Monthly Archives: december 2018

Het Pad van de Pelgrims – Steen des aanstoots

De pelgrimse dagreis door Secret Garden laat geen geheim verhuld en geheimzinnigheid blijft niet in nevelen gehuld. De open communicatie tussen de pelgrims zorgt ervoor dat ze elkaar in klare taal kunnen vertellen wat er door hun hoofd gaat. Ze maken van hun hart geen moordkuil. Zo stuiten ze van tijd tot tijd over en weer op de steen des aanstoots. Het is de persoonlijkheid die nog meespeelt in dit kosmische spel.

2015-08-05 11.29.31Ook al klopt de harteklop van harte, toch moet mij nog iets van het hart. Ook al voelt het elfje zich opgenomen in het midden van de stroom van het beekje, toch heeft zij soms ook het gevoel dat het beekje van haar afdrijft en op afstand blijft. Dat kan veroorzaakt worden door iets wat gezegd of niet gezegd wordt. Op basis daarvan komen gedachten en als gevolg daarvan emoties en kunnen er gemengde gevoelens, onvrede, melancholie…ik noem maar wat…in het elfje leven. Soms met een traan.

Maar hoe is dat mogelijk, is de gedachte die als eerste opkomt? Het elfje kan enorm wijze adviezen geven naar het beekje toe.

Veel van wat ik schrijf of zeg is niet vanuit de persoon, maar vanuit bewustzijn. Veel van wat ik schrijf of zeg is puur vanuit ervaring en niet vanuit theoretiseren of vanuit welke tekst van wie dan ook. Ik probeer de dingen altijd zo onder woorden te brengen dat het raakt aan de essentie, dat het wijst naar de Waarheid, dat het de persoon ontmantelt. Maar het belangrijkste is dat de Liefde gevoeld wordt.

Het elfse gevoel dat het beekje van haar afdrijft en op afstand blijft wordt mede ingegeven doordat bij het minste geringste de dingen waarbij zij het gevoel en de ervaring heeft dat ze je optillen en verheffen in bewustzijn door het beekje teruggetrokken kunnen worden tot het ‘mind’ gebeuren. Ze heeft nog nooit iemand meegemaakt die zo bezig is met het beschouwen en analyseren van de ‘mind’. Altijd komt de ‘mind’ weer om de hoek kijken. Het elfje zou er, en nu klinkt het misschien wat oneerbiedig, zowat een punthoofd van krijgen. Het elfje weet het niet, maar ze heeft zich überhaupt nog nooit zo met de ‘mind’ beziggehouden.

Maar als de sfeer waarin wij Zijn zoals ik het ervaar, soms gelijk de andere kant weer uitgetrokken wordt door praktische vragen en opmerkingen over de ‘mind’, of omdat er een anekdote verteld wordt, dan wekt dat bij mij wel eens de indruk dat ik de dingen totaal anders beleef. Ik voel en ervaar meer en meer het Zijn waarin verder niets meer van belang is of gezegd hoeft te worden. Ik ervaar ook dat wij kennelijk vanuit een verschillend uitgangspunt de pelgrimsroute lopen. Ik ga uit van het Zijn wat ik ben, jij gaat uit van het Zijn dat je bezig bent te worden. Het uitgangspunt dat ik bezig ben te worden, werkt voor mij meer van buiten naar binnen dan van binnen naar buiten.

Nogmaals, het elfje kan enorm wijze adviezen geven naar het beekje toe. Zij weet dat ze samen met het beekje op weg is naar de oceaan om daarin volledig op te gaan. Maar ja…we zijn er nog niet. Vandaar dat er zich af en toe nog eigenschappen van de ‘oude’ mens manifesteren. Dan kunnen er soms dingen als kwetsend worden ervaren. Maar alleen het ego kan gekwetst worden. Ik meen dat er een gezegde is, dat wat slecht is voor het ego, goed is voor de ziel. Dat is de graadmeter waar we al vaker over gesproken hebben, als we ons geraakt voelen door wat een ander zegt of schrijft. Dat is altijd het ego. Ons Ware Zelf kan op geen enkele wijze gekwetst worden. Ook zogenaamde meningsverschillen kunnen bestaan, maar wanneer er heftige overtuigings-acties ontstaan, dan is altijd het ego aan zet. Het ego is eigenlijk een monsterachtig denksysteem, maar het is eigenlijk gewoon de menselijke toestand, niet meer en niet minder en met allerlei gradaties.

Wij zoeken het Koninkrijk Gods, daar is geen melancholie te vinden, want dat zijn emotionele gedachten van het beekje en het elfje. Liefde is Vrede heeft geen enkele neiging iets op te dringen of te bestrijden en ook niet de behoefte om zich te verweren.  Hooguit een enkel woord en met zachte stem uitgesproken. Zover blijken we nog niet te zijn, maar onze Innerlijke Leraar, de Heilige Geest, heeft zich nu over ons ontfermd. De verlossing van onze vereenzelviging met het ego, dat is Zijn functie.

Ik herhaal de woorden uit het oranje boek die ons eerder ter ore zijn gekomen op het pelgrimspad:

Wij hebben begrepen dat de mystieke weg die wij gaan betekent dat we eerst nog denken dat wij als personen op weg zijn naar God die ergens op ons wacht, hoewel we nu al met hem kunnen praten en op hem kunnen vertrouwen. Maar straks bij aankomst blijkt het anders te zijn, Hij was er steeds al in alles en wij zijn als personen totaal verdwenen en opgelost in Hem.

Het ontdekken van wat ik in mijn diepste wezen ben, blijkt de kern te zijn van de mystiek. Ik heb een lichaam, gedachten en gevoelens, maar dat ben ik niet. Datgene wat innerlijk gedachten en gevoelens gewaar wordt, bestaat onafhankelijk daarvan. Dat potentiële gewaarzijn is in feite leeg en alles verschijnt daarin. Die continu aanwezige beschikbaarheid tot gewaarworden is bewustzijn. Dat is het ‘Ik’. Dit bewustzijn ‘schept’ dat wat zich manifesteert; het brengt het tot aanzijn.

Ons diepste ‘ik’ wat in wezen reeds in de oceaan leeft is Bewustzijn. In dat Bewustzijn verschijnt de zogenaamde persoonlijkheid, en in dat kleine bewustzijn binnen die persoonlijkheid verschijnen dan weer die gedachten, emoties, gevoelens enzovoort… Die hebben altijd iets te maken met maar één persoon, die een kortdurend pseudo-bestaan heeft, ook nog voortdurend lijkt te veranderen en aan het eind van het pad verdwenen is. Anders gezegd, als de druppel weer de oceaan is. Nog anders gezegd, als Jerfaas en Tetty Z-elf volkomen identiek blijken te zijn tezamen met nog vele zogenaamde anderen.  

Ik ben één Zelf, verenigd met mijn Schepper,

één met elk aspect van de schepping en grenzeloos in vrede en in kracht.

(W.d1.95.11:2)

In de Attitudinal Healing die gebaseerd is op de CIW is het uitgangspunt dat de manier waarop mensen elkaar bejegenen, een uiting van liefde is of een roep om liefde. Ieder gevoel van onvrede of vormen van gekwetsheid zijn een roep om liefde. En wat de ene mens jegens de andere ook doet of zegt, het is een uiting van liefde of een roep om liefde. En beide dienen beantwoord te worden met liefde. Jerfaas accepteert alles met Liefde. Hij trekt al jaren met de jantjes op en kent de mens. Ook zal er geen enkel jantje zijn die het elfje iets euvel zal duiden. In het Bewustzijn is vorm niet ter zake doende. Eens aan het einde van de pelgrimsreis vallen alle gedachten geheel weg, dan is er alleen universele ervaring. Dan zijn alle pelgrims gelijk, met dezelfde pelgrimas op hun devote gelaat.

Laten we tot die tijd als water-landers, Oceandreamers, droomreizigers, of hoe dan ook, het pad vervolgen. Het kan een weg vol uitdagingen en beroering zijn. Maar het kenmerk van de ware leerling is om geconcentreerd te blijven, gericht op het goddelijk pad en elkaar het vertrouwen te blijven geven dat alles volgens plan verloopt.

Ja, dat is zo. De ontmoetingsdroom(7-Ontmoeting in de geest) heeft ons echt op dit pad gezet, om met toegewijde saamhorigheid te doen wat we te doen hebben. We hebben een gezamenlijke opdracht, om als woordvoerders van God uit onze schaduw te treden.

Tetty, innerlijk hoor ik Jerfaas zeggen: We hebben jullie samengebracht omdat jullie elkaar nodig hebben, want zonder een ander iemand als spiegel kunnen jullie moeilijk verdere vooruitgang boeken. Jullie hebben niet voor niets dit  ‘pad’ aangereikt gekregen, want het zal jullie verder samenbrengen en het volledige inzicht geven in die gebieden waar de persoonlijkheid bij beiden nog actief is.

Ja, zo is het helemaal. Zolang die persoon niet geëlimineerd is, zit die persoon ook niet stil. Want ja, die voelt kennelijk ook wel wat er gebeurt, en laat zich dubbel en dwars gelden om mij het zicht op mij Zelf te ontnemen. In het proces van ont-persoonlijking draagt het voor mij daarom ook bij middels zelfreflectie om te kijken naar de persoonlijke kenmerken die kennelijk nog een rol spelen in het overeind houden van die persoon, en waarvoor mogelijk blindheid is. In het opheffen van die blindheid, is het Zelf steeds duidelijker te zien. Met andere woorden, is het Zelf steeds duidelijker te voelen en kan het Zelf zich steeds duidelijker laten voelen.

Jerfaas zegt: Dus ga verder op het pad, intensiever dan ooit. Besef dat Jezus al zei: ‘Tenzij gij uzelf verloochene, zult gij het Koninkrijk niet zien’. Hoe belangrijk is het in te zien wie gij uzelf noemt. Verplaats het centrum van het ik-gevoel uit de persoon in deze wereld. Kijk er als het ware van een afstand naar en verbaas je hoe eenvoudig het is om uit je kleine zelf te treden. Als grote Zelf, en kijkend van die afstand, zijn er geen gevoelens van verdriet of frustratie. 

Ik herinner mij dat er al eerder is gesproken over: ‘Tenzij gij uzelf verloochene, zult gij het Koninkrijk niet zien’.(39-De uitnodiging) Jezelf verloochenen is jouw eigen kleine wil overgeven aan de grote wil van wie Jezus ‘de Vader’ noemt. Amen.

2015-08-05 11.28.54Dus in welke hoedanigheid en ‘sprookjestaal’ de personen Jan en Tetty ook communiceren, het is leerzaam, inzichtgevend en bovendien hartstikke leuk. Daarnaast volgen we het pad van M.E. We weten waar het ons naar toe leidt, maar af en toe ligt er een steen waar we ons aan stoten. Geen medepelgrim zal die daar bewust met die bedoeling neergelegd hebben. Zeer wel mogelijk hoort die steen bij het pad. Laten we ons realiseren dat we niet onze gevoelens en gedachten zijn. Ze duiken op als bedriegertjes, en ze gaan weer weg.

Er is geen vrede dan de vrede van God. Laat me niet afdwalen van het pad van vrede, want ik verdwaal op iedere andere weg. Maar laat me Hem volgen die me huiswaarts leidt, en vrede is even zeker als de Liefde van God.(Wd1.220:1-3)

Laten we de Ultieme Samenvatting van het pad van Jezus als doel voor onze pelgrimsogen houden. 

Niets werkelijks kan bedreigd worden

Niets onwerkelijks bestaat

Hierin ligt de Vrede van God

…en in die ultieme Vrede leven wij zonder het te beseffen!  

Geliefde Elf, alle vrede van de wereld gewenst, intern en extern. JJ, de (af)drijvende kracht, hoopt en bidt dat het Elfje weer blij blij blij is, en niet alleen nu, maar Blij-vend.

En het elfje Elft Groen Gelukkig… dag ‘Spiegel’end Beekje…

Tuin 2013 019…en al mijmerend  over de gelopen dag haiku-t ze er tot slot levenslustig op los… 

vol van verlangen

zo betraden zij het pad

dat voert naar leegte

≈ 

als twee personen

met als allergrootste wens

zich te verliezen

≈ 

zij gaan dag na dag

over bergen en dalen

naar hun eigen bron

≈ 

om aan te komen

als een schaduw van weleer

in het licht van Zijn

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 149 - Steen des aanstoots | Leave a comment