Monthly Archives: april 2020

Het Pad van de Pelgrims – Stellingen op de deur

Voor dag en dauw, alsof de dag voorbij zal zijn voordat hij begonnen is, spoedt de kabouter zich vanuit het zuiden richting het noorden, waar het elfje in haar baardgrashuisje hem met rasse schreden naderbij ziet komen. Een groot vel papier wappert in zijn hand. Welke boodschap draagt hij vandaag met zich mee? Wat is het dat hij al zo vroeg voor het voetlicht wil brengen? Nog voordat de klop op de deur klinkt, heeft ze al opengedaan om haar licht bij hem op te steken.

Goedenmorgen Elfehart, Jerfaas en de jantjes wensen u een mooie dag toe waarin al uw wensen voor vandaag vervuld mogen worden.

Goedemorgen JJ, wat zowel het stoffelijke als het onstoffelijke betreft, wat heeft de flying pilgrim nog te wensen? Ze heeft alles al, ze is alles al, en door het lopen van het pelgrimspad zal dit een doorlopende ervaring worden en Zijn. Wat is daarop uw antwoord, dierbare medepelgrim. 

Aangezien zij die het Licht is het gehele universum is, zal zij zichZelf waar-schijn-lijk ook zien in datgene wat zij nu te horen krijgt.

Vanuit het Zuiden gaan de gedachten naar het Noorderlicht.

Moge zij stralen als de zon bij onbewolkte hemel.

Opdat haar warmte voor elkeen waarneembaar is,

en aan iedere horige het gevoel van vrijheid geve.

En dat zij nu deze nieuwe dag zal binnenvliegen

voortgestuwd door wonderbaarlijke stromingen.

Op weg naar een waarheid als een sprookje,

als een Elfje naar het Licht.

Dat is prachtig gepoëet, JJ. Wat valt er verder nog toe te voegen aan dit schitterende uitgangspunt voor onze Noorderlichtreis? Zo te zien aan het volgeschreven blad papier in je hand heb je stellig nog wat te melden. 

Aangezien het Noorderlicht haar schijnsel met welgevallen heeft zien neerkomen op de wereld van een Cursus in Wonderen en andere non-duale ziens-wijze boeken, dwaalde ik vanmorgen vroeg weer even door mijn toch wel zeer geliefde ‘non-dualiteit’ materie en kwam ik de volgende teksten tegen.

Zie hier…de stellingen op de deur van de baardgraskapel. Zou je die nu willen horen en daarbij diep voelen of er, al is het maar bij een enkel regeltje, iets van weerstand of een ‘ja maar’ optreedt? Er zal toch wel een enkel tetje zijn die eventjes een vingertje opsteekt?

Luister…hier komen de nonduale stellingen:

Als alle illusies zijn verdwenen, 
blijft alleen de stilte over 
en dat is wie je bent.

Er is niemand die zich kan bevrijden van een illusie, want degene die meent zich van iets te kunnen bevrijden is de illusie zelf.

Spiritualiteit is weten dat je nooit iets gedaan hebt, nooit iets zult doen en niets kunt doen omdat alleen eenheid iets doet.

Doel van het ego is niet om de waarheid te weten, maar om zichzelf in stand te houden. 

De essentie van de illusie is denken dat jij en anderen iets doen of kunnen doen vanuit vrije wil. De essentie van spiritualiteit is weten dat dit niet waar is.  

Terwijl je datgene beleeft wat jij ‘je leven’ noemt bevindt je Ware Zelf zich buiten tijd en ruimte. 
Het is onkwetsbaar. 

Natuurlijk kan er niets anders zijn dan eenheid en eenheid is onkwetsbaar. Het idee dat er iets anders zou kunnen zijn is belachelijk. Het is slechts een klein raar idee waar we het beste om kunnen lachen. 

In werkelijkheid leef je niet in een wereld van stugge materie, maar leef je in een hemelse sfeer. Nu op dit moment.

Je bent te vergelijken met iemand die droomt, maar geen weet heeft van de echte wereld waar hij zich in bevindt.   

Wat zich in onze ervaring voordoet als vorm blijkt slechts leegte te zijn. Uit die leegte ontstaat door de waarneming van de zintuigen een wereld van vormen.

Je bezig houden met een ‘beter leven’ binnen tijd en ruimte lijkt op het schuiven van stoelen naar een andere plek. Op een fundamenteel niveau verandert er niets aan het bewustzijn.

Alles wat uitgaat van stappenplannen, van de gedachte dat er een ik is die wat dan ook zou kunnen doen valt te beschouwen als therapie. Daar is niks mis mee. Het kan zelfs erg nuttig zijn voor degene die prijs stelt op een beter functionerend ego, alleen het is geen spiritualiteit. 

Als individu ben je vergelijkbaar met een doodlopende straat. Je weet dat wat je ook doet, je levensverhaal zal eindigen in de dood. Er is geen beloning aan het einde, maar slechts de dood. Je bent letterlijk een doodlopende weg. 

Als eenheid ben je eeuwig. Je doet vormen verschijnen en verdwijnen. Door jou verschijnen tijd en ruimte. Er kan je niets gebeuren. Je bent nooit geboren dus kun je niet sterven. 

De stilte heeft geen begin en einde. Het is eeuwig en dus oneindig.

Mijn leven is van een oneindige kleinheid binnen de oneindige grootheid van stilte. 

Het geloof in een zelfstandige wil is ons opgedrongen. We hebben geen andere keuze gehad dan om te geloven in de vrije wil.

Alles positief interpreteren is net zo erg als alles negatief interpreteren. In beide gevallen gaat het om een interpretatie van de waarheid, niet om het leren kennen ervan. 

Temidden van een wirwar van gevoelens, gedachten en ideeën is er de windstilte die behalve leegte niets bevat. Het werkelijke jij is het niets.   

Jij bent de eeuwige stilte, niet de rommel erom heen. 

Non-dualistisch inzicht leidt niet tot een onverschillige houding, maar juist tot engagement. Je weet dat je eenheid bent. Dus de pijn van anderen is ook jouw pijn.    

De ervaring van verlichting kan je onmogelijk meer eenheid maken als dat je nu al bent. 

Jij bent. Het valt niet te ontkennen dat jij er bent. Dat ervaar je doorlopend. Dus moet jij eenheid zijn want er is niks anders dan dat. Alles wat is, is eenheid. Als jij er bent dan moet jij eenheid zijn.

Elfehart heeft met belangstelling en op de voorgestelde wijze de stellingen op de deur van de baardgraskapel gelezen en er is geen enkel tetje die ook maar één vingertje heeft opgestoken. Elfehart kan slechts haar handen vouwen en Amen zeggen. Het enige waar nu twee vingers voor opgestoken worden is voor de welbekende V-groet.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 177 - Stellingen op de deur | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – De taal van het water

Begeleidt door de Ierse zegenbede gaan de pelgrims de weg van A naar L, van Angst naar Liefde. En de Jnani pelgrim spoort de Bhakti pelgrim aan met de woorden: Laten we onze pas versnellen en niet achterom zien, maar vooruit en omhoog.

Meteen welt vanuit het beekgebied de aloude psalm 121 omhoog.

’k Sla d’ogen naar ’t gebergte heen,

Vanwaar ik dag en nacht

Des Hoogsten bijstand wacht.

Mijn hulp is van den HEER alleen,

Die hemel, zee en aarde

Eerst schiep, en sinds bewaarde. 

Hoe vaak in vroeger tijden heeft JJ dit lied wel niet gehoord tijdens de wekelijkse kerkgang. Het brengt hem terug in de tijd bij de gedenkwaardige dag waarop hij op een zondag ter wereld kwam.

En de pelgrims stappen in het beeld dat vanuit het verleden nu te kijk wordt gezet door JJ.

Op het moment dat te dien dage, kort na de oorlog, de straten in zijn geboorteplaats gevuld waren met overwegend zwart geklede kerkgangers die zich gebukt onder zonde en schuld ter kerke begaven…in die entourage werd het kindje geboren.

Terwijl de klokken luidden en hij hoogstwaarschijnlijk als een surfer op een geweldige golf vruchtwater het daglicht aanschouwde, wist hij al: ‘dit wordt een bijzonder leven’. Al dat water maakte hem een waterman, gaf hem de naam ‘van Beek’, en was kennelijk ook de oorzaak dat hij zo gemakkelijk al die zwemdiploma’s  haalde en later graag snorkelde in subtropische wateren.

En dan ook die hang naar de oceaan, hij werd ervoor geboren. Omdat hij bij zijn geboorte al vele zussen en broers aantrof, werd hij al snel ingewijd in de sprookjesverhalen met allerlei wezentjes die zich te land, ter zee en in de lucht plegen voort te bewegen. Dat komt dan zovele jaren later weer goed van pas, nu hij zelfs regelmatig een sprookjesbos betreedt. Ook kwamen al snel die andere sprookjesverhalen die in de Bijbel stonden, en de theatervoorstellingen die daarmee samenhingen werden twee keer per zondag opgevoerd in de kerk.

In die kerk werd hij dus ook gedoopt, daar was wederom het water. Dat alles is nu lang geleden, zoals hij ook geleden heeft onder het menszijn, net als miljarden anderen. Wat doet hij hier, waartoe is hij hier? Maar daar lijkt nu duidelijkheid in te komen, hij kwam hier om weer weg te gaan. Hij moest op reis, beter gezegd ‘op pad’, hij werd een pelgrim. Na vele jaren van lezen in avonturenboeken en reisgidsen, daalde in een windvlaag plotseling een elfje bij hem neer. En ze zei: come on…let’s go…en daar gingen ze… the sky is the limit…but heaven is unlimited!

2015-08-02 19.40.23

Ademloos heeft het elfje aan de oever van de beek geluisterd naar het geboorteverhaal van de ene water-lander. Voor haar is dit het moment om hem te vertellen wat ze onlangs beleefde toen ze haar geboortedag vierde in het Gentse, alwaar ze een kerk binnenfladdert. Of het nu komt doordat het beekje evenals het vissertje ooit ook in een kerk met water in aanraking is gekomen, maar halverwege de geestelijke rondgang komt het vissertje oog in oog te staan met de taal van het water. Het raakt haar. Ze voelt zich aangeraakt en als water-lander voelt ze de andere water-lander. Dit is waar de pelgrims naar op weg zijn.

Gent 2013 042De ene water-lander vindt de tekst een mooi geschenk op haar geboortedag en het Vrolijke Vissertje neemt het Vaste Voornemen het de andere water-lander te schenken voor zijn geboortedag. Nu de waterman op verheven wijze heeft beschreven dat hij geboren is voor de oceaan, zal dit geschenk vast en zeker niet in het water vallen. Met de wens van Elfehart tot Zelfhart: Hij Leve Hoog, Hij Leve Hoog, in de Liefde van de Vader.

Water is van levensbelang. Levend Water is van Eeuwigheidsbelang.

Het beekje kan dit volledig be-Amen. Het Levende Water wordt hen aangereikt waarin ze zullen ondergaan en opstaan. En hij kan de gedachte die door ‘hem’ heenstroomt niet onderdrukken dat de pelgrims hiermee een duik in de diepte nemen. JJ dankt de TV zieneres voor hetgeen hij vanmiddag mag zien… en horen. De water-landers varen op koers.

2015-08-02 16.24.20

Yaweh look now on me
Clouded the sky I see
Make my eyes crystal clear
Walk with me to the water

Yaweh You gave me love
Cradle this flame above
Rest Your hands upon my head
Lead me down to the water

Yaweh make me Your stream
Place me inside Your dream
Touch my mouth, softly call
Take me out to the water

(Give me Your hand
Give me Your Hand
Give me Your hand)

(Máire Brennan)

Terwijl de pelgrim in de grot hoopte dat de tijd nog even zou duren zodat hij de Kerst zou halen, zo lijkt hij inmiddels al op weg naar Pasen. Opstanding in het nieuwe leven. De al eerder genoemde Sneeuwwitje staat op uit haar glazen kistje. Het ontwaken tot de ware natuur is de opstanding. Zo bezien is op weg naar je ware natuur gaat via het Pad van de Pelgrims wel heel symbolisch in het licht van Hans en Grietje die hand in hand, van hart tot hart, als één ziel het pelgrimspad gaan.

De pelgrims geven elkaar een hand, ze zijn niet alleen, en vol vertrouwen gaan ze in het spoor van Jezus. Zoals de Liefde niemand is vergeten, zo is het elfje Paulus vandaag niet vergeten. Want, om met de woorden van Paulus te spreken: ‘met in de andere hand een andere hand keren zij aan de Ene Hand Huiswaarts’. Met duizend en één vragen zal het onderweg een onvergetelijke reis worden omdat het ENE antwoord in alles doorklinkt. En hoe het is en hoe het zal zijn….het elfje eindigt deze pelgrimsdag met de wijsheid van Heer Bommel: Het is alles hupsafladder. Daarmee wenst ze de kabouter toe dat hij een hemelhoge nacht mag beleven.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 176 - De taal van het water | Leave a comment