Monthly Archives: maart 2018

Het Pad van de Pelgrims – Het eiland der Stilte

Het 11-je is op het pelgrimspad in haar 1-tje aan de kant gaan zitten voor een rustpauze. Terwijl ze daar op de grond zit, blijft ze even bij ‘de diepste grond’. Alhoewel…ze krijgt het gevoel dat ze maar wat leeg zit te staren naar ‘de diepste grond’. Maar misschien is dat ook wel een vorm van verdieping op de ‘platte’grond.

In gedachten gaat ze terug naar een gesprek dat ze had met een dierbaar persoon in zijn laatste levensfase, die terugkeek op zijn leven en ‘en passant’ zijn hart luchtte over de grootste ‘verkeerde’ stap die hij ooit in zijn leven had gezet, met jarenlange gevolgen. Het is schrijnend om te horen hoe iemand terugblikt op zijn leven en nog niet kan accepteren dat het is gegaan zoals het is gegaan, en daar vrede mee kan hebben, Tegelijkertijd realiseert ze zich dat als zij terugkijkt op haar leven, dat er volledige acceptatie is van hoe  alles in haar leven is gegaan en zij daar volkomen mee in vrede is. Ondanks alle pijn en angst en haar bijnadoodervaring, zoals beschreven in ‘Verdwaald verlangen – Een zoektocht naar de hemel op aarde’, is ze ongelooflijk blij met wat het haar allemaal heeft gebracht en met het punt waarop ze nu staat. Ze leeft iedere dag met vreugde en dankbaarheid. En het contact met Jan Jerfaas maakt daar waardevol deel van uit. Tetty herkent zich daar volledig in, zo blijkt wel uit de eerste en laatste letter van haar naam die deel uitmaakt van JJ66, JJsixtysix.

Op dat punt in haar gedachten aangekomen, verschijnt in haar Green Eyes blikveld hij aan wie haar laatste gedachte gewijd was. Terwijl hij naast haar komt zitten, steekt hij meteen van wal.

Goedendag wezen van volledige acceptatie. Dat is een heel goede zaak om het voorbije leven te kunnen omarmen, hetzij op het sterfbed, hetzij reeds eerder. JJ heeft daar veel op gemediteerd. Voor het slapengaan in een meditatieve toestand het leven tot nu toe laten passeren en daarbij Jerfaas laten ‘sensen’ wat er gebeurt bij de personen en situaties die voorbijkomen. Sommigen moeten heel wat keren ‘op de repeat’ voordat er geen gevoel van onvrede meer ontstaat. Hoe wonderlijk is de geest, dat zoiets mogelijk is. De ultieme test is om in gedachten met een ‘erg vervelend’ persoon bij de Hemelpoort aan te komen en dan zijn hand te pakken en zeggen, ‘Kom broeder, laten we ingaan’. En dan nog sterker; te zeggen: ‘Ga jij maar voor’. 

Wat er ook gebeurt in je leven, de Cursus zegt: Je kijkt naar een reis die reeds lang voorbij is. Met andere woorden, wat is dat is, en wat gebeurt, is dat wat er gebeurt. We kunnen hooguit meekijken en met Liefde kijken, zonder mening of er iets van vinden, want dat is het ego. Sinds ik besef dat ik niets ‘in de hand’ heb en dat alles in feite buiten mij om ‘beschikt’ wordt, besef ik dat er ook nergens ‘iets van te vinden’ is. Dat is het oordelen. En zonder oordelen, zonder ergens iets van te vinden, kijk ik met verbazing en ben ik vaak gewoonweg gelukkig. In het bijzonder vanwege de ‘helpende hand’ die me regelmatig naar de Stilte voert. 

Met twee pelgrimshanden inéén komt de sprookjesachtige reis door Secret Garden in beeld.  

Deel2- (216)Als het beekje en het elfje in de oceaan der tijd op het eiland der Stilte zijn aangekomen, zoeken ze een plekje in de schaduw en zetten zich neer. Het beekje murmelt wat en het elfje kijkt opgetogen rond en pakt een schriftje. Plotseling houdt ze haar wijsvingertje voor haar fluwelen mondje en zegt: sssssssttttt… Het spraakwater van het beekje stopt onmiddellijk met stromen en wordt stil. Het elfje opent het schriftje en daarna haar mondje…het is of er zilveren klokjes gaan klingelen als zij gaat voorlezen…nee…vóórdragen. Haar gesproken woorden worden door het beekje als beelden ervaren die tezamen alle vier aspecten van de Lectio Divina uitbeelden. Haar woorden en de daaruit opkomende beelden worden als het ware op een scherm van Stilte geprojecteerd.

Het besef hoe aangenaam het kan zijn ‘niet te spreken’ en ‘niet te denken’, kent Jan wel van de meditatie, maar dat in die ontstane stilte iemand voorleest en dan helemaal alleen voor hem raakt hem diep. Gedurende langere tijd is er die Bovenaardse Stilte en daarin het meer dan aangename geluid van een stem die prachtige zinnen uitspreekt waardoor er voor het geestesoog van Jan een beeldverhaal gevormd wordt. Het dringt eigenlijk direct door tot Jerfaas. En dat is de clou.

Jan is gedurende die tijd weg en hij beseft dat hij zich daardoor goed voelt. Iets storends in hem wordt uitgeschakeld. Dat brengt hem in een contemplatie-achtige toestand. En het kind in hem wordt ook gewekt en vraagt zich af: ‘Gaat die lieve juf de volgende keer weer voorlezen? Neemt ze dan haar schriftje mee de natuur in?’ Vannacht zal hij er wel van dromen, maar nu zegt hij ‘vaarwel’ met een sprookjesgroet voor het Vissertje.

imagesTetty, de afstemming tussen ons geeft aan dat wij, meen ik, de stilte beiden als basis van samenzijn kunnen ervaren. Wanneer dan alleen woorden van een hoog niveau, die van Liefde spreken, gehoord worden, dan wordt een andere dimensie voelbaar. Als jij voorleest met teksten op dat niveau verdwijnt Jan en luistert Jerfaas. Ik kan het niet anders verwoorden. Wanneer we gewoon over trivialiteiten praten, dan luistert Jan en Jerfaas luistert op de achtergrond zonder enige mening mee, los van welke mening Jan ook heeft. Maar wanneer het ego teveel geprikkeld wordt, dan wordt Jerfaas als het ware weggedrukt. Het is boeiend dat proces van binnen gade te slaan. Zo zal het, naar mijn mening, bij ieder mens gaan, hetzij bewust of onbewust.

Natuurlijk wil ‘juf’ een volgende keer weer gaan voorlezen in de natuur die keer op keer op wonderbaarlijk sprookjesachtige wijze tot leven komt en beleefd wordt. Ik lees mijzelf geregeld hardop voor, omdat in mijn beleving de woorden, die als het ware de ruimte ingaan, tegelijkertijd dieper in mij gaan. En ik ervaar het als bijzonder om voor te lezen terwijl jij voor mij in alle opzichten aanwezig bent in die ruimte. Het is mooi om op die manier de Stilte te delen en het is fijn dat jij dat ook zo ervaart. Dus wie weet wat er geschreven staat als er weer een schriftje opengeslagen wordt.

Louter de dingen des Geestes zijn voor mij werkelijk bijzonder. Interessant kan ik niet zeggen, want dat betekent dat de Mind erbij komt, en dat is het net niet. Zoals gezegd, in de Stilte zijn en daar verbluffende dingen voorbij zien trekken, dat is Het.

2015-08-20 17.30.56het pad de berg op

tot waar de wereld verstomt

de hemel is blauw

≈ 

een bank op de berg

in de stilte klonk een stem

voor de witte wolk

het pad de berg af

plots een hemelsblauw besef

ik, ik Ben……Zijn Stem

Stilte daalt neer in en tussen de pelgrims. Het beekje verlangt sterk naar het volgende eiland om aan te doen. Weet je, zegt Jerfaas, laat dat maar aan het elfje over.

wordt vervolgd…tot NU…

 

Posted in 140 - Het eiland der Stilte | Leave a comment