Monthly Archives: oktober 2017

Het Pad van de Pelgrims – Het ego-verhaal

Het elfje heeft zichzelf teruggevonden en ze zit vredig aan de oever van de beek. Licht en duisternis spelen in haarzelf geen rol op dit moment. En de stem van de twijfel die haar wil vasthouden aan de bekende wereld houdt haar mond nu ze les 59 in het blauwe boek leest. 

Hoe kan ik alleen zijn als God mij altijd vergezelt? Hoe kan ik twijfelen en onzeker zijn over mezelf als volmaakte zekerheid in Hem rust? Hoe kan ik door iets verstoord raken als Hij in absolute vrede in mij woont? Hoe kan ik lijden als liefde en vreugde mij dankzij Hem omringen? Laat ik geen illusies koesteren over mezelf. Ik ben volmaakt, omdat God me vergezelt waar ik ook ga.(Wd1.h1.59:1) 

De nieuwe dag golft de dageraad binnen en de eerste lichtstralen van de zonneharp strelen haar gezicht. En in het ochtendgloren wekt de wens van het beekje ‘dat er vele zonnestralen op u neder mogen dalen’ een lied in haar op. 

Streel Gij met uw stralen, God van licht en leven,

mijn gezicht tot U geheven.

Evenals de bloemen voor het zonlicht buiten

zo gewillig zich ontsluiten,

zo laat Gij, zon van mij,

in uw licht mij groeien

voor U openbloeien.

(gezang 323 – Liedboek voor de Kerken)

DSC_0578

Alles in haar opent zich om zich te laten volstromen door het warme zonlicht. En de hemel verlicht met haar stralen…doet een tekst uit les 157 van het blauwe boek in haar opwellen. 

…om een tijdloos licht te werpen op deze dag waarop echo’s van de eeuwigheid worden gehoord… 

Maar vooralsnog klinkt de echo van de vorige pelgrimsdag nog door. JJ heeft zich inmiddels al verdiept in het blauwe boek om nog een hoofdstuk aan het ego-verhaal toe te voegen. En TV is meteen een en al oor. 

Tetty, de Cursus in Wonderen geeft trouwens een duidelijk antwoord op de vraag: ‘Wat is het ego?  

Wat is het ego? Niets, maar in een vorm die lijkt op iets. In een wereld van vorm kan het ego niet worden ontkend, want lijkt alleen het ego werkelijk. Maar zou de Zoon van God, zoals Hij hem geschapen heeft, in een vorm of in een wereld van vormen kunnen verblijven?

Wie jou vraagt het ego te definiëren en uit te leggen hoe het is ontstaan, kan alleen maar iemand zijn die denkt dat het werkelijk is en die dankzij deze definitie probeert te waarborgen dat de illusoire aard ervan achter de woorden wordt verborgen die het werkelijk doen lijken. Er bestaat geen definitie voor een leugen die dient om de waarheid te verlenen.(VvT2.2:1-3:1)

En het antwoord op de ‘oorsprong’ van het ego is waarmee het verhaal van de afscheiding begint:

In de eeuwigheid, waar alles één is, sloop een nietig dwaas idee binnen waarom de Zoon van God vergat te lachen. Door dit te vergeten werd de gedachte een serieus idee, in staat tot zowel verwezenlijking als werkelijke gevolgen. Samen kunnen we ze beide weglachen, en begrijpen dat de tijd geen inbreuk kan maken op de eeuwigheid. Het is ridicuul te denken dat de tijd de eeuwigheid kan omringen, die betekent dat er geen tijd bestaat.(T.27.VIII.6:2-5)

JJ, ik heb hier een ander boek met een blauwe kleur, getiteld ‘Ingangen tot Een cursus in wonderen’ van Willem Glaudemans. Daarin staat in wat meer toegankelijke bewoordingen: 

Het was het dwaze idee dat we God verlieten, omdat we het op eigen houtje wilden proberen, om uit te zoeken of er méér was dan alles. Dat idee is het ego. En het is in zichzelf een onmogelijkheid. Want we blijven altijd deel uitmaken van God en Zijn schepping, zoals een golf zich immers niet los kan maken van de oceaan. Maar we kunnen geloven dat we de eenheid hebben doorbroken. Ook dat idee is het ego. 

Dus het antwoord op de vraag: ‘Waarom hebben we in godsnaam een ego?’, is: omdat we niet meer weten wie we werkelijk zijn als Schepping van God. En omdat we zijn vergeten dat er in wezen niets is gebeurd, dat het onmogelijke – de afscheiding van God – niet heeft plaatsgevonden. Om vanwege zoveel dwaasheid niet in een depressie van zelfbeschuldiging te vallen hebben we de Heilige Geest heel hard nodig. Om niet te vergeten er hartelijk om te lachen.          

Er bestaan vele boeken die op het blauwe boek gebaseerd zijn. Laten we, nu we beiden op de blauwe golflengte zitten, als Oceandreamers het ego-verhaal dan maar ophangen aan de golven en aan wat zo hier en daar bijelkaar gesprokkeld is uit blauw-getinte teksten.

2016 (146)Het ego is het onware zelf waarvan wij geloven dat het afgescheiden is van onze Bron. Het is een zelf waarvan wij geloven dat het onafhankelijk bestaat van God. Het is autonoom, uniek, speciaal, op zichzelf en het heeft zijn eigen bestaan. Een golf die denkt dat hij bestaan kan zonder oceaan.

2016 (342)De Cursus laat je weten dat je beslist uniek bent in de rol die je kunt spelen in ‘het grote plan’, maar niet dat je apart staat. Met afzonderlijke belangen. Jij lijkt één aparte golf te zien, maar die is onlosmakelijk deel van de hele oceaan. Er is nergens een plek waar God ophoudt en jij begint. Er is dus niet zo’n grens. Er is één liefde, waar we allemaal deel van zijn.

Ik en de rest is een ego-uitvinding die niet past in de werkelijkheid. Er is niet zoiets als ik en de rest. Er is een eenheid van liefde. Er is niet één golf en dan de rest van de golven, er is eenvoudig één oceaan.

Ierland 2016 110JJ, voor mij is letterlijk mijn eigen ervaring van Liefde het antwoord. De ervaring dat ik niet een ego en een lichaam ben, maar dat ik ben zoals God mij geschapen heeft. God schiep mij als zichzelf. Alle eigenschappen van God gelden ook voor mij. God is Liefde. Liefde schiep mij als zichzelf, dus ben ik Liefde. Wij Zijn Liefde.

Ik ben zoals God mij geschapen heeft, is de aanhef van les 94, 110 en 162. Als één liefde. En niet zoals ik mijzelf gemaakt denk te hebben. Als een afzonderlijk zelf. Als een aparte golf.

Het ego is de gedachte van afscheiding van God, van je ware Zelf en van de ander. We kunnen pas ontsnappen aan zo’n wereld als we de gedachten veranderen die hem gecreëerd hebben. De enige manier waarop het ego ongedaan kan gemaakt worden is door te (h)erkennen dat er geen ego is, dat er enkel een denksysteem van het ego is en door dit denksysteem te veranderen en te corrigeren vinden we ware verlossing en redding.

Het ego is het geloof van de Zoon van God, een geloof dat hij afgescheiden is van God. Het probleem is niet het ego, het probleem is het geloof van de Zoon van God dat er een ego is.

Ja, en zolang we er nog in geloven… zolang we onszelf er nog op enigerlei wijze mee identificeren…Als het geloof in ‘ik’ wegvalt, is er verlichting en niet een verlicht persoon. Verlichting is onpersoonlijk.

Je bent geliefd en het is jouw taak om lief te hebben. We kunnen op een manier denken die alle liefde in de wereld weerspiegelt en aantrekt. Deze manier van denken wordt de verlichting genoemd. De verlichting is niet een proces waar we naartoe werken, maar een keuze die we op elk moment kunnen maken.

Les 237 zegt: Nu wil ik zijn zoals God mij geschapen heeft. Vandaag wil ik de waarheid over mezelf aanvaarden. Ik zal in heerlijkheid opstaan en het licht in me toestaan heel de dag door over de wereld te schijnen.

Christus is vandaag mijn ogen, en Hij is de oren die vandaag luisteren naar de Stem namens God. Vader, ik kom tot U door Hem die Uw Zoon is en tevens mijn ware Zelf. Amen.

2016 (120)

De blauw-gekleurde pelgrimsdag eindigt met een oranje tintje als de avondzon begint te zakken en de zacht deinende golven aanraakt. De pelgrims laten een laatste blik over de golven van de oceaan gaan. Het licht in hun ogen stroomt over in het licht van de ondergaande zon, die ten eeuwigen dage schijnt, zichtbaar of onzichtbaar en die hun hart verlicht met zacht stralende golven van liefde. Hun voeten bewegen op het ritme van de eeuwige golfslag. Ze worden één met de golvende beweging van de zee. Ze golven in de oceaan van het Zijn. 

Alles is zo met elkaar verbonden,

dat ieder onderscheid zijn betekenis verliest,

naarmate slechts het Ene golft. 

Nog is het niet zover, maar de belofte golft hen tegemoet, en zal hen overspoelen en wegspoelen.  

En tot die tijd…Kom pelgrim, voorwaarts. Laten we het Ene voor ogen houden.  

En zolang er nog een ‘voorwaarts’ is, zal de energie zich samenballen tot een nieuwe pelgrimsdag.

wordt vervolgd…tot NU…

 

Posted in 133 - Het ego-verhaal | Leave a comment