Monthly Archives: januari 2018

Het Pad der Pelgrims – Het dorstige hertje

Nevels spreiden zich uit over de avond en hoewel de pelgrimsdag van morgen weliswaar in zicht komt, stroomt er toch nog een bericht van het elfje het beekje in. 

Mocht er tussentijds nog iets in mij opwellen, kan de postduif er dan op losgelaten worden, of wil je liever wachten tot een bij-ÉÉN-zijn op een elfenbankje? 

Die vraag doet per omgaande al iets in het beekje opwellen. 

Vanuit een bewolkt rivierengebied groet ik u, vrouwe van wijsheid. Het is een aanlokkelijke, zo niet verleidelijke gedachte, dat slechts een klein verzoek volstaat om het water in de bron in beroering te brengen, zodat opwellingen in mijn richting gaan stromen. Als ik de behoefte aan inzicht onder woorden moet brengen dan is ‘snakken’ slechts een eufemisme. Terwijl TV onlangs nog een hert in beeld kreeg (135-Ten Hemel gestegen), herinner ik mij dat JJ zichzelf al eens het hijgend hert genoemd heeft, dat snakt naar frisse waterstromen (81-Het beekje stroomt). Daaraan denkend kan ik het niet nalaten de tekst van deze psalm 42 door te geven.  

‘t Hijgend hert, der jacht ontkomen,
Schreeuwt niet sterker naar ‘t genot
Van de frisse waterstromen,
Dan mijn ziel verlangt naar God.
Ja, mijn ziel dorst naar den Heer;
God des levens, ach, wanneer
Zal ik naad’ren voor Uw ogen,
In Uw huis Uw Naam verhogen?

Wat een geweldige beeldspraak, TV. De laatste tijd dringt dat pas tot me door. Vele, vele malen heb ik als kind de psalm horen zingen in de kerk. In gedachten zag ik dan een hertje door het naburige bos rennen. Maar nu ben ik het hert, en de dorst is groot.  

Vlak voor onze ‘familiebank’ in de kerk zat dan altijd een boerenman met een luide stem. Als kinderen noemden wij hem de ‘hardzinger’. Nu zie en hoor ik hem in gedachten heel duidelijk. Hij klonk als een bazuin die als het ware alle andere kerkgangers én het orgel begeleidde. Laat de opwellingen komen, zo smeek ik u, laat heilzame woorden van wijsheid in mijn richting stromen zodat mijn ziel verkwikt wordt.

Terwijl het elfje als hemelsblauw Sneeuwwitje ooit haar grote genegenheid voor het hertje toonde (82-Het Sneeuwwitte sprookje), komt het hijgend hert nu bij haar binnen, juist op het moment dat zij het lied As the deer beluistert.

We hunger and we thirst for righteousness

We hunger and we thirst oh Lord for purity

Our hearts cry out to the Living God

As the deer would panteth for the water

So our soul it longs for You

As the deer would panteth for the water

So our soul would long for You

≈ 

Jesus, Jesus…

As the deer panteth for the water

So my soul longs after Thee

You alone are my heart’s desire

And I long to worship you

≈ 

You alone are my strenght my shield

To you alone may my spirit yield

You alone are my heart’s desire

And I long to worship you

(Chuck Girard)

En met de snelheid van een postduif duikt er met dit lied nog een bericht van het elfje het beekje in. 

Zojuist stuit ik in een boek op het hertje dat het symbool is der spontane levensvreugde, die opwelt uit het gevoel van kosmische verbondenheid. Vandaar mijn genegenheid voor het hertje, dat snakt naar frisse waterstromen, zoals hij zelf zegt. Terwijl het beekje nota bene voor ‘zij drijft in mij’ als water de drijvende kracht is. Hoe dan ook, we zijn in ieder geval goed afgestemd. Wordt vervolgd…en daarmee bedoel ik niet dat het hertje vervolgd gaat worden, want het hertje heeft rust nodig. Heb een woordeloze heilzame nacht!

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 138 - Het dorstige hertje | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – De sluier der grieven

Het zonlicht giet haar stralen onvoorwaardelijk uit over hij die in het licht zit, maar de schaduw voelt en onderwijl enkele zinnen uit het blauwe boek aan het overdenken is. Na les 269 dient zich getalsmatig heel toepasselijk les 69 zich aan.

Niemand kan zien wat jouw grieven verhullen. Omdat je grieven het licht van de wereld in jou verbergen, staat eenieder in duisternis, en jij staat naast hem. Maar zodra de sluier van je grieven wordt opgelicht, word jij samen met hem bevrijd. Deel je verlossing nu met hem die naast jou stond toen je in de hel was. Hij is jouw broeder in het licht van de wereld dat jullie beiden verlost.(Wd1.69.1:1-5) 

Hij schokt uit zijn diepe gepeins terug op zijn pelgrimsschreden bij het horen van de stem die hem vol liefde begroet. 

Dag Licht van de wereld, heb je de sluier uit les 69 al opgelicht?

Dag Spotlight die het gehele TV decor zichtbaar maakt. Je vraagt of het doek is opengegaan zodat niets mij meer scheidt van het Eeuwige zonlicht? Helaas niet. Juist vandaag had Jan een ego-attack te verduren. Jerfaas kan ervan getuigen. Er zijn tal van incidenten in de ‘beleving’ van Jan geweest die geen open doekje verdienden. 

Merkwaardig genoeg waren de griefjes van Jan gericht op mensen met wie hij in gesprek raakte over de Cursus in Wonderen. Hij vond dat ze CIW aspecten niet begrepen of verkeerd interpreteerden. Soms ontstond een lichte vorm van discussie. Nou, dan springt het ego natuurlijk recht overeind om die woordenwisseling met een overvloed aan ‘argumenten’ te winnen. Daarbij ziet Jerfaas dat de jantjes hun rust enigszins verliezen en dat er griefjes ontstaan. Hij ziet hoe het lichaam en het ego daarbij innig samenwerken. Kortom, het algemene mensenleven wordt voor de zoveelste keer weer zichtbaar.

Dus beste Tetty, de sluier hangt nog stevig. Iedere dag als Jerfaas ontwaakt ziet hij Jan in rust, nauwelijks gedachten hebbende. In de loop van de dag ontstaan dan aan de hand van zogenaamde gebeurtenissen bepaalde gedachten die altijd een worteltje in het verleden hebben waardoor irritatie ontstaat. Dat zijn de grieven. Ook sommige dromen brengen grieven naar boven, dus het onderbewuste is een reservoir van onverteerde zaken uit het verleden die zich nogmaals willen doen gelden. Maar er wordt aan gewerkt zal ik maar zeggen.

Vanochtend hoorde ik op de wekkerradio een geestelijke de geschiedenis van ‘De verloren zoon’ uit het evangelie van Lucas nog eens vertellen. De ene zoon had, terwijl zijn vader nog leefde, zijn erfdeel opgeëist. Dat betekende zoveel als ‘vader val dood’. Maar later ging die zoon terug naar zijn vader en die zag zijn verloren zoon terug. Je zou ook in sommige gevallen kunnen zeggen: een moeder ziet haar verloren gewaande dochter terug. Een vergelijkbare situatie en het niet volledig accepteren daarvan kan ook een soort grief zijn. Hoe menselijk ook, het blijft een grief. Die grieven vormen kennelijk de draden waaruit de sluier is geweven. Dus ja…Licht van de wereld…?

Wat er ook gebeurt en hoe het ook gebeurt en waarom het ook gebeurt…God houdt van je zoals je bent, ook al schijnt je lichtje misschien een keertje niet. God houdt van Jan Jerfaas, zoals hij is, inclusief Jan, die deel van Jerfaas is. En voor datgene wat in jouw ogen dan geen open doekje verdient, hoef je alleen maar een open hart te hebben. Want in Gods ogen is alleen maar Liefde. Zoals eerder gezegd, je hoeft het niet alleen te doen. ’Ik sta voor de deur en klop aan…’ Je hoeft je alleen maar over te geven aan de verlossing in Christus die er al is. Licht in Licht. Amen.

Ierland 2016 044Dank je wel voor je opbeurende woorden. Er leeft, voor zover te zien door Jerfaas, ook geen gevoel van afwijzing bij de jantjes. Maar die subtiele en niet altijd liefdevolle gedachtetjes komen af en toe gewoon langs  om dan weer te verdwijnen. Ze hebben altijd met afscheiding te maken en hebben het ego label. Merkwaardig dat ze zich manifesteerden tijdens ontmoetingen met mensen met wie ik over de CIW sprak. Het zullen zogenaamde ‘vergevingslessen’ zijn. ‘Ik heb de wereld vergeven’ is de les die God mij graag laat leren. Daarmee wordt bedoeld dat alle waarneming, via welk lichaamszintuig dan ook, doorzien moet worden als een misleiding, van generlei waarde. Iets wat niet werkelijk is, want het is niet blijvend. Niet om af te keuren of wat dan ook. Gewoon energieplukjes die weer uiteenvallen. Door het niet serieus te nemen wordt geleidelijk aan de ‘werkelijke wereld’ zichtbaar. Zover is Jan Jerfaas nog niet.

Voor mij als JJ is het nog steeds niet mogelijk om met de zogenaamde goddelijke gelijkmoedigheid op zaken te reageren doe door Jan/lichaam/persoon liever niet ervaren worden. Irritaties en conflicten zijn meestal wel klein, maar doemen regelmatig op. De zogenaamde oorzaken zijn volgens de Cursus projecties van mijn eigen staat van denken. De theorie is me bekend en teksten die daarover gaan raken me, vandaar dat ik ze tijdens het pelgrimspad te berde breng. Maar regelmatig komen de gedachten over lichte voorkeur of afkeur voorbij. En ‘ik’ zie ze niet direct als ‘iets van mij’ en toch is er een zekere binding mee. Eigenlijk kan ik het niet goed onder woorden brengen. Het klinkt mogelijk absurd, maar verstandelijk kan ik het begrijpen, maar volledig toepassen nog niet. Iedere dag brengt nieuwe kansen om hier meesterschap in te verwerven.

Ik begrijp dat er niets ‘te leren’ is, echter de ervaring van omgang met anderen en het door Jerfaas als het ware toetsen van het gedrag en denken van de jantjes is toch ‘leerzaam’ te noemen. zo bekeken is het leven van Jan een overduidelijk leerproces en Jerfaas volgt aandachtig dit proces. In hoeverre kosten onharmonieuze zaken van het lichaam of anderszins nog moeite? Of kunnen die nu volledig geaccepteerd worden als niet meer dan ‘omstandigheden’? Of brengen die dingen alleen wat zinloze gedachten die voorbij drijven? Er kunnen zorgelijke gedachten over dierbare naasten zijn die toch een beetje pijn doen, maar er komen ook gedachten die me als het ware weer naar het Nu brengen en de niet actuele problemen laten verdwijnen.

Geliefde medepelgrim, al met al zijn er geen heftige emoties te melden en er zijn perioden van vrede en volledige acceptatie van de film van Jan, maar er ontbreekt iets, of beter gezegd: ‘er is nog wel wat te vergeven’, zoals de Cursus dat zegt. Op de een of andere manier is deze wereld nog niet betekenisloos voor JJ. Het feit dat M.E. en C.B.Z. opgedoemd zijn, zou wel eens van groot belang kunnen zijn.(88-Een Hemelvaartse dag) Evenals het feit dat God mij gelukkig een steun gezonden heeft in de persoon van Tetty die mij voorziet van motiverende teksten en liefdevolle oortjes om mij in uit te spreken. Vroeger zei men: niemand betreedt het Koninkrijk alleen. Ik begreep daar niets van. Nu meen ik daar ietsje van te begrijpen. Zo van, de eenheid moet ervaren worden, eerst met één ander mens, daarna met meerderen en dan alleen. Dat is de Heilige Relatie waar de pelgrims al vaker over gesproken hebben.

Alles wat wij samen op serieuze toon delen over spiritualiteit, van onze eigen gedachten tot alle citaten van wijze mensen, gebeurt grotendeels op jantjesnivo, althans naar mijn mening. Laten we het de dualiteit noemen. M.E. en C.B.Z bereiken ons op dat nivo, de CIW gebruikt voornamelijk duale bewoordingen. Dat neemt mijns inziens niet weg dat door al het geestelijk voedsel de jantjes blijmoediger worden, zich steeds meer verenigd gaan voelen met Jerfaas en dat er bij hen een milde zelfspot ontstaat. En gaandeweg zijn we nog ‘in de wereld’ maar niet meer ‘van de wereld’. Dus we gebruiken de taal nog als communicatiemiddel, maar wij onderling verstaan de woorden op een andere manier dan het merendeel der mensen. Dat maakt ook dat het tot mijn grote vreugde goed toeven is in het sprookjesbos. 

Ja, en of we nu communiceren als Jan Jerfaas en Tetty, als het beekje en het elfje, als Paulus en het Vrolijke Vissertje, of welke naam er ook aan gegeven wordt, het maakt niet uit. Het licht in mij en het Licht in jou is de onzichtbare gouden draad, geweven door Liefde, die ons verbindt.

Zo is het.  Laten we het voor deze pelgrimsdag hierbij laten. Ik verheug mij erop het Licht in welke hoedanigheid dan ook morgen weer in levende lijve te aanschouwen.

Mooi, gaan we kijken wat er in ons oplicht. Wel-licht lichten we elkaar op, in de goede zin van het woord. Zoals gezongen wordt in de Voice of the wind.

Holy Spirit

 move upon us now

in waves of love

Your gentle power

Let us know the fullness of Your love

Let sweet communion well up now from deep within.

(Chuck Girard)

 2015-08-24 12.03.02

We proberen de sluier te laten oplichten en de tranen van Gods Zoon in het zonlicht te zien verdwijnen.(Wd1.69.2:4-5)

Jan en Jerfaas hopen dan een ongesluierde Lady in true colour te ontmoeten. Mogelijk verdwijnt dan ook hun sluier als sneeuw voor de zon. Wat zou dat mooi zijn.

Namasté

wordt vervolgd…tot NU…

 

Posted in 137 - De sluier der grieven | Leave a comment