelijkheid. Het kan helpen en als dat niet zo is, dan is dat niet zo. Het is zoals het is. Zoals gezegd, ‘Niet klagen, maar dragen’.

Nu deze woorden het TV-scherm vullen, waarover ook het laatste woord nog niet gezegd zal zijn, wordt de medepelgrim bedankt voor de buitengewoon onderhoudende pelgrimspraat. En klinkt er een welterusten voor Paulus die zich straks onder de stippen een poosje ‘slapende’ zal houden.

2015-08-13 17.09.32Het elfje is na het vertrek van haar pilgrim brother in een weldadige stilte gevallen. Er is niets, er komt niets en er gebeurt ook niets. Ze zit waar ze zit. En op het TV scherm verschijnt het beeld dat laat zien hoe ze zich voelt. In de ‘stilte’ van dit beeld is Alles hoorbaar.

Met een woordeloze groet van het elfje die door de kabouter vast en zeker stilletjes verstaan wordt.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 180 - Dankbaarheid | Leave a comment