Monthly Archives: juni 2019

Het Pad van de Pelgrims – Een ge’filter’d koffiepraatje

Zoals bekend volgt de Jnani zoeker doorgaans het pad van het denken, de filosofische redeneringen. Jnani wil het vooral eerst begrijpen. Misschien komt het daardoor dat hij de afgelopen nacht niet in een oceaan van rust en stilte heeft gedobberd, hoewel…het hoofd was wel bijna zonder gedachten, maar hij werd vaak heel alert wakker. 

Bij het ochtendgloren bespeurt hij meer en meer gedachten over de afgelopen pelgrimsdagen en dan met name over de stenen des aanstoots. Het maakt dat hij al vroeg in de ochtend met een kopje koffie voor zich uit zit te staren en iets zegt hem om het een en ander aan woorden op het TV scherm te laten verschijnen. Maar terwijl de zogenaamde tijd verstrijkt laat dat ‘iets’ hem nog even wachten om het daadwerkelijk ten uitvoer te brengen. En al starend mijmert hij voor zich uit. 

Het is dat ‘iets’ dat zijn leven lijkt te sturen. JJ is kennelijk niet zo autonoom als hij wel eens denkt. En de koffie die hij nu drinkt is door een filter gegaan, dat houdt iets tegen waardoor de koffie beter te drinken is. Zo gaat het ook met de contacten tussen mensen onderling, zoals tussen JJ en TV. Ze geven elkaar informatie, hetzij al pelgrimerend mondeling of schriftelijk via de postduif. Maar wat er binnenkomt kan anders zijn dan de zender het bedoelde. Het filter heeft een deel tegengehouden en mogelijk ook nog van ‘smaak’ veranderd. De pelgrims hebben de H.G. hard nodig om door het filter heen te breken.

Al koffiedrinkend heeft hij het idee dat met name de laatste pelgrimsdagen klare wijn is geschonken. Die term dateert uit het verleden toen de Gereformeerde Kerken een rapport uitbracht over ‘De aard van het schriftgezag’, zo ongeveer van: Wat betekent het nu wat er in de Bijbel staat. De pelgrims hebben zich in ieder geval goed uitgesproken en zijn weer een stapje in de goede richting, zo voelt het voor JJ. En zijns inziens zal die goede richting betekenen dat ze meer eensgezind het pad gaan en dat er minder irritaties, of hoe je het noemt, opduiken. Ze raken meer vertrouwd met elkaars opvattingen en de termen die ze gebruiken. JJ heeft een jaar of tien tamelijk intensief de CIW bestudeerd en dat ook met anderen doorgesproken. Dan worden bepaalde opvattingen, zo noemt hij het maar, op basis van de CIW een vast patroon in het taalgebruik en de beleving. En of de pelgrims in de goede richting lopen is af te lezen op de thermometer van innerlijke rust. Hoe vrediger het gemoed, des te beter loopt het pad in de goede richting. Het is overduidelijk het ego, de persoon met alle jantjes die de rust verstoort. Afijn, het elfje weet dat net zo goed en wil ook gelukkig zijn en liefde uitstralen. Laten JJ en TV met het oranje boek in de ene hand en in de andere hand een andere hand, zij het in spiegelbeeld, het pad vervolgen.

Als ze elkaar weer treffen zullen zij weer woorden gebruiken om te trachten klaarheid te scheppen. En de filters zullen weer proberen hun werk te doen, maar ze gaan bewust proberen aan de hand van Jezus te gaan. Uiteraard is dat een symbool, wel een heel mooi symbool, van de Heilige Geest. Laten JJ en TV hopen dat de filters ditmaal door hen gezien en uitgeschakeld kunnen worden. Zij kennen natuurlijk de structuur van het filter, het zijn de ‘ikjes’ die als afweer bepaalde blinde vlekken veroorzaken in hun geest.

Als deze bloemrijke mijmering uiteindelijk door de postduif voor TV ontvangst is bezorgd, klinkt het per omgaand: Aangezien JJ van mening is dat zowel TV als JJ in hetzelfde schuitje zitten, kan er overgegaan worden tot schuitje varen, theetje (koffie) drinken, varen we naar de oceaan.

DSC_5268

En wat dat ‘iets’ is wat JJ liet wachten… Tetty wordt door iemand wel eens ‘iets’ie pietsie genoemd. Maar ‘iets’ie pietsie zal JJ niet laten wachten, maar zal hem opwachten. Tot het onverbloemde, dan wel ongefilterde koffiepraatje. En wat het tijdstip betreft; tot ÉÉN!  

Ook dat tijdstip laat niet lang op zich wachten.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 158 - Een ge'filter'd koffiepraatje | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Denkbeeldige reis

Vanuit de Vredespaleis-dagdroom droomt JJ zich in gedachten als Jnani pelgrim naar de oceaan.

Hij zit aan de oever van de Stille Oceaan. Hij is een tijdloze en vormloze pelgrim, hoewel hij in sommige opzichten een bepaalde mensenleeftijd en menselijke vorm lijkt te hebben.

Ook voelt hij zich als een vis in het water, hoewel hij in het verleden dacht dat hij een beekje was. Maar dat begreep hij toen niet echt, hij zocht en zocht als een voortzwemmende vis naar water. Niet beseffende dat hij het al was en nota bene voortgekomen was uit de geschriftjes van het elfje. Haar gevoelige woorden hadden zovelen diep geraakt dat die woorden als het ware vervloeiden en als tranen zich uitstortten in het sprookjesbos en daar de bron van het beekje vormden. Hoewel hij zijn oorsprong dus voelde, begreep hij het niet, en zocht er dus naar.

De pelgrim kijkt naar links en ziet het verleden weer voor zich, hoe hij als beekje murmelend en dan weer stil, soms kolkend en dan weer roerloos, zich een weg zocht naar de oceaan. Hij ziet het elfje, vaak kwam ze vrolijk en lachend naar hem toe, en heel soms kwam ze stilletjes naderbij om gewoon aan zijn oever te zitten en zachtjes fluisterend haar diepere roerselen te vertellen. En hij ziet zich in de gedaante van Paulus de secret garden betreden, terwijl het elfje om hem heen fladdert.

Ierland 2016 005Nu kijkt hij naar rechts en ziet hij de grote Stille Oceaan, de vloeibare liefde en immense vreugde van onvoorstelbare diepte. En hij weet dat hij daar ook is, samen met het elfje. Ze zijn er bij ‘vol bewustzijn’ naar toe gestroomd en er volledig in opgegaan. Maar soms lijkt het niet zo. Zou het zijn net als de grote Amazone die uitstroomt in de Atlantische Oceaan en daarin opgaat, hoewel toch vele tientallen kilometers in zee het water nog zoet is. Het rivierwater is oceaan geworden, maar heeft nog niet helemaal alle eigenschappen daarvan.

Al deze dingen overdenkt de pelgrim, daar zittend aan de kust, en hij vraagt zich af wat hij nog meer gaat beleven in deze denkbeeldige reis die hij maakt met het elfje. De Cursus zegt: ‘Je maakt een reis die reeds lang voorbij is’, dus hij hoeft in wezen niets meer te doen. Het lijkt alleen maar zo. Dus enkel en alleen schouwen, met verwondering kijken naar wat gebeurt, en de vreugde voelen van het Zijn. 

Plotseling wordt zijn aandacht getrokken door een vrolijk geluid. Hi Hi, ha ha ha, daar komt het vrolijke vissertje, met een ganzenveertje achter haar oortje. Kennelijk van plan om weer mooie dingen te gaan schrijven, en hij mag ze lezen. Laat ze maar komen!

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 157 - Denkbeeldige reis | Leave a comment