Monthly Archives: september 2019

Het Pad van de Pelgrims – Licht en schaduw

Nu het lijkt dat Paulus zijn gedachten op een rijtje heeft gezet en zowel het beekje als het elfje daarmee overspoeld zijn, denkt het elfje: het is wel klaar met het denken over gedachten. Maar de gedachten-tsunami laat nog een beeld in JJ opdoemen. 

De mensheid zou je kunnen zien als een kring van identieke zielen die hand in hand staan. Ze vormen als het ware de Tempel van de Ziel waarin alles gebeurt. Iedere ziel heeft een schaduw binnen de cirkel, en de meeste zielen hebben als het ware die ‘eigen schaduw’ benoemd als hun ware zelf.  

Zij zien zichzelf niet hand in hand in die kring staan, nee, ze zien zichzelf als een losstaande schaduw binnen die kring en er is veel hinder van die andere schaduwen. En de analogie en holografie volgend kan men binnen het eigen waarnemingsvermogen ook weer schaduwen zien van zichzelf; de gedachten die vrijwel altijd gezien worden als ‘mijn gedachten’. Het zijn er veel en niet altijd liefdevol, vooral niet over die andere schaduwen in de cirkel, de personen. Soms flitsen die gedachten zo snel voorbij dat ze niet eens te zien zijn, maar ze laten wel iets van een gevoel achter, dus ze zijn er wel geweest. Ook pelgrims hebben daar soms mee te kampen, daarom zijn ze pelgrims. 

Dat is een mooi beeld, JJ, wat in je opdoemt. Ter illustratie is er dit TV-beeld uit het Hoge Noorden.

deel1- (169)

Opmerkelijk dat er losstaande schaduwen te zien zijn. Terwijl ze als zielen dus hand in hand staan, ’zien’ ze zichzelf vanuit onbewustheid niet hand in hand staan. Gelukkig worden de pelgrims zich meer en meer bewust en de gedachten ziende zullen zij voorbij de gedachten gaan zien. Want het zal niet zomaar zijn dat binnen het grote geheel dit beeld nu in beeld komt.  

Zoals bekend gaan de pelgrims als Sneeuwwitje 9 verbonden met Hans en Grietje 6 ‘hand in hand, van hart tot hart, als één ziel, één gedachte, Liefde’.(89-Hans en Grietje) Laten ze dat vooral voor ogen en oren houden als ze op het pad iets tegenkomen waar ze ‘mee te kampen hebben’. De schaduwen reiken altijd naar de plek waar het licht niet te zoeken is. Maar het feit dat er een schaduw is komt omdat er licht valt op hij/zij die zowel het licht als de schaduw in zich heeft. En de enige manier om de schaduw niet te zien, is je daarvan af te keren. Dus ‘keer om’ en wend je gezicht naar het licht. Op het moment dat er afstand genomen wordt van de schaduwkant van het lichaam, dan wel de gedachten, zal de schaduw hen niet meer het licht ontnemen om te kijken. Dan zullen ze zien in het Licht. En zoals het beeld ook te zien geeft: hoe Hoger je komt, hoe meer Licht. Er is geen verschil meer tussen dag en nacht. Zelfs om middernacht is de lucht stralend blauw. Hemelsblauw!

deel1- (170)

Nou, nou, dat is me wel de pelgrimsdag voor het strand. Als de gedachten-tsunami zich terugtrekt naar haar oorsprong en daarbij niets meer begeert dat van een naaste is, blijft het strand ademloos achter. De wijsheid heeft het overspoeld en schoongewassen blijft het in Stilte achter. In een soort vacuüm van rust, stilte en Nu, waarin geen gedachten waarneembaar zijn, zweeft het Elfje op serene wijze gedachteloos rond.

De Bhakta pelgrim heeft zich aan de oever van de Stille Oceaan bij de Jnani pelgrim gevoegd en zich mee laten nemen in zijn gedachtengang en ZIJN beleving. Zij die van 9-9 is ziet op haar denkbeeldige reis de ‘routekaart’ die haar op deze dag bezorgd is. De kaart waarop duidelijk te zien is dat het pad van de zandloper met veerkracht naar de oceaan leidt. En zoals de Jnani met heldere blik ziet, is het een 11-verig pad. Het verenigt de zandloper op het Elfenpad en de meeloper op het Elfenpad.

De Zandlopers 001

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 162 - Licht en schaduw | Leave a comment